กว่าจะสุดทาง
ความเห็นแก่ตัว การรักแต่ตัวเอง การดูถูกและเหยียดหยามได้สร้างความแค้นและความกดดันขึ้นในใจ เมื่อถึงวันที่มีโอกาส การแก้แค้นเอาคืนก็เกิดขึ้น ไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม
Tags: พี่น้อง คนรัก สุดทาง

ตอน: ตอนที่ 12 กว่าจะสุดทาง

บทที่ 12 กว่าจะสุดทาง

คืนวันนั้นหลังจากที่ไม่ได้พบกับธีร์ที่บ้านของพี่ชาย อนีฆารีบกลับบ้าน เธอพยายามโทรหาธีร์หลายครั้ง แต่ขาปิดโทรศัพท์ เธอรู้สึกกระวนกระวายใจจนนอนไม่หลับ จึงลุกขึ้นแต่เช้า แต่งตัว รอจนเวลาทำงานแล้วรีบโทรไปหาเลขาของธีร์ ตามที่ธีร์เคยบอกไว้

“คุณเนตรใช่ไหมคะ นี่นีนะคะ อนีฆาค่ะ”

“อ๋อค่ะ สวัสดีค่ะ มีอะไรให้เนตรรับใช้คะ”

“คือนีเคยคุยกับพี่ธีร์ว่า อเล็กซ์ เพื่อนของพี่ธีร์มาจากอเมริกาค่ะ เราจะนัดทานข้าวกันน่ะค่ะ ไม่ทราบว่าจะติดต่อพี่ธีร์อย่างไร”

“ตอนนี้คุณธีร์อยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ”

“อ้าว ... พี่ธีร์ไม่สบายหรือคะ”

“เปล่าค่ะ คุณพ่อคุณธีร์ไม่สบายมากค่ะ เข้าโรงพยาบาลตั้งแต่บ่ายเมื่อวาน”

“อ้าว ... งั้นขอรายละเอียดหน่อยได้ไหมคะ นีอยากพบพี่ธีร์”

เมื่อได้ข้อมูลแล้ว อนีฆาก็เดินทางไปโรงพยาบาลทันที เธอพบว่าธงชาติ บิดาของธีร์ยังอยู่ในห้องไอซียู และเมื่อตามไปที่หน้าห้องไอซียูก็พบวีรา มารดาของธีร์นั่งอยู่หน้าห้องกับคนติดตามผู้หญิงอีกคน

“สวัสดีค่ะคุณแม่”

“อ้าว...นี มาได้ไงลูก”

“นีทราบจากคุณเนตร เลขาพี่ธีร์ค่ะ ก็เลยรีบมา เผื่อมีอะไรที่พอจะช่วยได้”

“ขอบใจลูก”

“อาการคุณพ่อเป็นอย่างไรบ้างคะ”

“เช้านี้ก็ดูดีขึ้น รู้สึกตัวดี แต่ก็ยังต้องรอดูอาการในห้องไอซียู เพราะอย่างว่าแหละนะ โรคหัวใจมันเดายาก”

“ตกลงคุณพ่อเป็นอะไรแน่คะ เกี่ยวกับหัวใจหรือคะ”

วีราอธิบายอาการของธงชาติ ชณะเล่าน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้

“เส้นเลือดตีบรุนแรง ทำให้กล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดจนกล้ามเนื้อหัวใจตายบางส่วน ตอนนี้ก็อยู่ได้ด้วยเครื่อง ซึ่งจะมีแต่ทรงกับทรุด ที่ยากคือไม่สามารถรักษาแบบอื่นได้ นอกจากต้องเปลี่ยนหัวใจ หมอบอกว่า คุณพ่ออายุมากและมีปัญหาหลายอย่าง ถ้าจะเปลี่ยนหัวใจควรไปทำที่อเมริกาจะดีกว่า แต่คุณพ่อไม่ยอมไป เป็นห่วงเรื่องค่าใช้จ่าย เพราะตอนนี้เห็นว่าธุรกิจสะดุดอยู่ แม่ก็ไม่รู้รายละเอียด นี่ก็รอธีร์ว่าจะตัดสินใจอย่างไร”

