เพียงตะวันจันทร์เจ้าขา
ความบาดหมางระหว่างคนสองตระกูลกำลังจะจางหาย กลับกลายเป็นสายใยรักถักทอ นำความสุขหวนคืนอีกครั้ง ด้วยฝีมือของวิญญาณสาว และผู้หญิงที่เธอหมายมาดว่าจะได้เป็นลูกสะใภ้!


ใครจะไปคิด...

ว่าหล่อนจะต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีกครั้ง
ในรังของศัตรู!
มันคืออาณาจักรของนายเสือยิ้มยาก
เขาเคยเป็นพี่ชายที่แสนดี
แต่ทุกสิ่งทุกอย่างจบสิ้นไปแล้วตั้งแต่ ๒๐ ปีก่อน
พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกเหมียวด้วยเถิด
เพราะถ้าเกิดพลาดขึ้นมา
งานนี้เหมียวน้อยคงถูกหมอนั่นจับฉีกทีละชิ้นเป็นแน่

/////

‘ผมไม่เข้าใจว่าคุณมาอยู่ตรงนี้ทำไม’
‘เพราะเรายังคุยกันไม่เสร็จน่ะสิคะ คุณพูดเองเออเองอยู่ฝ่ายเดียว ไม่เปิดโอกาสให้ฉันบ้าง คุณจูบฉันอย่างดุเดือดขนาดนั้น คิดบ้างไหมคะว่าฉันจะช็อก หัวสมองหมุนติ้วเหมือนลูกข่าง กว่าจะหลุดคำพูดออกมาแต่ละคำยังยาก แล้วจะให้ฉันโพล่งความรู้สึกของตัวเองออกมาได้ง่ายๆ เหรอคะ’
ฉัตร หันขวับมามอง เพียงตะวัน อย่างคาดไม่ถึง
‘ผม...’
‘ฉันจะไม่พูดว่าชอบคุณ ถ้าคุณเลิกชอบฉันแล้ว’
‘คุณม้อย’
ฉัตรครางชื่อหล่อนหลังจากอึ้งอยู่สองวินาที ใบหน้าซีดเซียวเริ่มสดใส ตอบกลับอย่างหนักแน่น
‘ผมชอบคุณ’


^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^


สวัสดีค่ะ

ดวงมาลย์หายหน้าหายตาไปนาน

เค้ากลับมาแล้ว ฝากติดตามนิยายเรื่องเพียงตะวันจันทร์เจ้าขาด้วยนะคะ
หนังสือออกกับสนพ.ปองรัก วางจำหน่ายแล้วที่ร้ายนายอินทร์และ B2S
ส่วนอีบุ๊ก ตามลิงก์นี้เลยค่ะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNTQ4NzczIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiNTc1MDMiO30

ปล. เรื่องนี้ลงไม่จบเช่นเคย จะประมาณ 70% นะคะ ^^


ฝากเพจใน Facebook สักนิด

https://www.facebook.com/duangmaan/



*******************

นิยายเรื่องนี้สงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลง หรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งในนิยายไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน
การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นการกระทำที่มีความผิดทางกฎหมาย ตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
ผู้กระทำความผิดต้องรับโทษตามพระราชบัญญัติที่ได้ระบุไว้ และจ่ายค่าเสียหายตามแต่เจ้าของผลงานจะกำหนด
(สำนักลิขสิทธิ์ กรมทรัพย์สินทางปัญญา กระทรวงพาณิชย์ สมาคมนักเขียน)
Tags: เพียงตะวัน จันทร์เจ้าขา ฉัตร ม้อย เหมียว วิญญาณ น่ารัก ศัตรู

ตอน: ตอนที่ ๓

เสียงโทรศัพท์ดังรัวเป็นระรอกตลอดทั้งวัน ทว่าคนซึ่งนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียงขนาดสามฟุตครึ่งไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนกายแม้แต่น้อย แต่เมื่อเสียงเพลงเรียกเข้าเปลี่ยนทำนองเป็นเพลงเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ เพียงตะวันก็รีบผลุบศีรษะออกจากโปงทันที

บอส!

หญิงสาวพุ่งหลาวลงจากเตียงไปเปิดกระเป๋าสะพาย หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วสูดลมหายใจฟืดใหญ่ก่อนกดรับสาย

“สวัสดีค่ะบอส”

“เป็นอะไรหรือเปล่า ผมให้แคนดี้ติดต่อมาหลายครั้ง แต่คุณไม่รับสาย เสียงคุณฟังดูแย่มากนะ”

เพียงตะวันอ้ำอึ้ง เนื่องจากไม่บ่อยนักที่เจ้านายจะโทร.เข้าเครื่องส่วนตัวของหล่อนแบบนี้ แต่ก็นั่นละ เขาคงจนปัญญาแล้ว เพราะแม้แต่เคนเน็ธ หล่อนก็ยังไม่ยอมคุยด้วย

