มนต์สะกดรักของจอมเวทย์ผู้งดงาม
ฉันชื่อว่าแอร์ค่ะ เป็นเด็กสาวม.ปลาย ม.5 สายศิลป์คำนวณของโรงเรียนเลิศพิไลที่แสนธรรมดา แต่! โรงเรียนนี้ดันมีชายที่ไม่ธรรมดา นอกจากจะหน้าตาดี ใจดี และอ่อนโยนแล้ว ยังเป็นเลิศในทุกความสามารถจนใครๆต่างก็เรียกเขาว่า 'จอมเวทย์ผู้ดงาม' แล้วฉันก็เป็นผู้หญิงทั่วไปที่เห็นผู้ชายหน้าตาดีเป็นต้องเข้าไปหา หรือแอบถ่ายรูปไว้ ฉันจะเป็นหูเป็นตาเรื่องของคนหล่อให้ทุกท่านเองค่ะ!

[R-18]
Tags: จอมเวทย์ พลังจิต R-18

ตอน: 01 - แผนการชุดชั้นใน

(ตอนที่ 1 : แผนการชุดชั้นใน)

หลังจากเข้าแถวตอนเช้าที่แสนน่าเบื่อประจำวันได้จบลง พวกนักเรียนพากันเดินขึ้นห้องเรียนประจำของพวกเราเพื่อเริ่มเรียนคาบแรกของวัน ตึกของม.ต้นอยู่หน้าโรงเรียนใกล้ตึกบริหารของโรงเรียน ส่วนตึกของพวกเราม.ปลายอยู่ทางด้านหลังใกล้กับโรงอาหาร ฉันเดินขึ้นมาถึงห้องก็ยกเก้าอี้ลงก่อนจะเหลือบมองใครอีกคนที่เข้ามาอยู่ด้านข้างกะทันหัน

“แอร์จ๋า ทำการบ้านอังกฤษเสร็จยังอะ?” เพื่อนสาวของฉัน ‘ลูกหว้า’ วางกระเป๋าลงที่โต๊ะข้างๆของฉันแล้วหันมาทางฉันด้วยสีหน้าออดอ้อน วันนี้ตอนเข้าแถวฉันไม่เจอเธอเลย ขอเดาว่าคงมาสายอีกแล้ว

ฉันยิ้มตอบกลับในทันที “แน่นอน ฉันทำเสร็จแล้ว!” ฉันพูดด้วยเสียงดังฟังชัดพร้อมสีหน้าภาคภูมิใจของตัวเอง ถึงอย่างไงมันก็แค่ชีทแบบฝึกหัดหนึ่งแผ่นสองหน้าเท่านั้นเอง เรื่องง่ายๆ แต่เรื่องที่ไม่ง่ายฉันยังทำไม่เสร็จหรอกนะ…ดังนั้นต้องเกิดการแลกเปลี่ยนของลับๆกันแล้ว

“งั้นขอลอกเลย!” ลูกหว้าพูดพลางหยิบเอาอุปกรณ์ของเธอมาวางเรียงกันบนโต๊ะ

ฉันยิ้มกริ่ม “กิฟ แอนด์ เทค” ฉันนั่งลงตามพร้อมพูดเสียงเรียบกลับอย่างไม่สนใจท่าทางระริกระรี้ของลูกหว้า

“รู้แล้วๆ การบ้านคณิตทำเสร็จแล้ว เอาไปย่ะ!” ลูกหว้าเบ้ปากอย่างรู้งาน เธอหยิบเอาสมุดการบ้านคณิตมาวางแปะไว้บนหัวฉันอย่างหัวเสีย “คณิตมันคาบ 5 ของฉันมันคาบแรก! ใช่เวลามาเล่นกิฟแอนด์เทครึไงหะ?” เธอยังกล่าวต่ออย่างหัวเสีย

"อย่าหัวเสียแต่เช้าสิ เดี๋ยวจะเรียนไม่เข้าหัวเอานะ" ฉันหัวเราะร่าออกมา ก่อนจะดึงเอาชีทในแฟ้มเก็บงานให้กับเพื่อนด้านข้าง “แต่วันนี้เธอมาช้าน่ะ มาไม่ทันตอนสวดมนต์ด้วยซ้ำไป รู้ไหมว่าฉันที่ต้องยื่นเข้าแถวคนเดียวมันน่าเบื่อแค่ไหน”