“แล้วพี่ธีร์อยู่ไหนคะ ตอนนี้”

“อยู่กับคุณพ่อในห้องจ้ะ พยายามหว่านล้อมคุณพ่อให้เปลี่ยนใจยอมผ่าตัด หมอบอกว่าเราคงมีเวลาไม่มากนัก หมอกลัวว่าถ้านอนแบบนี้จะมีโรคแทรกขึ้นมาอีก”

“คุณแม่ใจเย็นๆนะคะ เดี๋ยวนีขอคุยกับพี่ธีร์ก่อน เผื่อจะมีอะไรพอช่วยได้”

อนีฆานั่งลงข้างๆ จับมือวีรากุมไว้เป็นเชิงปลอบใจและพูดคุยพอให้หายกังวล

“คุณแม่ทานอะไรหน่อยไหมคะ โกโก้ร้อนๆสักแก้วไหมคะ เดี๋ยวนีไปดูให้”

“ไม่เป็นไรลูก เดี๋ยวให้เยาว์ไปซื้อ หนูทานอะไรไหม”

อนีฆาสั่นหน้า แล้วหันไปสั่งเยาว์ คนติดตามของวีราให้ไปซื้อของว่างมาให้ พร้อมกับส่งเงินให้จำนวนหนึ่ง เยาว์จะไม่รับบอกว่าเธอมีแล้ว คุณผู้หญิงให้ไว้ซื้อของจำเป็น แต่อนีฆาก็ยื่นใส่มือเยาว์ไปอยู่ดี เธอยกมือไหว้ แล้วเดินไปทำตามที่อนีฆาสั่ง
พอดีธีร์เดินออกมาจากห้องไอซียู อนีฆาเห็นเขาก่อน จึงรีบทักทาย

“พี่ธีร์เป็นอย่างไรบ้างคะ”

“อ้าว ... นีมาได้ยังไง”

อนีฆาไม่ได้บอกเรื่องที่เธอไปคอยพบเขาที่บ้านของอเนชา บอกเพียงข้ออ้างเรื่องอเล็กซ์

“นีโทรไปหาคุณเนตรจะนัดกับพี่ธีร์เรื่องอเล็กซ์ ไม่ทราบพี่ธีร์อยากพบเขาไหม”

“ช่วงนี้คงจะยากแล้วล่ะ เพราะคุณพ่ออาการค่อนข้างหนัก ที่สำคัญคืออาการไม่นิ่ง ฝากความคิดถึงอเล็กซ์ด้วยแล้วกัน”

“ได้ค่ะ ว่าแต่อาการคุณพ่อเป็นอย่างไรคะ เห็นว่าหมอแนะนำให้ไปเปลี่ยนหัวใจที่อเมริกา”

“ใช่จ้ะ หมอบอกว่าถ้าไป ก็ต้องไปภายในอาทิตย์นี้แหละ ไม่งั้นอาการจะทรุดลงไปอีก นอกจากจะเดินทางไม่ได้แล้ว การผ่าตัดก็จะยากขึ้น”

“แล้วทำไมไม่ไปล่ะคะ มีปัญหาอะไร”

“คุณพ่อไม่ยอมไปท่าเดียว เป็นห่วงงาน กลุ้มเลย นี่ก็รอคุณพ่อตัดสินใจเท่านั้น พวกเราจะได้ติดต่อเรื่องอื่นๆ ซึ่งก็คงต้องรีบทำให้เร็วที่สุด”

“ไปผ่าตัดที่อเมริกา ที่รัฐไหนคะ”

ธีร์เล่ารายละเอียดเรื่องโรงพยาบาลให้อนีฆาฟัง

“เรื่องหมอที่โน่นไม่มีปัญหา เพราะคุณหมอสุพจน์ติดต่อให้เรียบร้อยแล้ว แค่บอกวันที่จะไปเท่านั้น แต่เรื่องที่พัก คงหาได้ไม่ยาก คุณแม่คงต้องไปอยู่ด้วยนานเลย อาจต้องหาพวก service apartment เพราะต้องมีคนตามเป็นดูแลคุณแม่คนนึงด้วย ส่วนพี่ธีร์ก็คงต้องไปอยู่ด้วยช่วงแรกๆ จากนั้นคงไปๆกลับๆ เรื่องงานไม่ค่อยห่วง เพราะพี่รุจน์ทำแทนได้ทุกอย่างอยู่แล้ว ตอนนี้ก็พยายามเตรียมๆแล้ว หว่านล้อมคุณพ่ออยู่ ถ้าตกลงเมื่อไร จะได้ไปได้ทันที”

