ราคีสีเพลิง:รังสี ดุจดาริน รางนาก(ปลายปากกาสำนักพิมพ์)
‘ดีเลิศ’ และ ‘บัวบุษบา’ แต่งงานกันท่ามกลางความขัดแย้งของสองตระกูล
ท่ามกลางความเกลียดชังของยาย ‘เจิมจันทร์ เสน่ห์จันทน์’
ผู้ไม่มีวันยอมรับหลานสะใภ้นอกคอกอย่างหล่อน!

หลายปีที่ชายหนุ่มประคับประคองครอบครัวอย่างดีเลิศสมชื่อ
บัวบุษบากลับฝันร้ายถึงเหตุการณ์ฆาตกรรมเมื่อหลายสิบปีก่อนแทบทุกคืน
ไหนยังตะกรุดประหลาดที่ทิ้งไปกี่ครั้งก็กลับมาอยู่ที่เดิมได้เสมอ
และความรู้สึกเสียวสันหลังราวกับมีใครจับจ้องมองหล่อนอยู่ตลอดเวลา
ทำให้บัวบุษบารู้สึกกลัว ‘เรือนเสน่ห์จันทน์’ อันแสนลึกลับ
มากพอๆ กับที่หล่อนกลัว ‘ความจริง’ ที่ซ่อนอยู่ใน ‘ความฝัน’ ของตนเอง!


*******************

สั่งซื้อได้แล้ววันนี้! **หนังสือพร้อมส่ง**

ราคา 218 บาท (ส่งลงทะเบียน บวกเพิ่ม 25 บาท ส่ง ems บวกเพิ่ม 45 บาท)

-inbox สั่งซื้อกับแอดมินเพจปลายปากกาสำนักพิมพ์
-ศูนย์หนังสือจุฬาฯ
-ร้านนิยายออนไลน์ เช่น ร้านนิยายรัก และร้านbooktogothailand


*******************

eBook วางจำหน่ายที่เว็บ Mebmarket ที่เดียวเท่านั้น!


*******************

หมายเหตุ: นิยายเรื่องนี้เป็นซีรีส์ "ร้อยเล่ห์เสน่ห์จันทน์" มีทั้งหมด 4 เรื่อง แต่งโดยนักเขียน 3 ท่าน ดังนี้
-ราคีสีเพลิง แต่งโดย รังสี (วิรัตต์ยา) ดุจดาริน (พิมาลินย์) รางนาก (สะมะเรีย)
-มาลีเริงไฟ แต่งโดย รังสี (วิรัตต์ยา)
-เลื่อมลายพรายจันทร์ แต่งโดย ดุจดาริน (พิมาลินย์)
-ม่านมนตกานต์ แต่งโดย รางนาก (สะมะเรีย)

*******************

จุดเชื่อมโยงคือ 'ยายเจิมจันทร์ เสน่ห์จันทน์' ยายของหลานๆ ทั้ง 4 ซึ่งเป็นตัวเอกของทั้ง 4 เรื่องด้านบนเลยจ้า แต่ละเรื่องก็เป็นเรื่องราวของหลานๆ แต่ละคนแตกต่างกันไป (ราคีสีเพลิง เป็นเรื่องราวของหลานชายคนโต หนุ่มเนื้อหอมประจำบ้านเสน่ห์จันทน์ค่ะ)


ใครชอบแนวนิยายรักโรแมนติก ดราม่า สยองขวัญ มีการเล่นคุณไสยมนตร์ดำ อิจฉาริษยา ปมกลับชาติมาเกิด และเหล่าบริวารผีรับใช้ จัดไป! ทีมงานปลายปากกาสำนักพิมพ์นำมาลงให้ได้อ่านกัน ประมาณ 60-70% ของเรื่องนะคะ


*******************

นักอ่านที่สนใจสั่งซื้อแพ็กคู่ (ราคีสีเพลิง+มาลีเริงไฟ) จากราคาเต็ม 558 บาท ขายเพียง 491 บาทนะคะ ทั้งนี้ยังไม่รวมค่าส่ง

สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่เพจ 'ปลายปากกา สำนักพิมพ์'