“เพราะฉันเพิ่งทำเมื่อเช้าตอนกินข้าวเอง ให้เวลาสายหน่อยสิ” ลูกหว้าก้มหน้าก้มตาลอกคำตอบจากฉัน และพูดกลับมาอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก

ฉันอดอึ้งในคำที่เธอบอกไม่ได้ เพิ่งทำเมื่อเช้าตอนกินข้าว พอได้ยินแบบนั้นก็คิดไปว่ามันง่ายถึงขนาดเอามาทำตอนเช้าก็ได้เชียวหรือเนี่ย แต่ฉันเองก็ไม่คิดจะทำตั้งแต่แรกเลยไม่ได้สนใจเรื่องยากง่ายของการคำนวณด้วยสิ

“รีบถ่ายสิ หัวหน้า!” ลูกหว้าเห็นฉันเอาแต่มองหน้าปกของสมุดก็อดบอกให้รีบๆทำหน้าที่ของผู้ลอกซะ

ฉันอดทำหน้าบูดกลับไปไม่ได้ “รู้แล้วน่า! ขอฉันหยิบโทรศัพท์แล้วเปิดเข้ากล้องสัก 10 วิหน่อยสิ!” ฉันพูดกลับไปอย่างหัวเสีย แล้วเริ่มทำอย่างที่บอกไปด้วยเช่นกัน

แม้ว่าปกติจะมีต้นฉบับระดับพระคัมภีร์ประจำห้องอยู่ก็ตามที แต่เน็ตบ้านฉันดันโดนตัดซะก่อนทำให้ฉันไม่ได้คัดลอกพระคัมภีร์นั่น จะบอกว่าเสียดายแบบสุดซึ้งหรือควรบอกว่าเป็นความผิดพลาดของบ้านฉันเอง เพราะแม่ของฉันดันลืมจ่ายค่าเน็ตประจำเดือน

“เอานี่ เสร็จแล้ว” ฉันถ่ายหน้าคณิตเก็บไว้ในโทรศัพท์แล้วคืนสมุดการบ้านคณิตให้กับลูกหว้า เธอหยิบมันใส่ไว้ใต้โต๊ะโดยที่สายตายังกวาดซ้ายขวาอย่างรวดเร็วเพื่อลอกภาษาอังกฤษของฉัน

“อะไรเนี่ย อิแอร์!” เสียงจากโต๊ะด้านหลังทำให้ฉันต้องหันไปสนใจอย่างเลี่ยงไม่ได้

คนที่นั่งอยู่ด้านหลังฉัน หรือก็คือสาวสายอ่อยม.5 ที่พยายามอวดเสื้อในสีชมพูอ่อนของตัวเองกับจอมเวทย์ผู้งดงามประจำโรงเรียน ‘ยัยเตย’

“นี่เธอกล้าลอกลูกหว้ามากกว่าวิทย์งั้นหรอ?” เตยกล่าวด้วยสีหน้าไม่พอใจ ดูนั่นสิสาวสายอ่อยแสนสวยกำลังทำหน้าบูดบึ้งคิ้วขมวดใส่ฉัน แถมยังกอดอกดันให้ก้อนเนื้อของเจ้าหล่อนดูโตชัดเต็มตาของฉันมากไปอีก บอกเลยนะว่าการมีหน้าอกใหญ่มันเป็นการประกาศศึกกับผู้หญิงด้วยกันเอง!

