สาปร้ายเพลิงรัก...จันทร์สีเลือด
ลาภวัต หรือ นายโชค ชายหนุ่มที่เกิดภายใต้ดวงดาวอันมืดมิดมีชะตาต้องสาปเมื่อมีความรักก็มักจะโดนทิ้ง จนกระทั่งมาเจอกับชายคนหนึ่งที่เข้ามาขัดขวางการกระโดดน้ำฆ่าตัวตายของโชคได้ทันเวลาก่อนที่จะหมดลมหายใจ ชายหนุ่มแปลกที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนกลับมีดวงตาไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไป ทำให้โชคนึกกลัว แล้วคำพูดชวนขนลุกนั่น ยิ่งทำให้เขาไม่อยากอยู่ใกล้

"เรียกผมว่าคาริ แล้วที่ช่วย เพราะอยากได้ทั้งหมดที่เป็นตัวคุณมาเป็นของผม"

ทั้งชื่อที่เขาแนะนำตัวหรือจะเป็นดวงตาสีแดงที่น่ากลัวนั่น ยิ่งทำให้โชคกลัว ถึงจะกลัวและปฏิเสธเท่าใด ชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้มักจะมาปรากฏตัวให้เห็นทุกครั้งไป




Tags: นิยายรัก วาย ชายรักชาย พระจันทร์ ความลึกลับ

ตอน: สถานการณ์บังคับ

ตกดึกคืนนั้น แทนไทนอนไม่หลับแม้ว่าจะออกห่างโชคมาหลายกิโลก็ตาม

"เฮ้อ กลับมาไม่นอนอีกตามเคย" กลิ่นหอมหวนชวนหลงไม่มี อยากไปหาให้หายคิดถึงแต่ทำไม่ได้ 



ย้อนกลับไปหลายชั่วโมงก่อน เมื่อเขากลับมาถึงร้านก็ต้องแปลกใจว่าร้านยังไม่ปิด 

"พี่แทนกลับมาแล้วครับ เถ้าแก่" หนึ่งในพนักงานที่ถูกจ้างชั่วคราวกำลังเดินเข้าไปหาเจ้าของร้าน

"ทำไมถึงเปิดร้านอยู่อีกล่ะ" แทนไทสงสัย เขาถามพนักงานที่อยู่ใกล้ๆ ช่วงเวลานี้จะต้องไม่มีลูกค้าแล้วทำไมถึงยังมีอยู่ แถมมีมากกว่าปกติ

"ไม่รู้เหมือนกันครับ ผมขอทำโอต่อนะ"  รีบพูดแล้วก็รีบไปทำความสะอาดโต๊ะ ยังไงก็ยังปิดร้านไม่ได้

มันน่าแปลก จู่ๆ ทำไมลูกค้าถึงเยอะกว่าเดิม อีกอย่างร้านเถ้าแก่ปิดเวลาหนึ่งทุ่มมาสิบๆ ปี แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น

"แทนไท เข้ามาก่อน เร็วเข้า" โยชิดะกวักมือเรียกให้ไปหลังร้าน

แทนไทเดินเข้าไปหาเถ้าแก่ เขาอยากรู้เหมือนกันว่าทำไมลูกค้าถึงเยอะ

"คุณโยชิดะครับ ทำไมถึงปิดร้านช้า แล้วลูกค้าทำไมเยอะจังครับ" เขารู้ว่า โยชิดะให้ความสำคัญกับคุณภาพมากกว่าจำนวนลูกค้า

"เอาเถอะ วันนี้ปิดช้าสักชั่วโมงสองชั่วโมงคงไม่เป็นไร" 

"เข้าใจแล้วครับ ผมก็ตกใจ นึกว่าร้านเราโดนทวงหนี้ซะอีก" แทนไทจำหน้าตาของลูกค้าตอนเข้าร้านได้ ทุกคนมีใบหน้าไม่รับแขก และทำท่าทางอย่างกับนักเลง ที่สำคัญ เขาได้กลิ่นปืนหลายกระบอก จะไม่ให้เขาสงสัยได้ยังไง

"ไม่ต้องกังวลไปนะ ฉันรู้ว่าเธอคิดยังไง" โยชิดะนิ่งสักพัก ก่อนที่จะถามคำถามที่ทำให้แทนไทลืมเรื่องในร้านทันที

"เป็นไงบ้าง หายไปเป็นวัน" โยชิดะถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เขาเอ็นดูแทนไทเสมอไม่ว่ากำลังทำอะไรอยู่ก็ตาม