Tags: ผี ดราม่า ริษยา โรมานซ์ กลับชาติมาเกิด คุณไสย

ตอน: บทที่ 13 โกรธแล้วได้อะไร -60%

วัดป่าอิสราภรณ์กอปรด้วยต้นไม้ขนาดใหญ่ร่มรื่นสมกับเป็นวัดป่า และดมิสาก็พาบัวบุษบาไปสวดมนต์ปฏิบัติธรรมร่วมกับพระสงฆ์ แม่ชี และอุบาสกอุบาสิกาตอนบ่ายโมงตรง เสียงสวดมนต์และการได้หยุดจิตไว้กับการนั่งสมาธิ ไม่วอกแวกไปคิดอย่างอื่นทำให้บัวบุษบารู้สึกเย็นใจขึ้น แต่เมื่อหมดเวลาและเดินลงมาจากศาลา หญิงสาวก็ห้ามไม่ให้ตัวเองคิดเรื่องความฝันเมื่อคืนไม่ได้

บัวบุษบาพยายามคิดว่า เพราะฟังเรื่องของอุบลมาจากมารดา เธอจึงเก็บมาฝันเป็นตุเป็นตะ...แต่อีกใจก็แย้งว่าเธอฝันถึงเหตุฆาตกรรมตั้งแต่ก่อนรู้เรื่องนี้เสียอีก

หรือว่าเธอจะเป็นอุบลที่กลับชาติมาเกิดจริงๆ

หากเป็นเช่นนั้นก็แปลว่าเจิมจันทร์คือฆาตกรที่สังหารเธออย่างเลือดเย็น!

“กลับมาแล้วหรือ โยมบัว”

เสียงนุ่มเปี่ยมเมตตาดังขึ้นจากทางด้านหลัง

บัวบุษบาสะดุ้ง หันกลับไปเห็นพระอาจารย์ที่ดูไม่ชราลงเลยนับแต่สี่ปีก่อนกำลังยืนครองจีวรยิ้มอยู่ หญิงสาวก็รีบลงจากเก้าอี้ นั่งลงบนพื้นโรยกรวดและก้มกราบ

พระอาจารย์ดิน ขันติสุโภ ทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ ท่านชี้ไปทางโรงครัวเมื่อบัวบุษบาหันมองรอบกายอย่างงุนงงที่เธอนั่งอยู่เพียงลำพัง

“โยมมิ้งค์ไปช่วยที่ครัวเขาเตรียมน้ำปานะ อีกเดี๋ยวจะแจกจ่ายผู้มาปฏิบัติถือศีล โยมจะรับด้วยก็ได้นะ”

“ขอบคุณค่ะหลวงลุง”

บัวบุษบาแอบคิดว่าดมิสาลุกไปเสียแต่เมื่อไรไม่เรียกกันเลย เมื่อครู่ยังนั่งคุยกันอยู่แท้ๆ แต่คิดไปคิดมาก็นึกได้ว่าหญิงสาวพูดอะไรกับเธอสักอย่าง แล้วเธอก็เอออออย่างเหม่อลอย สงสัยจะบอกเรื่องไปช่วยโรงครัว คิดแล้วบัวบุษบาก็ถอนหายใจเบาๆ

“มีเรื่องกลุ้มใจหรือ”

พระดินถาม ใบหน้านั้นยังไม่จางจากรอยยิ้ม

บัวบุษบาอึกอัก ก่อนตัดสินใจเล่าเรื่องความฝันและเรื่องราวของเจิมจันทร์กับอุบลที่ได้รับฟังมาจากมารดาให้ท่านฟังจนหมดสิ้น เมื่อได้ระบายออกมา ความเครียดก็ลดทอนและค่อยเบาใจขึ้นนิดหน่อย อย่างน้อยก็ดีกว่าเก็บกดไว้ในอกรอวันระเบิดเพียงลำพัง

หญิงสาวยกมือปาดน้ำตา ศิโรราบต่อหน้าผู้ทรงศีล

เธอทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เรื่องนี้มันหนักหนาสาหัสเกินไป...เธอจะต้องฝันร้ายไปอีกนานแค่ไหนกัน!

