สาปร้ายเพลิงรัก...จันทร์สีเลือด
ลาภวัต หรือ นายโชค ชายหนุ่มที่เกิดภายใต้ดวงดาวอันมืดมิดมีชะตาต้องสาปเมื่อมีความรักก็มักจะโดนทิ้ง จนกระทั่งมาเจอกับชายคนหนึ่งที่เข้ามาขัดขวางการกระโดดน้ำฆ่าตัวตายของโชคได้ทันเวลาก่อนที่จะหมดลมหายใจ ชายหนุ่มแปลกที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนกลับมีดวงตาไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไป ทำให้โชคนึกกลัว แล้วคำพูดชวนขนลุกนั่น ยิ่งทำให้เขาไม่อยากอยู่ใกล้

"เรียกผมว่าคาริ แล้วที่ช่วย เพราะอยากได้ทั้งหมดที่เป็นตัวคุณมาเป็นของผม"

ทั้งชื่อที่เขาแนะนำตัวหรือจะเป็นดวงตาสีแดงที่น่ากลัวนั่น ยิ่งทำให้โชคกลัว ถึงจะกลัวและปฏิเสธเท่าใด ชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้มักจะมาปรากฏตัวให้เห็นทุกครั้งไป




Tags: นิยายรัก วาย ชายรักชาย พระจันทร์ ความลึกลับ

ตอน: ค่ำคืนที่หอมหวาน

"เขาจะมาไหมวันนี้" โชคเดินไปที่ระเบียงห้อง แหงนหน้ามองดวงจันทร์ที่เว้าแหว่ง ทำให้คิดถึงช่วงเวลาตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขารอคอยให้คนอย่างแทนไทมาหา มันกลายเป็นความเคยชินในแต่ละวันไม่ว่าจะไปที่ไหน เขาจะต้องมีแทนไทอยู่เคียงข้างเสมอ

"นี่มันกี่โมงแล้วนะ เขาคงไม่มาแล้วมั้ง" ทำไมรู้สึกเหงาแปลกๆ รู้สึกโหวงเหวงขึ้นมาทันทีที่คิดแบบนั้น

ปิดประตูระเบียงห้องและเลื่อนผ้าม่าน วันนี้มีลมและอากาศเริ่มเย็น บางทีการที่แทนไทไม่มาน่าจะดีกว่า

"เที่ยงคืนแล้วเหรอ"

มองนาฬิกาในห้องนอนถึงรู้ว่ามันดึกมากขนาดไหน เขาเดินไปปิดไฟและกำลังเตรียมขึ้นเตียง จึงสะดุดเข้ากับโซฟาตรงหน้าต่างที่แทนไทใช้นอนเป็นประจำ ยิ่งแสงจันทร์ส่องกระทบยิ่งทำให้เขารู้สึกอยากเข้าไปใกล้ 

โชคเดินไปที่โซฟาขนาดใหญ่มีผ้าห่มเตรียมไว้สำหรับพร้อมใช้งาน เขาหยิบผ้าห่มที่แทนไทใช้เอามากอดแล้วนั่งลงบนโซฟา

"หอมจัง"

กลิ่นตัวของแทนไทอยู่ตรงนี้ ทำไมรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย เขาเอนหลังนอนทับรอยของคนที่ใช้นอนแทบทุกวัน ความรู้สึกเหมือนเจ้าของกลิ่นโอบกอดรอบตัวเขา ผ้าห่มที่มีแต่กลิ่นการใช้งานยิ่งทำให้เขาไม่อยากปล่อยมือ กระชับเข้ากอดและสูดดมจนเผลอหลับไป

ในช่วงเวลาไล่เลี่ยกันทางด้านของแทนไทกำลังจัดปาร์ตี้เล็กๆ ในหมู่เพื่อนฝูง 

"น่าเสียดาย บอสไม่ยอมลงมาดื่มด้วยกัน"

"เฮ้ยๆ วันนี้พวกเราขายของได้เยอะ มีเงินก็ต้องใช้ ยังไงบอสก็อนุญาตแล้วจะไปซีเรียสอะไรวะ มาชนแก้ว"

