เล่ห์รัก..กับดักนายพราน (รีไรท์)

Tags: อิศนะ วรดา ไร่ส้ม เชียงราย

ตอน: ตอนที่ 20.

การจดทะเบียนสมรสในสายของวันนั้นเสร็จสิ้นลงอย่างรวดเร็วด้วยความอนุเคราะห์เป็นพิเศษจากปลัดอาวุโสประจำที่ว่าการอำเภอแห่งนั้น อิศนะคือบุคคลผู้กว้างขวางและออกจะเด่นดังเอามากๆคนหนึ่งของสังคมเมืองเชียงราย นั่นเป็นสิ่งที่วรดาไม่เคยรับรู้มาก่อน เขารู้จักเกือบทุกคนที่มีตำแหน่งประจำอยู่ในที่ว่าการอำเภอแห่งนั้น ผู้คนหลายสิบคนเดินมาขอจับมือแสดงความยินดีและอวยพรให้เขากับวรดาอย่างมีไมตรี

“แล้วนี่จะมีงานเลี้ยงฉลองสมรสเมื่อไหร่ครับ”

“คงไม่มีหรอกครับ ผมกับภรรยาตั้งใจเอาไว้แต่แรกแล้วว่าจะจดทะเบียนกันเงียบๆไม่จัดงานอะไรทั้งนั้น เข็ดน่ะครับ เจองานยัยอิงเข้าไปงานเดียว เล่นเอาหัวหมุนกันไปทั้งไร่”

“ได้ข่าวว่าคุณอิงไปฮันนิมูนที่เมืองนอกหรือคะ”

ผู้ที่เอ่ยถามประโยคนั้นมีตำแหน่งเป็นเสมียนตราประจำอำเภอ

“อ้อ ครับ ไปยุโรปครับ กลับมาอีกทีก็คงต้นเดือนหน้าโน้นเลย”

เสมียนตราคนนั้นหันมาสำรวจวรดาอีกครั้งอย่างสนอกสนใจเป็นพิเศษ

“ภรรยาคุณอิศนะส๊วยสวยนะคะ ท่าทางยังเด็กอยู่เลย”

“คนอายุยี่สิบห้านี่ก็ไม่เด็กเท่าไหร่แล้วนะครับ”

“ต๊ายตาย! นึกว่าเด็กกว่านั้น หน้าอ๊อนอ่อน เห็นตอนแรกยังนึกว่าเพิ่งจะเรียนจบมหาวิทยาลัยซะอีก”

วรดายิ้มนิดๆแม้จะรู้สึกว่าท่าทางของยายเสมียนตราคนนี้ดูเสแสร้งแกล้งทำพิกล

“แหม…แบบนี้สาวๆที่เชียงรายก็อกหักกันเป็นแถวๆสิคะ จู่ๆคุณอิศนะก็แอบมาจดทะเบียนแต่งงานเงี๊ยบเงียบ แถมยังเปลี่ยนตัวเจ้าสาวเสียอีกด้วย แล้วลูกสาวท่านรองผู้ว่าฯละคะ เคลียร์กันแล้วรึยัง”

อิศนะแสร้งทำหน้าเหวอก่อนจะยิ้มขำๆ

“ทำไมพูดแบบนั้นละครับเสมียนตรา โธ่...หาเรื่องให้ผมหูยานซะแล้ว ข่าวลือทั้งนั้นล่ะครับ ลูกสาวท่านรองฯผู้ว่าอะไรนั่น พอดีว่าแฟนผมเขาเป็นคนกรุงเทพฯ เราสองคนก็เลยไม่ได้ไปไหนมาไหนให้คนที่นี่เห็นเท่าไหร่ อันที่จริง ผมกับแฟน เรารักกันมานานหลายปีแล้วนะครับ”

แล้วอิศนะก็โอบเอาวรดาเข้าไปยืนแนบชิด สร้างภาพหลอกลวงชาวบ้านร้านช่องและบรรดาข้าราชการแถวนั้นให้หลงเชื่อว่าเขารักหล่อนนักหนา วรดาทำได้แค่ยิ้มรับเจื่อนๆพอพ้นจากการสังเกตของคนอื่นๆหล่อนก็แอบส่งสายตาเขียวๆให้ชายหนุ่ม

“เล่นละครเก่งเหลือเกินนะ”

“น่า…ทำให้มันเนียนๆหน่อยเขาจะได้คิดว่าเรารักกันจริงๆ”

อิศนะกระซิบที่ข้างหูของหญิงสาวเบาๆ กิริยาใกล้ชิดเช่นนั้นทำให้เสมียนตราคนเดิมกระแอมกระไอเบาๆอย่างต้องการจะล้อเลียนคู่แต่งงานใหม่