“หลวงลุงคะ” บัวบุษบาเงยหน้ามองท่านทั้งน้ำตา

“หลวงลุงคิดว่า หนูคือคุณป้าอุบลกลับชาติมาเกิดใช่หรือไม่คะ”

พระดินยิ้มเยือกเย็น

“หากใช่ โยมจะทำอย่างไร และหากไม่ใช่ โยมจะทำอย่างไร”

บัวบุษบานิ่งคิด ก่อนตอบโดยยังประนมมืออย่างเคารพ

“หากใช่ หนูคงโกรธคุณยายที่หักหลังหนู วางแผนฆ่าหนูทั้งที่หนูทั้งรักทั้งไว้ใจ แต่หากไม่ใช่ หนูคงไม่รู้จะทำยังไงดีถึงจะหยุดฝันร้ายเรื่องพวกนี้เสียที หนูทรมานเหลือเกินค่ะหลวงลุง”

“โกรธแล้ว...โยมได้อะไรหรือ”

บัวบุษบาชะงักกับคำถาม ที่ราวกับเป็นคำตำหนิ แต่พระดินยังคงยิ้มอย่างเป็นมิตรและถามเสียงเรียบเรี่อยราวกับต้องการเพียงคำตอบเท่านั้น หญิงสาวจึงก้มหน้า ไม่อาจตอบคำถามของท่านได้

โกรธแล้วจะได้อะไร ก็คงได้ความทุกข์ ความไม่สบายใจราวกับมีไฟแผดเผาตัวเอง

“ดูนกยูงฝูงนั้นสิโยมบัว” พระดินชี้ไปยังนกยูงหกตัวที่เกาะอยู่บนหลังคาศาลาสำหรับนั่งพักผ่อน

“พวกมันอาจเคยเกิดเป็นปลา ถูกแม่ค้าทุบหัวจนตายแล้วมาเกิดเป็นนกยูง หรือบางตัวอาจเคยเกิดเป็นมนุษย์ ถูกปล้นชิงทรัพย์ฆ่าปิดปากแล้วค่อยมาเกิดเป็นนกยูงก็ได้”

บัวบุษบามองตามอย่างสนใจ

“โยมบัวคิดว่าถ้าพวกมันระลึกชาติได้ นกยูงตัวหนึ่งต้องตามไปโกรธแค้นแม่ค้าปลา อีกตัวต้องตามไปโกรธแค้นโจรที่เคยฆ่าตนเมื่อชาติปางก่อน พวกมันจะมีความสุขอยู่แบบนี้ไหม”

บัวบุษบามองบรรดานกยูงที่ดูมีความสุขดีใต้ร่มเงาวัดป่าแล้วก็ตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่งจึงเข้าใจ อดีตชาตินั้นไม่ว่าอย่างไรก็ผ่านไปแล้ว ย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้ ถือโทษโกรธเกลียดแล้วก็เจ็บหนักอยู่ในหัวใจ และอาจตกตะกอนกลายเป็นความแค้นที่ร้อนรุ่มราวไฟ พร้อมจะแผดเผาทำลายแก้แค้นเสียให้หายแค้นหายเคือง

หญิงสาวก้มลงกราบแทบเท้าพระอาจารย์ด้วยความขอบคุณ รู้สึกเหมือนปลดบ่วงอะไรบางอย่างออกไปจากใจ และนึกขอบคุณดมิสาด้วยที่ชวนเธอมาทำบุญวันนี้

“ขอบคุณนะคะหลวงลุงที่เตือนสติหนู”

หญิงสาวยิ้มออกเป็นครั้งแรกในรอบวัน แม้จะเป็นรอยยิ้มเศร้าหมองก็ตามที

“แต่หลวงลุงคะ หลวงลุงมีวิธีหยุดฝันร้ายของหนูไหมคะ หนูไม่อยากฝันเห็นอะไรแบบนั้นอีก”

พระดินนิ่งไปครู่หนึ่งจึงตอบ

“ที่หัวเตียงของโยมมีตระกรุดดอกหนึ่งวางอยู่ ว่างเมื่อไรก็นำมาให้อาตมานะ”

“ตะกรุดสีทองน่ะเหรอคะ”

“ใช่ โยมเริ่มฝันครั้งแรกตอนเจอตะกรุดใช่ไหมล่ะ”

บัวบุษบาเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง มั่นใจทันทีว่าท่านเป็นพระสงฆ์ผู้มีอภิญญาหยั่งรู้

เช่นนี้แล้วการเลี่ยงไม่ตอบตามตรงว่าเธอคืออุบลใช่หรือไม่ แต่ไพล่ไปสอนไม่ให้โกรธแค้นนั้นคงชัดเจนแล้วว่า เธอคืออุบลกลับชาติมาเกิดจริงๆ

หญิงสาวคิดอย่างปลงตกว่าเจิมจันทร์เกลียดเธอมาตั้งแต่ชาติก่อนเสียจนฆ่ากันได้ลงคอ ก็คงไม่แปลกที่เธอเกิดใหม่แล้วก็ยิ่งถูกเกลียดเข้าไส้

หญิงสาวก้มลงกราบท่านอีกครั้งด้วยความเคารพและซาบซึ้งในความเมตตา

“หนูจะนำตะกรุดกลับมาให้หลวงลุงโดยเร็วที่สุดค่ะ”

ด้านหลังบัวบุษบานั้น พรายกมุทนั่งไม่เป็นสุข คิดแล้วคิดอีกว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี เขาสงสารบัวบุษบาเหลือเกินที่เคยถูกเจิมจันทร์ฆ่าตาย เกิดชาติใหม่ก็ยังถูกรังแกไม่เลิกรา เขาตั้งใจว่าจะไม่รายงานเรื่องนี้ให้เจิมจันทร์รู้เด็ดขาด

แต่...แต่เรื่องตะกรุด

หากบัวบุษบานำมาให้พระ แล้วพระทำลายทิ้ง กมุทจะไม่มีที่สถิต เขาจะกลายเป็นผีไม่มีศาล ดีไม่ดีหากเขาตกนรกหมกไหม้ หรือสลายหายไปเป็นอากาศธาตุเล่าจะทำอย่างไร

แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ตอนนี้สิ่งที่เขากลัวที่สุดมีอยู่อย่างเดียวเท่านั้น

เขากลัวไม่ได้เจอบัวบุษบาอีก...

พรายกุมารคิดแล้วก็ตัดสินใจว่า จะรายงานเจิมจันทร์เรื่องที่พระดินบอกให้บัวบุษบานำตะกรุดไปมอบให้ท่านเท่านั้น กุมารน้อยขยับไปกอดหญิงสาวจากทางด้านหลัง พึมพำขอโทษ แล้วกลายเป็นควันสีชมพูอ่อนสลายไป

โดยไม่รู้เลยว่า ร่างทิพย์ของตนตกอยู่ในสายตาของพระสุปฏิปันโนตลอดเวลา

เพียงแต่ท่านไม่พูดออกมา...

หลังจากดมิสากลับจากช่วยงานโรงครัว บัวบุษบาก็ชวนน้องสาวสามีกลับบ้านทันทีอย่างรีบร้อน เธอเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อหาตะกรุดและหวังจะให้ดมิสาพากลับไปที่วัดป่าอิสราภรณ์อีกครั้ง หรือหากดมิสาเหนื่อย ไม่อยากขับรถ เธอจะกลับไปหาบารมีขอให้บิดาพาไป

แต่ทันทีที่ก้าวเข้าไปในเรือนนอน

บัวบุษบาก็กลับพบเพียงความว่างเปล่าที่หัวเตียง...



ปลายปากกาสำนักพิมพ์
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 4 ก.พ. 2562, 17:09:26 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 4 ก.พ. 2562, 17:09:26 น.

จำนวนการเข้าชม : 89





<< บทที่ 13 โกรธแล้วได้อะไร -30% + eBook   บทที่ 13 โกรธแล้วได้อะไร -100% + วางศูนย์หนังสือจุฬาฯ >>
ปลายปากกาสำนักพิมพ์ 4 ก.พ. 2562, 17:33:09 น.
ซินเจียยู่อี่ซินนี้ฮวดไช้นะคะนักอ่านทุกท่าน มาเสิร์ฟความสุขด้วยนิยายกันต่อ หนังสือเริ่มทยอยส่งแล้วจ้า รอรับนะ จุ๊บๆ


เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account