สาปร้ายเพลิงรัก...จันทร์สีเลือด
ลาภวัต หรือ นายโชค ชายหนุ่มที่เกิดภายใต้ดวงดาวอันมืดมิดมีชะตาต้องสาปเมื่อมีความรักก็มักจะโดนทิ้ง จนกระทั่งมาเจอกับชายคนหนึ่งที่เข้ามาขัดขวางการกระโดดน้ำฆ่าตัวตายของโชคได้ทันเวลาก่อนที่จะหมดลมหายใจ ชายหนุ่มแปลกที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนกลับมีดวงตาไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไป ทำให้โชคนึกกลัว แล้วคำพูดชวนขนลุกนั่น ยิ่งทำให้เขาไม่อยากอยู่ใกล้

"เรียกผมว่าคาริ แล้วที่ช่วย เพราะอยากได้ทั้งหมดที่เป็นตัวคุณมาเป็นของผม"

ทั้งชื่อที่เขาแนะนำตัวหรือจะเป็นดวงตาสีแดงที่น่ากลัวนั่น ยิ่งทำให้โชคกลัว ถึงจะกลัวและปฏิเสธเท่าใด ชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้มักจะมาปรากฏตัวให้เห็นทุกครั้งไป




Tags: นิยายรัก วาย ชายรักชาย พระจันทร์ ความลึกลับ

ตอน: อาหารอร่อย

แทนไททำอาหารในครัว ส่วนโชคกับกวินนั่งคุยกัน

"ผมน่าจะเป็นพี่ เรียกผมว่าพี่วินก็ได้ครับ" 

"ครับ ทำไมผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นน้องเล็กเลยครับ แฮะ ๆ" โชคหัวเราะ ไปทางไหนก็มีแต่คนอายุมากกว่า มีไม่กี่คนที่จะเรียกเขาว่าพี่

"ดีแล้วครับ จะได้น่าเอ็นดู" ยังไงก็ต้องอายุน้อยกว่าอยู่แล้ว ถึงร่างนี้จะดูอ่อนกว่าวัยก็ตาม

"จะน่าเอ็นดูอะไรกันครับ แบบนี้ผมก็เขินแย่" โชคเกาแก้มเบาๆ รู้สึกว่าคำพูดชวนตีความหมายได้หลายอย่าง

กวินมองแล้วก็ยิ้มน้อยๆ เขารู้สึกว่าโชคดูใสซื่อจนเกินไป ถ้าอย่างนั้นก็คงเข้าหาไม่ยากแต่ยังไงเขาก็ไม่ชอบความเป็นมนุษย์อยู่ดี

"เขินอะไรกัน" น้ำเสียงนิ่งๆ กับท่าทางไม่พอใจมาพร้อมกับการวางถ้วยชามอาหาร 

"ออ ไม่มีอะไรหรอกครับแค่เรียกพี่ เลยเขินๆ ที่เป็นน้องเล็กซะงั้น" ถึงบรรยากาศชวนมาคุ แต่สำหรับโชคคงไม่รู้เรื่องอะไร

"เก่งจังนะ แค่ไม่กี่นาทีก็เป็นพี่น้องกันแล้ว เฮอะ" แทนไทหันไปมองค้อนกวิน ไม่รู้ว่าจะมาไม้ไหนให้ปวดหัวอีก

"อะไรกันครับพี่ หึงหรือไง" กวินยกยิ้มอย่างกวน ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้เห็นท่าทางโมโหของแทนไท 

"ก็ใช่นะสิ" แทนไทกัดฟันพูด และทำหน้าตาขึงขังใส่กวิน ถ้าไม่หยุดยุ่งกับคนของเขาอีกล่ะก็ งานนี้ต้องแลกเลือดกันซะแล้ว