จากเหตุการณ์เมื่อเช้านี้ ทันทีที่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร หล่อนก็รีบเผ่นแน่บกลับบ้านทันที ใครจะกล้าอยู่ในโรงพยาบาลที่มีคนตายนับไม่ถ้วนกันละ ตอนนี้หล่อนไม่กล้าออกไปไหนทั้งนั้น อยากเก็บตัวอยู่ในห้องตามลำพังโดยไม่ถูกรบกวนจากใครหรืออะไรทั้งสิ้น

“ฉันสบายดีค่ะ” หญิงสาวพยายามปรับน้ำเสียงให้ดีขึ้น

“แน่ใจนะ ยังปวดตัวหรือมีอาการแทรกซ้อนอะไรหรือเปล่า”

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วง บอสโทร.มาเพื่อจะถามไถ่อาการฉันแค่นี้เหรอคะ”

“ก็ส่วนหนึ่ง อันที่จริงผมอยากคุยเรื่องงาน แต่ต้องเช็กให้แน่ใจก่อนว่าคุณจะพร้อม”

“ฉัน...เอ่อ...” เพียงตะวันลังเล ทว่าในที่สุดก็ตอบว่า “ฉันพร้อมค่ะ”

แม้สภาพจิตใจจะไม่ปกตินัก หญิงสาวก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เพราะหล่อนรักงานนี้และเป็นมืออาชีพมากพอ ที่สำคัญ...เรื่องส่วนตัวไม่ควรปะปนกับงาน อย่างไรเสียหล่อนก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เกิดขึ้นกับตัวเองและก้าวเดินต่อไป

ตราบใดที่ยังต้องออกจากบ้าน ต้องเดินทางไปทั่วสารทิศ ต้องเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง หล่อนก็คงจะหลีกเลี่ยง ‘มัน’ ไม่พ้น

หญิงสาวพยายามปลอบใจตัวเองว่าไม่ใช่คนเดียวบนโลกที่พบเห็นสิ่งลี้ลับ หรือจะระบุให้ชัดเจนก็คือ ‘ผี’ แต่มันจะต้องมีวิธีอยู่ร่วมกันอย่างสันติสิน่า คนอื่นทำได้ หล่อนก็ต้องทำได้

“ดีมาก นี่คือคำตอบที่ผมต้องการ เคสนี้ผมค่อนข้างซีเรียสนะ เพราะจำเป็นต้องใช้มือหนึ่งเท่านั้น ซึ่งถ้าไม่ใช่เคนเน็ธก็ต้องเป็นคุณ”

คำพูดของเจ้านายทำให้เพียงตะวันยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเลิกคิ้วสูงใส่โทรศัพท์

“บอสจะให้ฉันรับเคสของเคนเหรอคะ”

“ใช่ ไหนๆ คุณก็ต้องกลับบ้าน”

“แต่ฉันลาพักร้อน” หญิงสาวเริ่มเห็นเค้าลางของปัญหาขึ้นมาทันที เพราะใบหน้าของบิดา มารดา รวมทั้งลุงและญาติผู้พี่ลอยเด่นหราขึ้นมาเลยทีเดียว

“คุณจะได้พักร้อนในช่วงหน้าหนาวสมใจ ถ้าเคนเน็ธไม่ขาหัก”

คล้ายกับมีลูกดอกปักอกเพียงตะวันจึ้กใหญ่ คำพูดของเขาทำให้หล่อนรู้สึกผิด โดยเฉพาะเมื่อออกจากปากของผู้ชายที่ดูเย็นชาราวเจ้าชายน้ำแข็งอย่าง หลิว ไท่หยาง แล้วด้วยละก็ พิษสงของมันจะยิ่งรุนแรงขึ้นเป็นสิบเท่า

“ถ้าบอสใช้ไม้นี้ งั้นก็ให้แคนดี้ส่งรายละเอียดมาให้ฉันได้เลยค่ะ” หญิงสาวตอบอย่างจำนน ถึงแม้จะกะทันหันไปหน่อยก็ไม่มีปัญหา เพราะเพียงหล่อนอ่านรายละเอียดจากอีเมลที่เลขาฯของเจ้านายส่งมาให้ก็เริ่มงานได้ทันที

“ไม่เกินสองนาทีคุณจะได้ข้อมูลทั้งหมด ว่าแต่พูดให้ชื่นใจหน่อยสิว่าคุณเต็มใจทำ ผมไม่ชอบบังคับใคร โดยเฉพาะกับผู้หญิง ถ้าไม่จำเป็น”

เพียงตะวันเหลือกตาใส่เพดานห้อง พร้อมโคลงศีรษะให้กับความร้ายกาจของเจ้านาย

“ฉันเต็มใจค่ะ”

“ค่อยยังชั่ว อ้อ...บอกไว้ก่อนว่าโรงแรมนี้เป็นของเพื่อนสนิทผม เพราะฉะนั้นแสดงฝีมือให้เต็มที่ และผมเชื่อว่าจะไว้ใจคุณได้เหมือนทุกครั้ง ไม่สิ...ต้องยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา โชคดีนะเพียงตะวัน และไม่ต้องกังวล คุณจะสะดวกสบายกว่าที่คิด”