“แล้วทำไมคุณพ่อไม่ตกลงล่ะคะ ติดปัญหาอะไรหรือคะ”

“นอกจากเรื่องงานแล้ว ก็คงเพราะช่วงนี้บริษัทเรามีปัญหาเรื่องทุนอยู่ เล่าให้นีฟังก็ได้ คือโครงการสร้างคอนโดแฝด 36 ชั้นริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่เราทำอยู่น่ะ เจ้าของโครงการเกิดปัญหา เขาหยุดจ่ายแล้วหายตัวไปเลย คุณพ่อไปประมูลโครงการอื่นไว้อีก 2 แห่ง แต่พอเกิดปัญหานี้ เงินก็เลยเกิด short ต่อเนื่อง ส่งขอกู้ธนาคารก็ยังไม่ผ่าน เพราะเครดิตตอนนี้ดูไม่สวยเท่าไร แล้วถ้าไปผ่าตัดก็ต้องใช้เงินเยอะ คุณพ่อก็เลยไม่ยอมไป ที่จริงพี่ธีร์ก็น่าจะจัดการเคลียร์ได้ แต่คุณพ่อไม่เชื่อมือเรา เฮ้อ ... เป็นเสียอย่างนั้น ไม่รู้จะทำอย่างไร”

“นีว่านีช่วยได้นะคะพี่ธีร์ ขอให้นีได้คุยกับคุณพ่อหน่อยได้ไหมคะ เรื่องคอนโดนั่นนีก็พอรู้เรื่อง เพื่อนๆในวงการธุรกิจของนีเขาก็คุยกัน ตอนนี้เจ้าของกำลังติดต่อคนมา take over อยู่นะคะ ขอนีลองคุยกับคุณพ่อหน่อยนะคะ”

“จะดีหรือนี มันไม่เกี่ยวกับนี พี่เกรงใจ”

“โธ่...พี่ธีร์ เราคนกันเองแท้ๆ พี่ธีร์ก็เหมือนพี่ชายนี ถ้าพี่เนรู้เรื่องนี้ ก็ต้องทำอย่างนีแน่นอน”

“งั้นก็ตามใจ ลองดูก็ได้ พี่ธีร์ก็แค่อยากให้คุณพ่อหาย ท่านทรมานมากเลยเวลาที่อาการมันกำเริบขึ้นมา”

“ได้ค่ะ นีขอลองคุยนะคะ รับรองสำเร็จ เข้าไปตอนนี้ได้ไหมคะ คุณพ่อหลับอยู่หรือเปล่า”

“ลองเข้าไปดูจ้ะ ไป ... เข้าไปด้วยกัน”

“เดี๋ยวค่ะพี่ธีร์ เอ่อ ... ขอนีเข้าไปคุยคนเดียวได้ไหมคะ”

“อ้าว ... ทำไมล่ะ”

“เถอะ .. นะคะ “

ธีร์ทำหน้าแปลกใจ แต่ก็พยักหน้าตอบตกลง

เมื่ออนีฆาเดินเข้าไปในห้องไอซียู พบว่าธงชาตินอนอยู่บนเตียง มีเครื่องช่วยหายใจและสายระโยงระยาง แต่ธงชาติไม่ได้หลับ เขาหันหน้ามามองอนีฆา เมื่อรู้ว่ามีคนเดินเข้ามาในม่าน อนีฆาเดินเข้าไปยืนชิดเตียง ยกมือไหว้แล้วก้มเข้าไปใกล้เล็กน้อย ถามว่า

“คุณพ่อเป็นอย่างไรบ้างคะ”