“แหม…ดูรักกันดีนะคะ ไม่เหลือมาดคุณอิศนะจอมเจ้าชู้คนเดิมเลย”

“แต่งงานมีเมียเป็นตัวเป็นตนขนาดนี้แล้ว ผมจะกล้าไปทำเจ้าชู้กับใครที่ไหนได้ล่ะครับ ภรรยาของผมเห็นเงียบๆแบบนี้เรื่องขี้หึงนี่ต้องยกให้เขาเลย”

“อุ้ยต๊าย อย่างนั้นหรือคะ”

“ครับ แต่สำหรับผม อะไรๆก็ยอมหมดละครับ ก็รักเขาไปแล้วนี่”

อิศนะหันมายิ้มประจบหญิงสาว นัยน์ตาคู่คมหวานฉ่ำจนวรดาขนหัวลุก สุดแสนจะหมั่นไส้กับบทบาทคนรักเมียของเขา การสนทนายังคงมีต่อไปอีกครู่หนึ่งก่อนที่อิศนะจะขอตัวออกมาจากที่ว่าการอำเภอแห่งนั้น

“ทำหน้าให้มันดีๆหน่อยซีคุณ เดี๋ยวใครเขาจะนึกว่าคุณไม่เต็มใจแต่งงานกับผม”

“ฉันก็ไม่ได้เต็มใจแต่งจริงๆนี่”

วรดาเอ่ยตอบอย่างไม่สนใจขณะเดินเคียงคู่ชายหนุ่มออกมาจากที่ว่าการอำเภอแห่งนั้น

“แล้วนี่คุณคิดจะทำยังไงกับฉันอีก”

“ก็ไม่ทำไง หิวแล้ว ไปหาอะไรอร่อยๆทานกันดีกว่า”

ร้านอาหารที่อิศนะพาวรดามาทานมื้อกลางวันนั้นเป็นร้านอาหารที่ขึ้นชื่อในเมืองเชียงราย ลักษณะของร้านเป็นเรือนไม้โล่งๆมีหน้าจั่วสูงเป็นรูปทรงกาแล บรรยากาศภายในร้านร่มรื่นมีไม้ดอกเมืองหนาวและเถาว์ไม้เลื้อยจัดตกแต่งเลียนแบบธรรมชาติเอาไว้ได้อย่างสวยงาม เจ้าของร้านเดินมาต้อนรับอิศนะอย่างคนที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดี

อิศนะส่งเมนูอาหารให้หญิงสาวเลือกพลางกวาดสายตามองไปรอบๆร้าน แล้วสายตาก็ไปสะดุดอยู่ที่โต๊ะด้านในสุด หญิงสาวคนหนึ่งกำลังโบกมือทักทายเขาอยู่ไวๆอิศนะจึงโบกมือกลับไปให้ฝ่ายนั้นบ้าง

“ไงคะอิศ”

เสียงเรียกชื่อของอิศนะเกิดขึ้นพร้อมๆกับการปรากฏกายของสตรีสาวสวยร่างอวบอิ่มคนหนึ่ง หล่อนเดินตรงเข้ามาหาอิศนะอย่างยินดีปรีดาพร้อมกับปรายตามองวรดาอย่างสำรวจ

“เด็กใหม่หรือคะ หน้าตาน่าเอ็นดูดีนี่”

วรดามองผู้หญิงตรงหน้าที่เดินเข้ามาเกาะไหล่หนาๆของอิศนะอย่างเต็มตาอีกครั้ง หญิงสาวผู้นี้อายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับอิศนะ ใบหน้าของเจ้าหล่อนค่อนข้างกลม ดวงตาโต จมูกโด่งงามรับกับริมฝีปากเต็มอิ่มเย้ายวน หล่อนเป็นคนผิวขาว เรือนร่างโปร่งได้สัดส่วน โดยเฉพาะช่วงหน้าอกหน้าใจนั้นยิ่งเอิบอิ่มอวบอูบจนล้นทะลัก ท้าทายสายตาทุกคู่ให้จ้องมองไม่เว้นแม้แต่ตัววรดาเอง ดวงตาคู่สวยแม้ไม่คุกคามหากแต่ก็ยังดูเย่อหยิ่งไว้ตัวอยู่ในที

“รู้จักกันหน่อยสิรุ้ง นี่วรดา แล้วนี่ ปลายรุ้ง เพื่อนผม”

“วันนี้ให้เป็นแค่เพื่อนเองหรือคะ”