“เดี๋ยวค่ะบอส” เพียงตะวันกะพริบตาปริบเมื่อจู่ๆ เจ้านายก็ตัดสายไปพร้อมคำพูดปริศนา

‘ไว้ใจยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา’ ‘สะดวกสะบายกว่าที่คิด’

อะไรของเขานะ หญิงสาวโคลงศีรษะด้วยความงงงวย จากนั้นก็ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นดูอีกครั้งเมื่อได้รับอีเมลจากแคนดี้

เพียงตะวันรีบอ่านรายละเอียดกำหนดการคร่าวๆ ของงาน แล้วเปิดไฟล์ที่มีชื่อว่า ‘ข้อมูลลูกค้า’ ขึ้นดู ทันทีที่เห็นชื่อพร้อมรูปถ่ายของโรงแรมผู้ว่าจ้างก็แทบจะสำลักลมหายใจตัวเองตาย ดวงตาดำขลับและกลมโตราวลูกกวางน้อยเบิกโพลงอย่างไม่อยากเชื่อ

“โอว...ไม่นะ” หญิงสาวครางพร้อมกุมขมับ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งแหมะลงบนเตียงอย่างหมดแรง

ทำไมโชคชะตาถึงเล่นตลกกับฉันขนาดนี้!




กรุงเทพมหานคร ๒ วันถัดมา

“ฉันต้องการห้องพักค่ะ”

เสียงเนือยๆ ของสาวมาดเซอร์ รูปร่างสมส่วนปราดเปรียว ในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนและรองเท้าผ้าใบสุดโทรมพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ดังขึ้น ณ บริเวณด้านหน้าเคาน์เตอร์รีเซปชั่นของโรงแรมระดับห้าดาวริมแม่น้ำเจ้าพระยา

เหมันตราริเวอร์ไซด์

สถานที่ที่เพียงตะวันไม่เคยคิดจะเหยียบย่างเข้ามาอีกตลอดชีวิต!

พนักงานหน้าตาสะสวยมองสภาพผมซึ่งถูกมัดเป็นก้อนซาลาเปายุ่งฟูเหมือนรังนกบนศีรษะของแขก แล้วจึงยกมือไหว้อย่างอ่อนช้อย

“สวัสดีค่ะ เหมันตราริเวอร์ไซด์ยินดีต้อนรับ ไม่ทราบว่าคุณจองห้องพักไว้แล้วหรือยังคะ”

ในการทำงานตามปกติแล้ว เลขาฯของ หลิว ไท่หยาง จะต้องจองห้องไว้ให้ล่วงหน้าเสมอ ทว่าคราวนี้เพียงตะวันรู้ดีว่าไม่จำเป็น

“ยังค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ขณะเดียวกันก็เหลียวซ้ายแลขวา มองสำรวจรอบบริเวณอย่างระแวดระวังไปด้วย เนื่องจากเหตุการณ์ชวนสยองล่าสุดทำให้ไม่คิดจะวางใจอะไรง่ายๆ อีก

ที่สำคัญ...หล่อนต้องระวังใครบางคนไว้ให้ดี

“อ๋อค่ะ ถ้าอย่างนั้นไม่ทราบว่าคุณต้องการห้องพักแบบไหนคะ เรามีให้เลือกหลายแบบ...”

เพียงตะวันหันกลับมาสนใจพนักงานสาวซึ่งอายุอานามน่าจะน้อยกว่าตนสักสองสามปีอีกครั้ง จังหวะนั้นเองเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น มันเป็นข้อความส่งมาจากเคนเน็ธ


'ทำงานให้สมกับเป็นมือโปรนะเหมียว เคสนี้สำคัญมาก บอสสั่งย้ำมา โชคดีนะเพื่อน'


เพียงตะวันไล่สายตาอ่านตัวหนังสือเหล่านั้นจนจบ แล้วต้องถอนใจออกมาเฮือกใหญ่

ก็เพราะว่าเป็นมือโปรฯน่ะสิ ฉันถึงต้องยอมเสี่ยงตายบุกเข้าถ้ำเสือแบบนี้!



***************************

เรื่องราวของยัยเหมียงชักอลวน ไว้ติดตามกันต่อนะคะ ^^


***************************

คุณ Zephyr ต้องลุ้นกันต่อค่ะ ว่าใครจะเป็นพระเอก อิอิ ขอบคุณที่เข้ามาคุยกันนะคะ ^^



ดวงมาลย์
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 17 พ.ค. 2559, 09:54:25 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 17 พ.ค. 2559, 10:19:02 น.

จำนวนการเข้าชม : 922





<< ตอนที่ ๒   ตอนที่ ๔ >>
Zephyr 18 พ.ค. 2559, 13:00:40 น.
อุ้บบบบ
อยากรู้นะเนี่ย
เจ้าของเหมันตรานี่สินะ พระเอก


greengrass 19 พ.ค. 2559, 20:14:39 น.
สนุกน่าติดตามค่ะ


เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account