"ก็สนุกครับ" ยิ้มน้อย ๆ ตอบกลับไป

"ดีแล้ว ว่างๆ ก็พามาเที่ยวที่นี่บ้างนะ" ความใจดีของโยชิดะไม่เคยน้อยลง เขาเอ็นดูทุกคนที่แทนไทให้ความสำคัญ

แทนไทมองโยชิดะนิ่งๆ ก่อนที่จะตัดสินใจถามบางอย่าง เขาต้องจริงจังกับบางสิ่งที่มนุษย์ต้องกังวล

"คือ...ผม...ผมชอบผู้ชาย คุณโยชิดะรังเกียจผมไหมครับ" สิ่งหนึ่งของสังคมมนุษย์คือการคบเพศเดียวกัน เป็นสิ่งที่ไม่มีใครรับได้

"ฮ่าๆ ฉันรู้มานานแล้ว ไอ้ลูกชาย เธอทำอะไรอยู่ หรืออยู่ที่ไหน กำลังตามใคร ทำไมฉันจะไม่รู้" โยชิดะยิ้ม

แทนไทโล่งใจ และรู้สึกดีมากอย่างบอกไม่ถูก เขาโชคดีจริงๆ ที่ได้เจอคนใจดี

จู่ๆ เสียงร้องโวยวายอย่างคนทะเลาะกันในร้านก็ดังขึ้น จนทั้งสองต้องออกไปดู

"เกิดอะไรขึ้น" แทนไทขมวดคิ้วกับสิ่งที่เห็น

 แกรก...

เสียงไกลปืนกำลังเตรียมพร้อมยิงพนักงานของร้าน 

"กูบอกให้มึงขอโทษกู เดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นก็กินลูกปืนของกู เอาไง มึงเลือกมา" ชายถือปืนกำลังจ่อที่หน้าผากของพนักงานชายคนนั้น 

"ขอโทษครับ" เขาพูดด้วยใบหน้าที่นิ่งอย่างกับกำลังสกัดอารมณ์โกรธของตัวเอง

"เฮอะ...กราบที่ตีนสิวะ" กระบอกปืนยังคงจ่อที่หน้าผากของพนักงาน 

แทนไทมองพนักงานของร้านที่กำลังยืนนิ่งไม่ขยับหรือทำท่าทางตกใจกลัว เขากำมือแน่น มันเป็นใคร ถึงมาทำตัวเสียมารยาทในร้านของเขา 

"คุณครับ ที่นี่มันร้านของเถ้าแก่นะครับ กรุณารักษามารยาทด้วย" หมดความอดทนแต่ต้องรักษาชื่อเสียงของร้านคุณโยชิดะไว้ ถ้ามันสุดจะทนจริงๆ เขาคงต้องทำอะไรสักอย่าง

"งั้นมึงกินลูกปืนของกูแทนมันไหม" กระบอกปืนถูกเปลี่ยนทิศ มาจ่อตรงหน้าของแทนไท

"เฮอะ วางปืนลงก่อนดีไหม หรือคุณลูกค้าอยากตายกันแน่" แทนไทยกยิ้มอย่างกวน แค่ลูกปืนจะทำอะไรเขาได้หรือไง 

"ฮึ มึงมันอวดดี" 

"หยุดก่อนดีไหมครับ ก่อนที่ลูกปืนจะไปฝังในหัว" เสียงของโยชิดะดังมาจากข้างหลัง พร้อมกับปืนในมือเตรียมพร้อมยิง

"เฮอะ ไอ้แก่ มึงยิงแม่นด้วยหรือไง ดูสถานการณ์ตอนนี้ก่อนไหม ว่าใครเยอะกว่า" ชายนักเลงคนนั้นมองไปรอบร้าน มีแต่คนของเขาทั้งนั้น

"ลองดูไหมล่ะ" โยชิดะเล็งไปที่หัว

ปั้ง...

ลูกปืนตรงดิ่งเฉียดผมของชายคนนั้น 

แกรก...