น้ำเสียงกระเง้ากระงอดนั้นไม่ได้จริงจังอะไรนัก หล่อนค้อนอิศนะด้วยลูกนัยน์ตาวาววับชนิดที่เด็กอนุบาลมองดูก็รู้ว่าแม่สาวทรงโตผู้นี้แท้จริงแล้วหล่อนไม่ได้มีความสัมพันธ์กับอิศนะแค่ในฐานะเพื่อนอย่างที่ชายหนุ่มพยายามจะบอกกล่าว

“เป็นแค่นั้นแหละ พอแล้ว แล้วนี่คุณขับรถใหม่ป้ายแดงของคุณมาด้วยรึเปล่า”

“แน่ซีคะ เอาไว้วันหลังรุ้งจะขับไปหาคุณที่ไร่นะ วันนี้เชิญคุณตามสบายก็แล้วกัน ไม่อยู่ขัดคอนานล่ะ”

ปลายรุ้งยังมีกะจิตกะใจหันมายิ้มหวานพร้อมทั้งโบกมือบ๊ายบายให้วรดาก่อนที่เจ้าหล่อนจะกลับไปสมทบกับบรรดาเพื่อนๆของหล่อนที่โต๊ะโน้น วรดายังคงมองตามผู้หญิงคนนั้นไปจนลับตา ก่อนจะหันกลับมาเจอใบหน้ายิ้มๆสายตากวนๆของอิศนะ

“ไง.. สวยมั้ย”

“คนเมื่อกี้หรือ.. ก็สวยดี คุณถามทำไม”

วรดาตอบไปตามความจริงที่เห็น ก่อนจะตั้งคำถามกับชายหนุ่มบ้าง

“แค่จะบอกว่านั่นก็เป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ที่อยากจะแต่งงานกับผม”

คิ้วของวรดาเลิกขึ้นน้อยๆเป็นเชิงถาม

“งั้นเหรอ ก็แล้วทำไมคุณไม่ไปแต่งกับเขา”

“ก็ผมแต่งกับคุณไปแล้วนี่”

“งั้นฉันหย่าให้เอามั้ย ตอนนี้เลยยังได้”

“พูดบ้าๆ จดทะเบียนกันยังไม่ถึงชั่วโมงจะชวนหย่าซะงั้น นี่งอน.. รึว่าหึง..”

“หึงคุณเนี้ยนะ ฉันไปหึงลิงอุรังอุตังในสวนสัตว์เขาดินยังจะดีเสียกว่า”

วรดารีบเถียงพร้อมทั้งถลึงตาใส่ชายหนุ่มอย่างนึกชัง

“โห้ย.. พูดซะผมหมดความมั่นใจในตัวเองเลย ที่จริงคุณจะหึงผมหน่อยก็ได้นะ ตอนนี้คุณก็เป็นเมียผมแล้ว อย่างถูกต้องสมบูรณ์ทุกอย่างด้วยสิ ผมอนุญาตให้คุณหึงผมได้เต็มที่เลยเอ้า”

“พูดจริง..”

“จริง..ถ้ามีผู้หญิงคนไหนมาวอแวกับผมนะ คุณจัดการได้ตามสบายเลย”

“ดี! แล้วอย่ามาโอดครวญทีหลังก็แล้วกัน”

วรดาเอ่ยยิ้มๆ ดวงตาคู่โตมองอิศนะอย่างหมายมาด

+++++++++++++++++++++++++

“ฉันเดินเองได้ ไม่ต้องมาจับมือฉันได้มั้ย”

วรดาขู่เสียงเขียวพยายามจะสลัดข้อมือตัวเองออกจากอุ้งมือใหญ่ของอิศนะแต่ก็ทำไม่สำเร็จ อิศนะคงนึกรำคาญเขาจึงปล่อยมือหญิงสาวแล้วหันมาโอบเอวเล็กๆนั่นไว้แทน ก่อนจะบังคับให้หญิงสาวออกเดินตรงไปยังห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ตรงหน้า

“นี่คุณ ปล่อยได้มั้ย คนมองใหญ่แล้ว ฉันอายเขา”

“ช่างเขาซี ฝึกไว้! เป็นเมียนายอิศนะนี่ คุณยังต้องฝึกอีกหลายอย่าง เริ่มตั้งแต่ฝึกให้ชินกับสายตาชาวบ้านเพราะในเมืองเชียงรายนี่ผมค่อนข้างเป็นที่รู้จัก อันที่จริงมีผู้หญิงอีกเป็นร้อยเป็นพันที่อิจฉาคุณในตอนนี้ แทนที่คุณจะอาย คุณน่าจะเดินเชิดๆ ทำหน้าหยิ่งๆอีกสักหน่อย มันถึงจะเข้าท่า”