“ฉันมีปัญหาของฉันย่ะ!” ฉันตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์อีกครั้ง

“ปัญหาไรอะ?” เพื่อนสาวของยัยเตย ‘นิ้ง’ เงยหน้าจากจอโทรศัพท์ขึ้นมาถามตาโต

เดี๋ยวๆยัยนิ้ง นั่นเธอรู้ตัวรึป่าวว่าเขียนคิ้วซะหนาเตอะ แถมยังทาแก้มแดงเหมือนตัวตลกอีก เซ้นการแต่งหน้ายังห่วยแตกเหมือนเดิม ทำเอาฉันกับยัยเตยที่เหลือบมองหล่อนต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา

“ฉันว่าหน้าของเธอตอนนี้เจอปัญหาหนักกว่าการบ้านคณิตฉันอีกนะ” ฉันเผลอพูดความในใจครึ่งหนึ่งออกไปแบบหยุดปากไม่อยู่

นิ้งทำหน้าบึ้งไม่ชอบใจ “อิหน้าจืดมีปัญหากับการแต่งหน้าของฉันอีกแล้วรึไง?”

“ไม่ต้องหัวหน้าหรอก ฉันเองก็มีปัญหากับหน้าเอ็งเหมือนกัน” เตยอดพูดแทรกขึ้นมาไม่ได้ พอนิ้งเจอคนแรงกว่าแรงกลับก็ต้องทำหน้าไม่พอใจแล้วก้มหน้าเข้าหาโทรศัพท์เพื่อถ่ายหน้าตัวเองพร้อมด้วยแอปเสริมสวยต่อไป บอกเลยว่าทั้งเฟสยัยนี่มันเฟคทุกรูปนะคะคุณผู้ชายทั้งหลาย!

“แล้วปัญหาอะไรยะ?” เตยหันมาถาม นี่หล่อนสนใจความเดือดร้อนของชาวบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

“เอ้า! เสร็จแล้ว แต้งๆ” ลูกหว้าเงยหน้าจากกระดาษอังกฤษแล้วเลื่อนมันมาอยู่ที่โต๊ะของฉันแทน “นั่นสิ เมื่อเช้ามัวแต่กินข้าวกับทำคณิตเลยไม่รู้ว่าเธอพูดอะไรบ้าง ฉันจำใจความได้แค่ ‘โธ่เอ้ย! แม่เนี่ยละก็’ น่ะ”

ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา “เน็ตบ้านฉันโดนตัดไงเล่า” ฉันละภาคภูมิใจเพื่อนสาวที่ฉันอุตส่าห์โทรไปบ่นตั้งครึ่งชั่วโมงจริงๆ

“เธออยู่ยุคหินรึไง เน็ตโทรศัพท์ละยะ! นี่ห้องเราได้มนุษย์ยุคหินเป็นหัวหน้าห้องเรอะ?” อิเตยพูด คำพูดเมื่อกี้น่าโดนตบมากเพื่อนเตย ไม่เล่นเน็ตแล้วมันไปหนักหน้าอกหล่อนรึไงกัน

“ฉันเน้นเล่นไวไฟอย่างเดียว ไม่เล่นเน็ตโทรศัพท์ มนุษย์ยุคหินอย่างฉันเป็นพวกพยายามลดค่าใช้จ่ายในบ้านยะ” ฉันพูดตอกกลับอย่างไม่ชอบใจ นี่ขอขยำเจ้าก้อนเนื้อของหล่นให้หายแค้นได้ไหมเนี่ย?

“เราควรเลือกหัวหน้าห้องใหม่” อิเตยหรี่ตามองอย่างดูแคลน "ฉันไม่อยากได้คนจ๊นจนเป็นหัวหน้าห้อง หึ!" ดูนางสะบัดหน้าจนนมสะเทือนนั่นสิ เดี๋ยวพระแม่อย่างฉันจะขย้ำก้อนเนื้อนั่นต่อหน้าหนุ่มๆคอยดู!

“งั้นเธอก็เป็นสิเตย” ลูกหว้าพูดตอกกลับบ้าง ดีมากเพื่อนสาว!

“หา? ฉันไม่มีเวลาว่างมาทำหน้าที่หัวหน้าห้องหรอก! แค่เวลาพยายามอ่อยวิทย์ก็หมดไปครึ่งชีวิตแล้ว” เตยพูดพลางยื่นหน้าเข้าใกล้ลูกหว้าด้วย หมายถึงหน้าอกนะน่ะ พอดียื่นหน้ามาด้วยแต่นมนำหน้า..