"เดี๋ยวก่อนครับ พวกพี่จะมาทะเลาะอะไรกันตรงนี้ครับ พวกเราต้องกินข้าวให้อร่อยกันสิ อีกอย่างผม...ผมไม่ได้เป็นแฟนกับพี่แทนนะ พี่เขาจะหึงผมได้ไง" คนกลางแทบทำตัวไม่ถูก ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ พวกเขาทั้งสองคนไม่ถูกกันจริงๆ อย่างนั้นใช่ไหม เป็นคำถามที่คาใจมาตลอดตั้งแต่เจอกวินวันแรก

"นั่นนะสิครับ เรามากินข้าวกันเถอะ แหมๆ ฝีมือพี่จะอร่อยไหมนะ" กวินหันไปหาแทนไทและจิ้มเนื้อหมูแรงๆ แล้วใส่เข้าปากเคี้ยวอย่างกวนๆ 

"ต้องอร่อยอยู่แล้วล่ะ ฉันเป็นเชฟมีฝีมือนะ" ดูถูกกันชัดๆ แทนไทกำช้อนแน่น

โชคมองทั้งสองคนไปมา เมื่อไหร่จะเลิกสร้างสงครามกันสักที แต่คงทำอะไรไม่ได้เพราะทั้งสองเหมือนหลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่งเลยทีเดียว

"กินก่อนดีกว่า" โชคตักกับข้าวใส่ชามตัวเอง และตั้งหน้าตั้งตาทานอาหารก่อนที่จะหมด ยังไงสองคนนั้นก็คงไม่ฟังเสียงของเขา

บรรยากาศที่ชวนรสอาหารเสียก็ผ่านไปด้วยดี คนเป็นเจ้าของบ้านอย่างโชคก็ได้ไปส่งกวินหน้าประตู

"ขอบคุณจริงๆ ครับที่ให้ผมทานอาหารอร่อย" กวินลูบพุงไปมาและมองหน้าแทนไท

"กินอิ่มก็รีบกลับได้แล้ว" แทนไทกอดอกมอง

"แล้วพี่ไม่กลับหรือไง มีบ้านให้กลับไม่ใช่เหรอ" กวินยิ้ม เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะตอบยังไง เพราะเขารู้ว่าจุดอ่อนของแทนไทอีกอย่างคือ เถ้าแก่ที่ทั้งรักและเคารพ

"เออ จริงด้วย พี่แทนกลับไปดูเถ้าแก่ดีกว่าครับ ผมอยู่ได้และอีกอย่างผมหายแล้ว" ลืมไปเสียสนิท คิดแค่ว่ามีแทนไทอยู่ก็อุ่นใจและสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่เขาลืมไปว่าแทนไทมีครอบครัวและมีงานต้องกลับไปดูแล 

พอโชคพูดอย่างนั้น แทนไทก็นิ่งไปสักพัก เขาหันไปมองหน้ากวินที่รู้ว่าจะทำให้เขาออกจากคนของเขาได้ยังไง เพราะสุนัขอย่างพวกเรา ถึงจะเปลี่ยนเป็นมนุษย์ยังไง ก็ต้องตอบแทนบุญคุณของผู้ที่ให้อาหารที่อยู่อาศัยหลับนอน

"งั้น เราต้องกินยาให้ตรงเวลานะ เดี๋ยวพี่จะทำอาหารทิ้งไว้ให้" แทนไทวางมือลงที่บ่าของโชค อีกอย่างคนของเขาก็โตพอที่จะดูแลตัวเอง กลับไปช่วงงานทางนั้นเสร็จแล้วค่อยกลับมาหาก็ได้

"ครับ ถ้าแบบนั้นผมรบกวนด้วยนะ" รอยยิ้มที่นานๆ ทีจะปรากฏบนหน้าของโชคก็ได้เผยให้ทั้งสองเห็น แค่มาอยู่เป็นเพื่อนเท่านี้เขาก็รู้สึกดีมากแล้ว

"ถ้าแบบนั้นผมกลับก่อนแล้วกัน แล้ววันไหนว่าง ผมจะมาขอร่วมวงด้วย" กวินโบกมือเดินหันหลังกลับบ้านตนเอง โดยไม่สนใจสายตาของคนทั้งสอง