แทนไทยืนมองเหล่าลูกสมุนตกอับของคุณโยชิดะเพลินๆ จนเขาลืมเวลานัดกับคนของเขาไปเสียสนิท

"คุณแทน มาดื่มด้วยกันสิครับ"

"ผมขอปฏิเสธ ผมเป็นพวกคออ่อนครับ" แต่จริงๆ แล้วเขาไม่ชอบกลิ่นเหล้า มันเหม็นจนจะอ้วก 

"อย่าไปขัดเขาสิ วันนี้เขาจะปีนขึ้นห้องเมียเฮ้ยไม่ใช่ ห้องน้องชายเหมือนเดิม ฮ่า ๆ" 

แทนไทแทบชะงัก ถึงโชคจะพยายามแก้คำพูดทุกครั้งว่าเป็นพี่น้องกันแต่การปีนขึ้นห้องไปหาน้องชายมันก็คงปกปิดอะไรไม่ได้ อีกอย่างเขายังไม่ได้ทำอะไรเลย แค่อยู่ด้วยกันก็เผลอหลับตลอด พอไม่ไปหาก็คิดถึง ถ้าได้ไปจะรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

"เดี๋ยวนะ...นี่กี่โมงแล้วครับ" แทนไทเพิ่งนึกออกว่าเขาทำอะไรพลาดไป 

"เที่ยงคืนแล้ว อ้าวชนแก้ว เฮ้" หนึ่งในนั้นหันมาตอบแบบมึน ๆ ขนาดเมายังมองเข็มนาฬิกาได้แสดงว่าไม่ธรรมดา 

"ผมไปก่อนนะครับ" แทนไทรีบออกจากร้านทันที เขาลืมไปเสียสนิทว่านัดคนของเขาไว้สามทุ่มและเขาไม่เคยพลาดสักครั้ง

"เฮ้อ...หนุ่มสาวก็เป็นแบบนี้แหละ"

"หนุ่มๆ ต่างหากมึงพูดผิด"

"เออ...มันต่างกันตรงไหนวะ แค่มีเหมือนกันเท่านั้นเอง"

"เฮ้ย...อย่าทะเลาะกัน วันนี้วันดีของพวกเรา มาฉลองให้กับความรักของคุณแทน ชนแก้ว"

ทั้งเสียงหัวเราะและเสียงแก้วกระทบกันดังไปทั่วบริเวณร้าน ช่วงค่ำคืนแบบนี้ก็อาจจะมีบ้างที่เพื่อนบ้านจะได้ยินแต่พวกเขาไม่กล้าทำอะไร เพราะรู้ถึงเบื้องหลังของพวกเขา

ส่วนแทนไทกำลังร้อนใจเพราะกลัวว่าจะผิดสัญญา สัญญาที่เขามีให้กับคนของเขา ตลอดช่วงเวลาเกือบหนึ่งเดือนเขาไม่เคยทำพลาด มีเพียงวันนี้เท่านั้นที่เผลอจริงๆ ทำไมการเป็นมนุษย์มันถึงมีแต่เรื่องวุ่นวายให้ทำไม่จบสิ้นเสียที

ย้อนกลับไปเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน หลังจากความวุ่นวายภายในร้านสิ้นสุดลง บรรยากาศเดิมๆ ของร้านซูชิก็กลับมา บวกกับความเฮฮาตามประสาคนไม่ปกติของลูกสมุนแต่ละคน ยิ่งมองก็ยิ่งทำให้คนอื่นคิดว่าภายนอกกับภายในแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

"ถ้าผมไม่รู้จัก แล้วมีคนมาบอกว่าเคยเป็นพวกนักเลงมาก่อน ผมคงไม่เชื่อแน่" โชคกระซิบข้างหูแทนไท 

แทนไทยิ้มน้อยๆ มองความวุ่นวายในร้าน พวกเขาก็ทำได้ดี ดีจนน่าแปลกใจ ลูกค้าจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ กับโปรโมชั่นพิเศษที่พวกเขาช่วยกันคิดเพื่อดึงดูดลูกค้า แบบนี้เขาคงเบาใจที่จะได้ปล่อยให้พวกเขาช่วยดูแลร้านแทนคุณโยชิดะที่เป็นบอสของพวกเขา