ลูกหว้าเลิกคิ้วด้วยท่าทีหยิ่งออกมา “อ้าว นี่ยอมสารภาพเองเลยหรอว่าใช้ทั้งชีวิตก็อ่อยจอมเวทย์ไม่ติด?”

ดีมากเพื่อนสาว! ขออีกดอกเลยเพิ่ล! คริติคอลสวยๆไปเลย เฬาจิไม่ห้าม~ (ขออภัยใช้ภาษาวิบัติ)

“ครึ่งชีวิตอ่อย ครึ่งชีวิตเสวยสุขย่ะ!” อิเตยตอบกลับพร้อมยืดอกอย่างภาคภูมิ เล่นเอาฉันกับลูกหว้าต้องทำหน้าเหยเกในทันที แม่นี่มั่นนม เอ้ย! มั่นหน้ามากพอตัวเลยนะ

“ในฐานะเพื่อนนะ หล่อนอ่อยติดแค่คนธรรมดา ดูปากอินิ้งนะคะ คน-ธรรม-มะ-ดา ไม่ใช่จอมเวทย์” เยี่ยมมากนิ้ง เรื่องนี้ฉันเห็นด้วยอย่างสุดซึ้งเลย!

“หุบปากเลยอิหน้าปลวก” อ่ะ อันนี้ก็เห็นด้วย ขอโทษนะนิ้งแต่เธอตอนพยายามแต่งหน้ามัน...จริงๆ

"การมีหน้าอกใหญ่ทำให้คนเรามีสมองน้อยลงจริงๆนะ แอร์ ดีแล้วที่เธอมีนมน้อย ทำให้เธอดูมีหัวคิดมากที่สุดในบรรดาชะนีทั้งห้อง 5 ของพวกเรา" อะโหวเพื่อนสนิท ไม่รู้ควรเบรกช่วงด่าก่อนหรือควรปลามปลื้มคำยินดีด้านปัญญาก่อนดี

“นี่ๆ แอร์ เห็นรูปที่ฉันถ่ายไหม?” ระหว่างที่พวกเราสี่คนกำลังเปิดฉากตบกันกลางห้องก่อนเริ่มคาบเรียนแรก เพื่อนสาวคนหนึ่งภายในห้องเดินเข้ามาหาฉันด้วยดวงตาลุกวาว

ฉันนึกถึงเรื่องรูปในไอจี มีภาพที่เธอถ่ายอยู่ด้วย เธอคงกำลังพูดถึงเรื่องนั้น “อ่อ เห็นแล้ว ฉันดูตอนอยู่ในแถว วิวดีเลย!” ฉันชื่นชมตากล้องอีกคนที่ถ่ายรูปของจอมเวทย์ผู้งดงามลงไอจี เธอถ่ายรูปจากมุมสูงอยู่สามรูป ทำให้ได้เห็นชายหนุ่มรูปงามกลางดงชะนี

“ที่ถ่ายทอดสดก็ดีเลยนะ” เพื่อนอีกคนภายในห้องพูดเสริมพร้อมหันไปทางที่นั่งหน้าสุดของห้อง ซึ่งเธอเป็นผู้ถ่ายทอดสด เรียกได้ว่าอยู่ใกล้กับจอมเวทย์ผู้งดงามเมื่อเช้า เลยทำให้ได้เห็นสีหน้าท่าทางได้ชัด

“ฉันยังไม่ได้ดูเลย” ลูกหว้าอุทานขึ้นก่อนจะรีบเปิดโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา แน่สิ หล่อนมาสายนี่! จริงๆแล้วเธอเองก็เป็นเวรถ่ายรูปจอมเวทย์ผู้งดงามวันนี้พร้อมกับฉันด้วยนะ! กล้าดียังไงให้ฉันมาถึงโรงเรียนแต่เช้าคนเดียวแบบนี้กัน?!