"เข้าบ้านเถอะ" แทนไทดึงมือของโชคเข้าข้างใน ความมืดเริ่มมาเยือน บรรยากาศข้างนอกไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่นัก

"เดี๋ยวผมล้างจานนะครับ" คนโดนกุมมือเริ่มเขิน จึงหาข้ออ้างหนีก่อนที่จะคิดอะไรแปลกๆ

แทนไทปล่อยมือ เขามองไฟที่ถูกเปิดในบ้านและกลิ่นหอมของคนตัวเล็กกำลังเริ่มเชิญชวนมากขึ้นเรื่อยๆ

"งั้นผมกลับไปหาเถ้าแก่ ก่อนนะครับ" เขาบอกและมองโชคที่กำลังง่วนอยู่กับการเก็บกวาด อยากช่วยแต่ถ้าอยู่นานคงไม่ดี

"จะกลับแล้วหรือครับ น่าจะหยิบผลไม้ที่พวกเราซื้อกันวันนี้ไปฝากเถ้าแก่ แต่ผมว่า พี่รอผมก่อนได้ไหมครับ ผมอยากไปด้วย" โชครีบเดินไปหยิบผลไม้แยกใส่ถุง เขาต้องรีบเตรียมตัวออกข้างนอกอีกครั้ง

แทนไทเริ่มอึกอัก จะให้ไปด้วยดีหรือให้อยู่บ้านดี เวลานี้ที่ร้านน่าจะเริ่มเก็บของปิดร้านแล้ว

"ทำไมพี่ทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ" 

"คือ...พี่อยากให้เราอยู่บ้านมากกว่า วันนี้ก็ซื้อของ ออกนอกบ้านหลายชั่วโมง แถมเจอแต่คนรู้จัก เราควรพักนะ" ถึงจะดีขึ้นแต่ถ้าไม่พักผ่อนจะแย่กว่าเดิม ยาไหนๆ ก็คงช่วยไม่ได้

"อา...ก็ได้ครับ" โชคทำหน้ามุ่ย เขาอยากไปเจอเถ้าแก่ อย่างน้อยเถ้าแก่ก็ดีกับบ้านของเขา คุณพ่อก็ชอบอุดหนุนแทบทุกครั้งในวันสำคัญ 

"เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ทำซูชิมาให้เรากิน ส่วนผลไม้พี่จะบอกเถ้าแก่ให้นะ ว่าเราซื้อมาฝาก" แทนไทรับถุงใส่ผลไม้จากมือของโชค เขาคิดว่าเถ้าแก่คงดีใจเพราะทางนั้นก็เอ็นดูโชคเหมือนกัน

"น่าเสียดายจัง" ถึงอย่างนั้น โชคก็อดไม่ได้ที่จะบ่นเบาๆ

"วันนี้เราเหนื่อยมากแล้ว ขึ้นไปนอนพักเถอะ ถ้วยชามกองไว้ก็ได้เดี๋ยวพี่มาเก็บเอง"

"ครับ"

โชคพยักหน้า มองแทนไทที่ยิ้มให้กับเขาก่อนที่จะเปิดประตูออกจากบ้านไป เขามองรอบตัว เพิ่งจะรู้สึกว่าบ้านมันใหญ่มากกว่าเดิม  

"เฮ้อ...ถึงพี่จะพูดแบบนั้น ผมก็คงนอนไม่หลับ" 

เขาบิดตัวไปมาให้คลายเมื่อยก่อนที่จะถกแขนเสื้อเตรียมล้างถ้วยชามในอ่าง 

"งานบ้านของเราก็ควรจะทำเอง เก็บกวาดให้เรียบร้อยก่อนนอนดีกว่า" 



HM06
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 10 มี.ค. 2564, 04:15:10 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 10 มี.ค. 2564, 04:15:10 น.

จำนวนการเข้าชม : 18





<< อากาศดีกับอารมณ์บูด   สถานการณ์บังคับ >>
เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account