"ช่วงนี้ผมมาเที่ยวร้านพี่บ่อยๆ ได้ไหมครับ" โชคถาม เขาไม่อยากกลับบ้านและไม่อยากอยู่ที่ห้องคนเดียว ตั้งแต่แทนไทเข้ามาในชีวิตของเขา เขาก็อยู่คนเดียวไม่ได้อีกเลย 

"ฮืม...อยากมาเมื่อไหร่ก็ได้ ผมยินดีในบริการครับ" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทำเอาคนฟังต้องเบนหน้าหนี 

"แต่ถ้าให้ดี ผมบริการถึงห้องได้นะ" แทนไทพูดต่อ

"จะ...จะบ้าหรือไง" หน้าแดงจนแทบจะแทรกหนีอยู่แล้ว ยังทำเป็นพูดเล่นอีก

"ไม่บ้านะ ยังปกติอยู่เลย แล้วอีกอย่างให้ไปนอนเป็นเพื่อนไหม ยังไงเราก็พี่น้องกัน" เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เขารู้ว่าคนของเขาน่าจะนอนไม่หลับ ขอบตาดำคล้ำ ดูอ่อนเพลีย และที่สำคัญใบหน้าเหมือนกังวลใจอะไรบางอย่าง

"พี่น้องไม่แท้สักหน่อย" โชคแย้ง

"หรือจะเป็นมากกว่าพี่น้องดี" แทนไทแกล้งกระซิบใกล้ๆ

คนได้ยินอย่างโชคต้องถอยหลังหนึ่งก้าว เล่นแกล้งกันแบบนี้ เขาไม่มีทางรอดจากแทนไทไปได้แน่

"ไม่ได้ครับ" โชคตะโกนแน่วแน่

"ฮือ...ไม่ได้เรื่องอะไรกัน" แทนไทยิ้ม เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะแยกตัวออกมา ทิ้งให้โชคเม้มปากแก้เขิน

ตกดึกของคืนนั้น โชคนอนไม่หลับอีกตามเคย เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงและส่ายหน้าไปมา

"ง่วงแต่ทำไมเราถึงไม่หลับสักที" เขากลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง ข่มตานอนก็นอนไม่หลับ

"อยากขอตัวช่วยไหม" จู่ๆ เงาของผู้ชายมาพร้อมกับเสียง

"นายเป็นใคร ตัวช่วยอะไร ฉันไม่ต้องการ ออกไปเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ" เขาตกใจรีบควานหาโทรศัพท์ 

"เดี๋ยวก่อน พี่เอง" 

เขาสะดุ้งเพราะมือของชายคนนั้น แต่ท่าทางกับน้ำเสียงไม่ใช่คนร้าย เขาจึงจ้องมองอีกครั้ง

"พี่...ขึ้นมาได้ไง" ที่แท้ก็เป็นแทนไท

"ความสามารถพิเศษ นอนไม่หลับหรือไงครับ" แทนไทเข้าประชิดตัวและมองหน้าคนของเขา แม้จะอยู่ในความมืดเขาก็สามารถเห็นได้ชัดเจน

"ตกใจหมดเลย น่าจะบอกกันก่อนว่าจะขึ้นมา ผมจะได้เปิดประตูให้" มีคนปกติที่ไหนปีนขึ้นมาชั้นสองเพื่อเข้าห้องนอนคนอื่น

"มาแบบปกติก็ไม่ใช่ผมสิครับ"

"ครับ ๆ" โชคโบกมือไปมา จะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ 

"ให้อยู่เป็นเพื่อนไหม" แทนไทถามอีกครั้ง จริงๆ เขาอยากอยู่ด้วยตลอดเวลาโดยที่ไม่ต้องขอ 

"จะ...ดีเหรอ" จะดีหรือไม่ดียังไงก็แปลกๆ ถ้าอยู่เพื่อให้นอนหลับได้

"เฮ้อ...กว่าจะตัดสินใจ ผมนอนที่เดิมแล้วกัน" แทนไทลุกขึ้นไปนอนที่โซฟาเหมือนวันนั้น เพราะยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งไม่ดี ต้องถอยห่างก่อน 