“ยังหมั่นไส้น้องเขาอยู่เลย เราเล่นมันกันไหมเพื่อน?” เพื่อนสาวในห้องเริ่มเสนอถึงเหตุการณ์รุ่นน้องม.3อ่อยไม่ไว้หน้ารุ่นพี่ ไม่สิประเด็นไม่ใช่การอ่อย แต่เป็นคำพูดคำจาสิ

"จัดเลยแก! ฉันนำทัพเอง เริ่มวันนี้คาบกลางวันของม.ต้นเลยไหม?" นิ้งพูดเสริมยุยงเพื่อนในห้อง เพราะวันนี้เธอโดนพวกเพื่อนห้องอื่นของม.5สั่งห้ามเข้ากล้องเด็ดขาด เพราะมันอุจาดตา...

“เดี๋ยวเด็กสายภาษาก็ไปจัดการกันเองนั่นแหละ พวกเราทำหน้าที่ให้ฐานะตากล้องที่ดีก็พอ” เพื่อนสาวอีกคนในห้องพูดขัดขึ้นมา สายรักสงบก็งี้ละน๊า~ ฉันยกมือโหวตความเห็นนี้ด้วยในใจเช่นกัน พวกเราไม่ควรเคลื่อนไหวกันเอง เพราะนั่นไม่ใช่หน้าที่เรา

เพราะพวกเรามีฐานะหน้าที่ในการถ่ายรูปของจอมเวทย์ผู้งดงามลงไอจีนี่น่า เป็นหน้าที่ที่รุ่นพี่ม.6 รุ่นที่จบไปก่อนหน้านี้ซึ่งอยู่ปี 1 และพวกม.5 ห้องอื่นได้มอบหน้าที่นี้ให้พวกเรา เป็นหน้าที่แค่พวกเราห้อง 5 เท่านั้นถึงสามารถทำได้ ถ้าทำอะไรเกินหน้าที่อาจจะโดนเขม่นคิดว่าพวกเรากำลังทำตัวเป็นกองกำลังส่วนพระองค์อยู่ก็ได้ ซึ่งคนที่จะไม่พอใจมากที่สุดคือรุ่นพี่ม.6ปีปัจจุบัน

“ฉันไม่สนยัยร่านฝึกหัดนั่นหรอก ฉันสนท่าทางของวิทย์ต่างหาก! ฉันรู้นะว่าวิทย์ต้องเห็นชุดชั้นในฉันแต่เขาไม่ยอมพูดเลยเนี่ยสิ” เตยหันมาพูดใส่ฉันอย่างไม่ชอบใจนัก แต่ละวันเธอก็เตรียมแผนอ่อยไม่ซ้ำกันอยู่แล้วนี่น่า และมันก็ไม่เป็นผลสักแผน นี่เธอรู้ตัวบ้างไหมว่าการทดลองอ่อยของเธอถูกสาวๆใช้อ้างอิงในการเรียกร้องความสนใจอยู่เนี่ย

“เตยทำอย่างเตยก็พอ” เพื่อนสาวภายในห้องพูดขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มกรุ่มกริ่ม ใช่ๆ ทำอย่างเตยก็พอ แผนไหนดีจะขอยืมมาใช้บ้างนะ ฮะ ฮะ ฮะ ฮ่า!

“ถ้าสามารถพิชิตสายตาของวิทย์ได้ด้วยชุดชั้นในก็คงง่ายไปแล้ว ฉันคงถอดเสื้อผ้ามาเรียนตั้งนานแล้วล่ะ” เดี๋ยวเพื่อน ใช้แผนชุดชั้นในก็ใส่ชุดชั้นในมาเรียนเถอะ

“นั่นสินะ พูดถึงแผนพิชิตด้วยชุดชั้นในฉันอยากเห็นตอนเขาแสดงท่าทีเขินมากกว่า”

“เอ๋? ฉันอยากให้เขาเตือนเรื่องชุดชั้นในด้วยคำพูดแสนอ่อนโยนดั่งเจ้าชายอ่า เปงคลชอบโดนผู้ตักเตือน”