"ลูกต่อไป จะไปฝังอยู่ในสมองเน่าๆ ของแก" รอยยิ้มและดวงตาอันน่ากลัวปรากฏบนใบหน้าของโยชิดะ เป็นใบหน้าที่ใครๆ ได้เห็นก็จะรู้ว่าเขาสามารถฆ่าคนได้โดยที่ไม่ลังเลเลยสักนิด

"ไอ้แก่ มึงแน่ใจหรือว่าจะฆ่าฉันได้ ดูรอบตัวสิ ว่าที่นี่มีแต่คนของกู" ชายคนนั้นก็ใช่ว่าจะกลัวลูกปืนของโยชิดะ เขายังท้าทายเหมือนเดิม

"ฮึ แน่ใจอย่างนั้นหรือ ว่าใช่คนของนายจริงๆ" โยชิดะยกยิ้ม 

และจู่ๆ ทุกคนที่เป็นลูกค้าก็นำปืนออกมาแล้วเล็งมาทางชายคนนั้น

"อะไรกัน" เขาตกใจกับคนที่หัวหน้าส่งมา กลับเป็นคนของชายสูงวัยคนนี้

"เอาไง ปืนทุกลูกพร้อมยิงมาที่หัวของแก" เสียงของโยชิดะเปลี่ยนไป

"โธ่เว้ย" เขาลดกระบอกปืนลง และเดินออกจากร้านไปทันที

ทุกคนเก็บปืนรวมถึงโยชิดะ เขาเดินเข้ามาใกล้แทนไทและเอามือแตะที่บ่าเบาๆ 

"คุณโยชิดะ คุณ...สุดยอดไปเลยครับ คุณเป็นหัวหน้าใช่หรือเปล่าครับ" แทนไทตื่นเต้น ไม่คิดว่าผู้มีพระคุณของเขาจะเคยเป็นยากูซ่ามาก่อน 

"ไม่ใช่ฉันหรอก แต่เป็นพ่อของฉันเอง" โยชิดะยิ้ม เขาเป็นเพียงลูกชายที่ไม่อยากรับช่วงต่อ รวมถึงต่อต้านทุกอย่างที่พ่อของเขาทำ

"ยังไงท่านก็ต้องเป็นหัวหน้าครับ" คงมีแต่ลูกน้องผู้ภักดี ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี พวกเขาก็ไม่เคยเปลี่ยน

"เลิกพูดได้แล้ว อีกอย่างฉันสั่งว่ายังไง บอกพวกแกแล้วใช่ไหม ว่าให้เลิก แล้วทำไม ทำไมมารับงานเป็นนักเลง" มีอันธพาลแถวนี้ยังไม่พออีกหรือไง ถึงต้องไปเพิ่มจำนวนลูกน้องให้คนมันเพิ่มขึ้นมาอีก

"พวกผมขออภัยครับ หัวหน้า" พูดกันพร้อมเพรียงและก้มหน้านิ่ง

จนแทนไทแทบหลุดขำ เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้เจอสถานการณ์อย่างวันนี้



ส่วนอีกด้านหนึ่ง ชายคนที่ก่อเรื่องได้โทรไปรายงานเจ้านาย 

"ทำไมไม่ฆ่ามัน"

"ผมกำลังจะได้ยิงแล้ว แต่มีคนมาขวาง"

"ใครกันวะ แล้วมึงทำไมทำให้มันยุ่งยาก แทนที่จะเก็บมันเงียบ ๆ" 

"ก็ผมเจอคู่อริ มันทำงานที่นั่นครับ และที่สำคัญเถ้าแก่ร้านนั้นมันไม่ธรรมดา คนของนายที่ส่งมาให้ผม ก็เป็นลูกน้องของมันหมดเลย"

"อะไรกันวะ พวกนั้นมันทำงานให้กูมาหลายปี มันทรยศอย่างนั้นหรือไง"

"ผมคิดว่า เถ้าแก่ร้านนั้นน่าจะเป็นหัวหน้าเก่าของพวกเขาครับ" 

"เก็บพวกมันให้หมด อย่าให้เหลือ"

จบการสนทนาชวนหงุดหงิด ไม่มีอะไรได้ดั่งใจสักอย่าง

"พี่กริช พี่สั่งเก็บใครครับ" 

เสียงกวินดังจากทางข้างหลัง ทำให้กริชต้องรีบวางมือถือ 

เขาไม่คิดว่าน้องชายจะเข้ามาในห้อง และไม่รู้ว่าได้ยินมากน้อยขนาดไหน

"เออ...คือ...พี่ดุพนักงานบริษัทนะสิ ทำงานไม่เรียบร้อยเลยสั่งให้มันรีบเก็บงานให้เสร็จก่อนพี่ไปตรวจ" กริชพยายามฉีกยิ้มให้ดูปกติมากที่สุด