โชคมองคนที่เข้ามาในห้องและนอนบนโซฟาข้างหน้าต่างอย่างงงๆ ถึงจะแอบดีใจแต่ว่าแบบนี้มันดีแล้วใช่ไหม

"สามทุ่มของทุกวัน ผมจะมานอนเป็นเพื่อน จนกว่าเราจะนอนหลับได้เอง" แทนไทหลับตาพูด 

"ลำบากเปล่าๆ  ผมอยู่คนเดียวได้" 

"ไม่ต้องมาโกหกเลย จะมาทุกวัน นอนได้แล้ว" แทนไทหันมาสั่ง เขามองคนของเขานอนมองเขาในที่มืด ทำไมถึงดื้อนัก ดูก็รู้ว่านอนไม่หลับยังจะทำเก่งอีก

โชคพลิกตัวไปอีกด้านเพื่อหนีหน้าแทนไทที่จับจ้องมาทางเขา เขายิ้มน้อยๆ ถึงปากจะพูดไปแบบนั้นแต่จริงๆ แล้วรู้สึกดีจนเริ่มง่วง 

กลับมาปัจจุบัน แทนไทกระโดดขึ้นห้องเหมือนเดิม 

"ทำไมปิดประตู" ต้องชะงักเพราะประตูระเบียงถูกปิดไว้ และม่านก็ถูกเลื่อนปิดบังทุกอย่างในห้องนอน หรือว่าจะโกรธ

เมื่อลองจับเลื่อนดูถึงได้รู้ว่าประตูไม่ได้ล็อก จึงเดินเข้าไปข้างใน 

"ไปไหนนะ" เดินตรงไปหาที่เตียงแต่ไม่เห็นคนของเขา 

สายตากวาดมองอีกครั้งพร้อมกับสูดหากลิ่น เพราะห้องนอนมีแต่กลิ่นของโชคเลยทำให้ระบุตำแหน่งยาก ถึงอย่างนั้นเขาก็ได้เห็นคนที่หลับอย่างสบาย 

"ทำไมน่ารักแบบนี้นะ" เดินเข้าไปใกล้ๆ ด้วยหัวใจที่เต้นแรง ไม่ว่าจะเป็นมือที่กำผ้าห่มหรือใบหน้าตอนนอนหลับ ยิ่งทำให้เขาหลงรัก

"ไปนอนที่เตียงกันเถอะ" โซฟามีไว้สำหรับคนอย่างเขา มันไม่เหมาะกับมนุษย์ที่ต้องการนอนหลับอย่างสบาย

เขาอุ้มคนตัวเล็กกว่าไว้ในอ้อมแขน แล้วค่อยๆ ก้าวขาไปที่เตียงเบาๆ เพราะกลัวว่าจะตื่น จากนั้นก็วางลงบนเตียงอย่างเบามือ 

"ตอนหลับก็น่ารักดีนะ ไม่ได้ผิดสัญญารู้ไหม"

ก่อนที่จะถึงวันพระจันทร์สีเลือด เขาจะต้องอยู่ใกล้ชิดให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะไม่รู้ว่าวันนั้นจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง 

ความโชคดีของเขาอาจจะไม่มีอีกก็ได้ ถ้าวันนั้นแสงจันทร์จะดึงพลังของเขากลับไป ถึงยังไงขอเพียงแค่ได้อยู่ใกล้ก็เพียงพอแล้ว

"หอมจัง ขอนอนกอดแล้วกันนะ" ก้มตัวลงซุกหน้าที่ซอกคอของคนหลับ ทั้งกลิ่นทั้งสิ่งดึงดูดยิ่งทำให้เขาเคลิ้ม 

คืนนี้ถึงจะต้องอดทนอดกลั้นมากเพียงไร ถ้าได้นอนกอดแล้วหลับไปอย่างเช่นทุกวันก็คงดี



HM06
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 20 มี.ค. 2564, 19:07:37 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 20 มี.ค. 2564, 19:07:37 น.

จำนวนการเข้าชม : 7





<< ความดำมืดที่ไม่ให้อภัย   ขอเพียงได้อยู่ด้วยกัน >>
เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account