หญิงสาวสะบัดตัวหนีออกจากวงแขนล่ำสันนั้นอย่างโมโห

“เชิญคุณบ้าไปคนเดียวเถอะ ฉันไม่เอาด้วยหรอก แล้วคุณมาที่นี่ จะมาซื้ออะไร”

“คุณต่างหากที่ต้องซื้อ พวกของใช้ เสื้อผ้า อะไรอื่นๆที่คุณต้องใช้ อยากได้อะไรก็ซื้อๆให้ครบด้วยล่ะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลามาอีก อ้อ.. แล้วก็อย่าลืมซื้อชุดนอนสวยๆ เซ็กซี่ๆ ไว้ใส่ให้ผมดูเล่นสักชุดสองชุดด้วยนะ”

“ทะลึ่ง! ในสมองคุณนี่มันไม่รู้จักคิดเรื่องอื่นเป็นบ้างรึไง อะไรๆก็วนเวียนอยู่ใกล้คำว่าห้องนอนนั่นละ”

“เถอะ..วันไหนผมไม่แตะคุณขึ้นมา อย่ามาสะกิดเรียกก็แล้วกัน”

“ทุเรศ..คุณวิเศษอะไรนักหนา ฉันถึงจะต้องสะกิดเรียก”

เมื่อเห็นว่าเรื่องจะบานปลายอิศนะก็ยอมเป็นฝ่ายสงบศึกเสียเอง

“ซื้อของเถอะคุณ อย่าเพิ่งทะเลาะกันตอนนี้เลย ผมทิ้งไร่มานานแล้ว”

อิศนะพาหญิงสาวเดินเลือกซื้อของหลายอย่างจนมาถึงแผนกเสื้อผ้าของสตรี ศึกน้ำลายที่เพิ่งสงบไปเมื่อครู่ก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง เมื่ออิศนะยื่นชุดนอนสายเดี่ยวเนื้อผ้าโปร่งบางมาให้หญิงสาวเลือกสรร วรดาเบ้ปากผลักชุดนอนสีหวานในมือของอิศนะออกห่างตัวทันที

“บ้าหรือ ชุดนอนแบบนี้ใครเขาใส่กัน”

“ผมเห็นคนเขาใส่กันทั้งบ้านทั้งเมือง ดาราในทีวียังใส่เลยคุณ”

“ดาราหนังโป๊น่ะสิ ผ้าบางจ๋อยขนาดนี้ ขืนใส่เข้าไปก็เห็นทะลุปรุโปร่งไปถึงตับไตไส้พุง”

อิศนะทำหน้าเอือมระอาตัดสินใจยื่นชุดนอนในมือพร้อมกับบัตรเครดิตของตนเองให้แคชเชียร์เสียเลยเป็นการตัดปัญหา ยังมิวายหันมากระซิบกระซาบบอกวรดาอีกด้วยว่า

“ซื้อให้แล้วก็ใส่ด้วยล่ะ”

“คุณซื้อเอง ก็เก็บไว้ใส่เองแล้วกัน”

“นี่มันชุดนอนผู้หญิง ขืนผมเอาไปใส่ มีหวังฟ้าได้ผ่าบรรลัย ช่างเถอะ คุณไม่ใส่ก็ไม่เป็นไร เพราะต่อให้คุณใส่ชุดอะไร สุดท้าย ผมก็ถอดของคุณออกหมดอยู่ดีนั่นล่ะ”

“นี่..”

วรดาเม้มริมฝีปากแน่น ยิ่งเห็นหน้ายิ้มๆกับสายตากวนๆของอิศนะ ความเดือดดาลของหล่อนก็พุ่งปรี๊ด หญิงสาวสะบัดหน้าพรืดเดินหนีอิศนะออกมาจากที่แห่งนั้นด้วยความที่มัวแต่โมโหจึงไม่ทันได้ระแวดระวังอะไร

“โอ๊ย..”

วรดาชนเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังก้มๆเงยๆ เลือกซื้อสินค้าอยู่ที่ร้านใกล้ๆ นั่นเข้าอย่างจัง

“อุ้ย ขอโทษค่ะ ฉันเดินไม่ทันมอง เจ็บมั้ยคะคุณ”

วรดารีบกล่าวขอโทษขอโพยหญิงสาวผู้นั้นอย่างรู้สึกผิดเต็มที

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เจ็บค่ะ เอ๊ะ พี่อิศ..”