ธงชาติตอบกลับเสียงเบาว่า

“ก็อย่างที่เห็น มีเครื่องพวกนี้อยู่ก็ดูสบาย แต่ถ้าถอดออก แล้วกลับบ้านก็ไม่รู้ว่าจะต้องกลับมาอีกเมื่อไหร่ หรือว่าจะไปวัดเลยก็ไม่รู้”

“ทำไมคุณพ่อไม่ไปเปลี่ยนหัวใจที่อเมริกาล่ะคะ”

“เป็นภาระมาก ทุกอย่างต้องใช้เงิน ตอนนี้กิจการทุกอย่างของพ่อมันติดขัดไปหมด สงสารธีร์ ไม่อยากให้ธีร์ต้องมารับภาระมากเกินไป”

“นีช่วยได้นะคะ”

ธงชาติทำหน้าสงสัย ถามว่า

"ยังไง”

“ขอโทษนะคะ อย่าหาว่านีวุ่นวายเลยนะคะ พอดีนีถามคุณแม่เลยทราบว่า บริษัทต้องการเงินกู้จากธนาคาร เพื่อจะรันโครงการทั้งเก่าและใหม่ให้ไปต่อไปได้ นีมีข้อเสนอค่ะ”

ธงชาติพยักหน้าช้าๆ เป็นเชิงบอกว่า กำลังรับฟัง

“โครงการริมเจ้าพระยาที่เจ้าของทิ้งไป นีเห็นแล้วค่ะและก็ตามอยู่ นีอยากซื้อกิจการต่อ เพราะทำเลดีมาก พอดีนีกำลังคิดจะแตกไลน์จากโรงแรมมาทำ service apartment ด้วย นีคิดว่านีติดต่อซื้อได้แน่ๆ แล้วนีจะขอให้บริษัทคุณพ่อดำเนินการสร้างต่อจนเสร็จ”

ธงชาติค่อยๆยกมือขึ้นมาแตะมือของอนีฆาที่เกาะอยู่ที่ราวขอบเตียง อนีฆาจึงเปลี่ยนมาใช้มือทั้งสองข้างจับมือธงชาติไว้ พูดต่อว่า

“นียังมีโครงการใหม่ ยังไม่ได้ลงมือสร้างเลยค่ะ เป็นโรงแรมในเครือของโรงแรมของนีเอง จะสร้างที่เชียงใหม่ สวยมากเลยค่ะ ถ้าคุณพ่อสนใจนีจะให้บริษัทคุณพ่อเป็นคนดำเนินการสร้าง นีจะเอาที่กับโครงการนี้ค้ำธนาคารให้คุณพ่อกู้เงินออกมาก่อน เพื่อจะได้มีทุนออกมาหมุนเวียนนะคะ”

ธงชาติยังนิ่งฟัง แต่ดวงตามีประกายอย่างมีความหวัง

“ส่วนเรื่องที่คุณพ่อจะไปรักษาตัวที่อเมริกานั้น โรงพยาบาลที่คุณพ่อจะไปอยู่ในรัฐที่นีเคยอยู่สมัยเรียนพอดี นีมีเพื่อนฝรั่งที่เขาเป็นเจ้าของโรงแรมและมี service apartment อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาล นีติดต่อเขาได้ เราน่าจะได้ราคาพิเศษ หรืออาจจะไม่ต้องจ่ายเลย เพราะเขากับนีก็แลกเปลี่ยนเรื่องธุรกิจกันอยู่แล้ว ถ้ามีค่าใช้จ่ายอะไร นีจัดการให้ได้นะคะ”

“นี ... เอ่อ ... พ่อว่าไม่ต้องขนาดนั้นหรอกลูก ค่ารักษาพยาบาลของพ่อ พ่อมีเงินประกัน ซึ่งมันก็ครอบคลุมทั้งหมดอยู่แล้ว”

“งั้นก็ดีสิคะ แล้วคุณพ่อจะลังเลทำไม ถ้าคุณพ่อแค่ตอบตกลง นีจะจัดการทันทีค่ะ”

ธงชาตินิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แล้วถามขึ้นว่า

“นี ... พ่อถามตรงๆ นีทำทั้งหมดนี้เพื่ออะไร”