"พี่ครับ ผมเป็นห่วงนะครับ อย่าทำงานหักโหมสิ" กวินวางน้ำผลไม้ไว้บนโต๊ะ เขาแค่อยากเอาใจและอยากให้พักบ้าง

"จ้าๆ ขอบใจนะ" กริชดื่มน้ำส้มของกวิน รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นทันทีที่น้องชายเอาใจ

"พี่นอนได้แล้ว นี่มันดึกแล้วครับ เดี๋ยวผมก็จะเข้านอนแล้วเหมือนกัน วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน" กวินบ่นเบาๆ และหาวจนน้ำตาไหล ร่างบอบบางของมนุษย์มันช่างอ่อนแอจริงๆ

"วิน...พี่ถามจริงๆ เถอะ เราชอบไอ้หนุ่มร้านซูชินั่นจริงๆ ใช่ไหม"

กวินหยุดชะงัก เขาหันกลับไปมองพี่ชายและถามกลับไปอย่างสงสัย

"พี่สะกดรอยตามผมหรือครับ" เขาไม่เคยบอกหรือเล่าให้ใครฟัง แม้กระทั่งคนใกล้ตัวอย่างกริช

"พี่แค่เป็นห่วงเรา พักหลังมานี้ เราดูแปลกไปมาก ไม่เหมือนเดิม พี่คิดว่าตั้งแต่วันนั้นที่เราเข้าโรงพยาบาล พี่คงไม่ได้เรากลับมาแล้ว พออาการดีขึ้นกลับมาเป็นน้องชายพี่คนเดิม แล้วทำไม เราถึงเปลี่ยนไปอีก" กริชไม่เข้าใจ เขาสั่งคนให้ตามกวินอย่างเงียบๆ จนรู้มาว่าน้องชายของเขากำลังตามไอ้หนุ่มร้านซูชิ

"ผมไม่ได้เปลี่ยนไป แล้วอีกอย่างพี่อย่ายุ่งกับเพื่อนผม" กวินเดินออกจากห้องไปทันที เขาระงับอารมณ์ไม่ให้มันระเบิดออกมา

ตั้งแต่เขาได้ร่างของชายหนุ่มที่ชื่อกวิน ในช่วงแรกๆ เขายังไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับร่างนี้ได้จึงมีบ้างที่ทำตัวแตกต่างจากพวกมนุษย์ พอนานเข้า ความทรงจำของร่างที่เขาอาศัยอยู่นั้นก็ค่อยๆ ผุดขึ้นมาเรื่อยๆ จนเขาสามารถเข้าใจชีวิตและครอบครัวของชายคนนี้มากขึ้น รวมถึงพี่ชายของเขา

ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่สามารถรู้ได้ว่ากริชทำงานอะไร และที่สำคัญเขาไม่อยากสนใจเท่าไหร่นัก แต่ถ้ามายุ่งกับแทนไท เขาคงปล่อยไม่ได้

ทางด้านกริช เขาทุบโต๊ะดังสนั่นแล้วปาแก้วน้ำไปยังกำแพงด้วยความโมโห 

ตั้งแต่เขาโตมาและน้องชายเป็นเพียงคนเดียวที่เขาเหลืออยู่ น้องชายของเขาเปลี่ยนไปมาก ใบหน้าตอนพูดกับเขาถึงไอ้หนุ่มซูชิ มันยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดอยากจะให้ไอ้บ้านั้นหายไปจากโลกนี้ 

"วิน...เราชอบมันจริงๆ สินะ"

เขาเม้มปากและกดโทรหาลูกน้องคนเดิมอีกครั้ง

"เออ...ที่สั่งไว้ ให้หยุดทั้งหมดก่อน เปลี่ยนใจแล้ว ให้คนฝีมือดีสะกดรอยตามไอ้หนุ่มซูชินั่นแล้วมารายงานทันที"

กริชวางสาย เขากำมือถือแน่น ตอนนี้ยังทำอะไรไม่ได้ ถ้าสั่งให้คนไปฆ่า กวินก็ต้องสงสัยและยิ่งเกลียดเขามากกว่าเดิม 

"ถ้าน้องชอบเขาจริงๆ พี่จะทำให้สมหวังเอง"



HM06
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 11 มี.ค. 2564, 20:04:00 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 11 มี.ค. 2564, 20:04:00 น.

จำนวนการเข้าชม : 13





<< อาหารอร่อย   รู้สึกแปลกๆ >>
เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account