ฉันมองดูสาวๆภายในห้องที่เริ่มพูดถึงแผนการชุดชั้นในที่ถือวิสาสะตั้งชื่อกันขึ้นมาเองเสียอย่างนั้น แต่อย่างไงก่อนอื่นก็ระวังเรื่องฝ่ายปกครองกับสายตาของผู้ชายคนอื่นก็ดีนะ โดยเฉพาะเธอยัยเตย ฉันไม่รู้ว่าหน้าสดเธอเป็นยังไง แต่เธอแต่งหน้าออกมาได้น่ารัก หุ่นก็ดี ผิวก็ขาว กล้าดียังไงมาเผยเสน่ห์ยั่วยวนกลางห้องเรียนได้ขนาดนี้เนี่ย

“เธอไม่รู้สึกรำคาญสายตาพวกนี้บ้างหรอ?” ฉันอดถามเตยไม่ได้ แล้วนี่หล่อนยังไม่เลิกกอดอกใต้ก้อนเนื้อสักทีนะ!

“รำคาญทำไมละ ยังไงก็ใส่มาให้ดูอยู่แล้วนี่น่า” นั่นคือคำตอบของเธอหรอ เธอเป็นพวกสายอ่อยสาธารณะ อ่อยแบบไม่เลือกรึไงยะ?

“ว่าไงละวิทย์ สาวๆห้องเราต้องการความเห็นเรื่องแผนชุดชั้นในแหนะ” เพื่อนชายในห้องหันหลังกลับไปถามชายหนุ่มที่หล่อเหลาที่สุดของโรงเรียน ต้นเหตุของความชะนีที่พุกพล่านอย่างไม่ทราบสาเหตุของโรงเรียนเรา
'จอมเวทย์ผู้จดงาม วิทย์' ซึ่งกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์ติดริมหน้าต่างสบายอารมณ์

“ฮืม?” เขากล่าวขึ้นมาเมื่อโดนเพื่อนสะกิดถามในเรื่องบางอย่าง ก่อนจะหันมาทางเตยที่กำลังใช้แผน ‘ดูหน้าอกฉันซะ!’ อยู่ ทางเตยพอเห็นจอมเวทย์หันมาหาเธอก็อดยิ้มกว้างแล้วกอดตัวเองแน่นทำให้เจ้าก้อนเนื้อถูกเสื้อนักเรียนรัดแน่นซะจนเห็นชัด

“ฉันว่ามันก็อาหารตาดีๆเหมือนกันนะ” เพื่อนที่นั่งด้านข้างจอมเวทย์ยกนิ้วขึ้นเกาคางพร้อมจ้องมองหน้าอกของเตย แม้มันจะไม่ใช่การมองเนื้อหนังของหญิงสาวโดยตรง เป็นการมองผ่านเสื้อนักเรียนที่เรียกได้ว่าถูกเสื้อสีขาวบางรัดแน่น แล้วยิ่งกับชุดชั้นในสีชมพูยิ่งทำให้รู้ขนาดของมันได้อย่างชัดเจนอีก

“ลามก” เพื่อนสาวในห้องอดพูดเสียงเบากันขึ้นมาไม่ได้

“ทำไมล่ะ? วิทย์ดูได้ แต่ผู้ชายคนอื่นดูไม่ได้หรอ?!” เพื่อนชายที่นั่งข้างจอมเวทย์อดทำหน้าประหลาดใจออกมาไม่ได้ ก่อนจะหันหน้าเข้าหากระดานห้องด้วยท่าทีคอตกเป็นลูกหมาหงอย

“ว่าไงละ คุณจอมเวทย์วิทย์” เพื่อนชายที่นั่งอยู่ด้านหน้าเขาคนเดิมถามกลับอย่างอยากรู้ความเห็นด้วย

ตอนนี้สาวๆภายในห้องเริ่มทำหน้าที่กันอย่างจริงจัง คือถ่ายรูปและถ่ายทอดสด เพราะท่านจอมเวทย์ผู้งดงามกำลังให้ความเห็นเรื่องชุดชั้นในอยู่! ฉันจะใส่มันถ้าเขาชอบ! ฉันจะไปซื้อใหม่มาใส่ให้เขาเห็น! ฉันจะแกล้งราดน้ำใส่ตัวแล้วโผล่ตัวเข้าไปอยู่ตรงหน้าเขาให้เขาเห็นเสื้อแนบเนื้อและชุดชั้นในของฉ้านนน!