อนีฆาหัวเราะเบาๆ ก่อนพูดทีเล่นทีจริงว่า

“นี่เราคุยธุรกิจกันเลยใช่ไหมคะ”

ธงชาติหัวเราะตามเบาๆ

“งั้นนีขอพูดตรงๆเลยนะคะ คุณพ่ออย่าหาว่านีเป็นผู้หญิงไร้ยางอายเลยนะคะ ทั้งหมดที่นีเสนอนี่ เพราะนีรักพี่ธีร์ค่ะ”

ธงชาติทำหน้าสงสัยเมื่อได้ฟังคำตอบ อนีฆาจึงอธิบายต่อว่า

“นีรักพี่ธีร์มานานแล้ว แต่พี่ธีร์เห็นนีเป็นแค่น้องสาว นีก็ไม่เคยแสดงท่าทีอะไรเกินเลยให้พี่ธีร์ระแคะระคายถึงความรู้สึกของนี เพราะนีเองก็เห็นว่า พี่ธีร์ยังไม่มีใครจริงจัง”

“นั่นสิ ... พ่อก็ไม่เห็นว่าเขารักชอบใครเป็นพิเศษ”

“ค่ะ นีก็ว่าอย่างนั้น นีก็เลยหวังว่า ถ้าคุณพ่อสนับสนุนให้พี่ธีร์เห็นความตั้งใจดีของนี และให้นีได้แต่งงานกับพี่ธีร์ ... เอ่อ ... คือนีขอเท่านี้”

อนีฆาทำท่าเขินอายเล็กน้อยเมื่อพูดประโยคสุดท้ายออกมา แล้วก็นิ่งเงียบ รอดูท่าทีของธงชาติ เขาหยุดคิด 2-3 นาที ก่อเปลี่ยนจากมือที่ถูกกุมอยู่ มาเป็นจับมืออนีฆา แล้วพูดว่า

“พ่อเองก็อยากได้นีมาเป็นสะใภ้ของพ่อนะ”

อนีฆายิ้มออกมาได้ กลั้นใจฟังสิ่งที่ธงชาติจะพูดต่อ

“ดีเหมือนกัน พ่อก็รักนีนะ นีกับธีร์จะต้องเป็นคู่ชีวิตที่เหมาะสมกันทุกประการ ไม่ว่าจะเรื่องหน้าตา ฐานะการงาน ความมั่นคงในชีวิตในวันข้างหน้า พ่อก็ขอฝากธีร์ให้นีดูแลด้วย พ่อตายไปพ่อก็หมดห่วง”

“พ่อพูดอะไรอย่างนั้นคะ นีมั่นใจว่าคุณพ่อต้องหายดี กลับมาเป็นคุณพ่อที่แข็งแรงพร้อมหัวใจดวงใหม่ค่ะ”

ธงชาติกางแขนออก นีจึงก้มตัวลงไปให้เขากอดไว้หลวมๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นแล้วขอว่า

“แต่คุณพ่ออย่าบอกพี่ธีร์เรื่องที่นีพูดกับคุณพ่อนะคะ พี่ธีร์เป็นคนมีศักดิ์ศรี นีกลัวว่าถ้าพี่ธีร์ทราบว่านีขออะไร พี่ธีร์จะไม่รับข้อเสนอของนีน่ะค่ะ”

“ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนั้น”

“แล้วคุณพ่อจะจัดการอย่างไรคะให้พี่ธีร์แต่งงานกับนี”

“ไม่ยากเลย พ่อจัดการได้ พ่อไม่ทำให้นีเสียชื่อหรอก ลูกทั้งสองต้องเริ่มชีวิตคู่ที่ดีและมีศักดิ์ศรีเท่าเทียมกัน”

แน่นอนนักธุรกิจอย่างธงชาติสรุปเรื่องราวให้อนีฆาได้ตระหนักว่า การเจรจา “ธุรกิจ” วันนี้ ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบ แม้ขอเสนอในตอนแรกเหมือนอนีฆาจะเหนือกว่า แต่เมื่อแลกกับลูกชายคนเดียวของธงชาติ ทั้งสองฝ่ายจึงกลายเป็นวินกับวิน