เสียงใสๆของผู้หญิงคนที่วรดาเพิ่งจะชนเมื่อครู่ร้องขึ้นอย่างแปลกใจระคนดีใจ วรดาถอนหายใจออกมาดังเฮือก เอาแล้วไง นี่ก็เป็นหนึ่งในบรรดาสาวๆที่อยากจะแต่งงานกับอิศนะด้วยหรือเปล่า เฮ้อ! วรดาชักจะเชื่อเสียแล้วสิว่าอิศนะนั้นเนื้อหอมและเสน่ห์แรงจริงๆ

“สวัสดีครับน้องเมย์ มาซื้ออะไรหรือครับ”

อิศนะยิ้มเจือนๆจำต้องกล่าวทักทายสาวเจ้าออกไปตามมารยาท เมสินียิ้มตอบเขาตาวาวเป็นประกาย

“เมย์มาเดินๆดูของขวัญวันเกิดให้คุณพ่อน่ะค่ะ วันที่สิบห้าที่จะถึงนี้เอง ไม่ทราบแม่เลี้ยงบอกพี่อิศหรือยังคะ ยังไงก็เชิญพี่อิศ เอ่อ…กับเพื่อน...ที่งานด้วยนะคะ”

ท้ายประโยคเมสินีหันมากล่าวกับวรดาตามมารยาทเสียมากกว่าอยากจะเชื้อเชิญอย่างจริงใจ

“เอ่อ...เมย์ขอตัวก่อนนะคะ พอดีนัดเพื่อนไว้ตอนเที่ยงตรง แล้วเจอกันที่งานนะคะพี่อิศ”

“อ่า...ครับ เจอกันที่งานครับ”

“นั่นก็อีกคนสินะ ที่อยากจะแต่งงานกับคุณ”

วรดาหันกลับมาถามชายหนุ่มเสียงเขียว หลังจากหญิงสาวผู้นั้นเดินห่างคนทั้งคู่ออกไปไกลแล้ว อิศนะพยักหน้ารับเร็วรี่อย่างไม่คิดจะปิดบัง

“ความจริง น้องเขาก็น่ารักดีอยู่หรอกนะ แต่ผมดันแต่งงานมีเมียเสียแล้ว ทำไงดี.. เว้นแต่คุณจะอนุญาตให้ผมมีบ้านเล็กบ้านน้อยได้ อันนั้นผมก็คงไม่ขัดศรัทธา ก็ว่าจะขออนุญาตมีเมียน้อยสักโหล..คุณจะว่าไง”

“อย่า..แม้แต่จะคิด!”

วรดาเอ่ยเสียงกร้าวขึ้นมาทีเดียว

“อู้หู้..นี่ขู่ผมงั้นหรือ”

“ไม่ได้ขู่.. แต่เมื่อกี้ตอนที่อยู่ในร้านอาหาร คุณเป็นคนบอกฉันเองไม่ใช่หรือว่าอนุญาตให้ฉันเล่นงานผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาวอแวกับคุณได้ ก็ดีเหมือนกัน ในเมื่อคุณอยากแต่งงานกับฉันนัก ฉันก็จะทำให้คุณได้เห็นว่านรกน่ะมันมีอยู่จริง จำเอาไว้ให้ดีเชียวนะ.. ในขณะที่คุณยังมีฉันอยู่..ห้ามคุณมีคนอื่นเด็ดขาด”

“แล้วถ้าเกิดผมออกนอกลู่นอกทาง โดยที่คุณไม่รู้ไม่เห็น ไม่เป็นไรใช่ปะ”

“ก็ลองดูสิ..ลองดู..ว่าคุณจะยังมีชีวิตรอดอยู่มั้ย”

วรดาแย้มยิ้มอ่อนหวานแต่สายตาเหี้ยมเกรียมจนอิศนะชักเสียวสันหลัง!

+++++++++++++++++++



โอชิน
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 5 พ.ย. 2560, 14:09:33 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 5 พ.ย. 2560, 14:15:43 น.

จำนวนการเข้าชม : 598





<< ตอนที่ 19.   ตอนที่ 21. >>
Kim 5 พ.ย. 2560, 14:32:21 น.
จับนายอิศตอนให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยดีไหมหนูเต็น


phakarat 5 พ.ย. 2560, 19:07:28 น.
5555555สงสัยพระเอกเจอคนจริงเสียแล้วงานนี้สยองแทนเลย


coonX3 6 พ.ย. 2560, 15:05:30 น.
มีวิธีจัดการนายนี่มั้ยเนี่ย ชักได้ใจไปแล้วนะ


เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account