สติ.....

“ฉันเคารพในสิทธิของเด็กสาวน่ะ” เขาพูดขึ้นมา

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!!!”

แล้วสาวๆก็พากันกรีดร้องในความอ่อนโยนนี้ แม้มันจะไม่ใช่ประโยคที่ดีเลิศพอเรียกเสียงกรีดได้มากขนาดนี้ แต่คนพูดไม่ใช่คนธรรมดานะคะ! เป็นท่านจอมเวทย์ผู้งดงาม เอาจริงๆแค่พูดคำว่า ‘ครับ’ ‘อืม’ ‘โอเค’ เขาก็หล่อบาดใจแล้ว!! แถมเขายังบอกว่าเคารพสิทธิของเด็กสาว ว้าย! เขากำลังพูดอะไรน่ารักๆอย่าง ฉันไม่อาจพูดจาที่ดูเหมือนลวนลามพวกเธอได้ไม่ใช่หรอ? นั่นหมายความว่าพวกเรากำลังถูกอ่อนโยนอยู่ กรี๊ดดดดดดด!!

สติ...

“ว้าย! เกิดอะไรขึ้นค่ะ นักเรียน!?” อาจารย์เดินเข้ามาในจังหวะเหล่าหญิงสาวกำลังกรีดร้องได้พอดี พอพวกเราเห็นอาจารย์ก็รีบแยกย้ายกันกลับที่นั่งด้วยเช่นกัน

"อ๊ะ อาจารย์ สวัสดีครับ" นักเรียนชายที่นั่งอยู่ใกล้ประตูกล่าวทักทายอาจารย์เสียงใสโดยมีเสียงโหยหวนของเด็กสาวเป็นซาวด์ประกอบ แต่พออาจารย์ก้าวเข้ามาในห้องอย่างเต็มตัวทุกคนก็พากันกลับที่นั่งและเริ่มตั้งใจเรียน ไม่อยากจะอวดหรอกนะ แต่ในฐานะหัวหน้าห้อง 5/5 จะไม่พูดก็ไม่ได้ พวกเราห้อง 5 นอกจากจะเป็นห้องที่เด็กดีสำหรับอาจารย์ทุกท่านยังเรียนดีกันทุกคนอีกด้วย

เรื่องเรียนต้องมาก่อน เพราะจะได้ถ่ายรูปตอนจอมเวทย์วิทย์ตั้งใจเรียนไงละ! กฎเหล็กของพวกเราห้อง 5/5 คือห้ามรบกวนเวลาเรียนของจอมเวทย์วิทย์ ห้ามทำให้อาจารย์ไม่ชอบขี้หน้าพวกเราเด็กห้อง 5 เป็นอันขาด ทั้งหมดนี้เพื่อคุณเลยค่า!! ท่านจอมเวทย์ผู้งดงาม

"อะไรคือเคารพในสิทธิของเด็กสาวหรอ?" เขาถามจอมเวทย์กลับ

"วันนี้มีเรียนสังคมคาบสุดท้าย ลองถามอาจารย์ดูล่ะกัน" ท่านจอมเวทย์ตอบกลับ

"เก็บความรู้เรอะไอ้คนฉลาด! พ่อพระคัมภีร์ของห้อง!" เพื่อนด้านข้างอดแซะไม่ได้ ใช่แล้ว จอมเวทย์วิทย์เนี่ยแหละที่เป็นต้นฉบับของการบ้านที่ยากระดับหิน! ผู้เขียนพระคัมภีร์ของห้อง เหตุผลที่เด็กทุกคนหลอกการบ้านเขาก็เพราะว่าคนเขียนคือจอมเวทย์ที่งดงามที่สุดในโรงเรียนไงล่ะ!



kingkt
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 18 พ.ค. 2562, 23:26:09 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 20 ก.ค. 2562, 21:23:42 น.

จำนวนการเข้าชม : 98





<< บทนำ   ตอนที่ 2 : พักเที่ยงชุลมุนของสาวม.ปลาย >>
เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account