เมื่อธีร์มองเห็นอนีฆาเดินออกมาจากห้องไอซียู เขาจึงเดินไปหาทันที

“นีคุยอะไรกับคุณพ่อเป็นนาน”

“ไว้พี่ธีร์ถามคุณพ่อเองดีกว่าค่ะ แต่ที่แน่ๆ คุณพ่อตัดสินใจจะไปผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจที่อเมริกาแล้วค่ะ”

ทันทีทีได้ยินประโยคนี้ วีราลุกขึ้นยืนอย่างเร็ว จนเกิดอาการหน้ามืดแล้วทรุดตัวลงนั่ง เยาว์ที่คอยระวังอยู่แล้ว รีบเข้าประคองทันที อนีฆารีบเข้าประคองวีราอีกคน พูดว่า

“คุณแม่...ระวังค่ะ เป็นอะไรไหมคะ นั่งลงก่อนค่ะ”

“เมื่อกี้นีบอกว่าอะไรนะ เรื่องคุณพ่อ”

“นีว่าคุณพ่อยอมไปอเมริกาแล้วค่ะ คุณแม่สบสยใจได้ เรื่องโรงพยาบาลกับหมอที่โน่น คุณหมอสุพจน์ก็ติดต่อให้แล้วใช่ไหมคะ ส่วนเรื่องที่พักของคุณแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ นีมีเพื่อนที่เป็นเจ้าของ service apartment อยู่ใกล้ๆโรงพยาบาลพอดีค่ะ คุณแม่ไปอยู่ได้ นานเท่าที่ต้องการเลยค่ะ ส่วนพี่ธีร์ไปด้วยไหมคะ”

ธีร์ยังไม่ทันตอบ มารดาของเขาก็พูดขึ้นว่า

“ธีร์ต้องไปด้วยกันนะลูก แม่อยากให้ลูกอยู่ด้วยกัน ถ่ามีอะไร แม่ตัดสินใจเองไม่ได้ แม่ต้องอาศัยธีร์ละ”

“ก็อาจจตามไป เพราะธีร์ต้องจัดการแก้ปัญหาของบริษัทก่อนนะครับคุณแม่ ยิ่งตอนนี้เราคงต้องใช้เงินก้อนใหญ่ทีเดียว”

“ให้รุจน์จัดการไม่ได้หรือ”

ธีร์ยังไม่ทันเอ่ยปากตอบ อนีฆาก็ขัดขึ้นว่า

“พี่ธีร์ไปกับคุณพ่อคุณแม่เถอะค่ะ เรื่องทางนี้นีคุยกับคุณพ่อแล้วค่ะ เดี๋ยวนีกับพี่รุจน์จัดการเองค่ะ”

“แต่ จะดีหรือนี ... มันเป็นความรับผิดชอบของพี่”

“คุณพ่อคุณแม่คือความรับผิดชอบที่สำคัญที่สุดของพี่ธีร์ค่ะ”

เมื่ออนีฆากล่าวเช่นนี้ ธีร์ถึงกับอึ้งไป ทั้งวีราก็สนับสนุนทันที เธอยื่นมือมาจับมืออนีฆา ดึงตัวเธอเข้ามากอด แล้วพร่ำพูดซ้ำๆว่า

“ขอบใจมากนะนี ขอบใจมากนะลูก”

“นียินดีช่วยเท่าที่นีช่วยได้ค่ะ คุณแม่ ถ้าคุณพ่อของนีกับพี่เนทราบก็คงให้นีทำอย่างนี้แหละค่ะ”

อนีฆายิ้มด้วยหัวใจที่พองโต ความสำเร็จต่างๆที่เกิดขึ้นในชีวิตของเธอ ไม่เคยเกิดขึ้นอย่างบังเอิญ เธอมั่นใจมาแต่ไหนแต่ไรแล้วว่า หากเธอต้องการสิ่งใด เธอต้องจัดการมันด้วยสมองและมือทั้งสองข้างของเธอเอง








กนกนัดดา
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 12 พ.ค. 2562, 21:15:31 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 12 พ.ค. 2562, 21:16:21 น.

จำนวนการเข้าชม : 37





<< ตอนที่ 11 กว่าจะสุดทาง   
เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account