สาปร้ายเพลิงรัก...จันทร์สีเลือด
ลาภวัต หรือ นายโชค ชายหนุ่มที่เกิดภายใต้ดวงดาวอันมืดมิดมีชะตาต้องสาปเมื่อมีความรักก็มักจะโดนทิ้ง จนกระทั่งมาเจอกับชายคนหนึ่งที่เข้ามาขัดขวางการกระโดดน้ำฆ่าตัวตายของโชคได้ทันเวลาก่อนที่จะหมดลมหายใจ ชายหนุ่มแปลกที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนกลับมีดวงตาไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไป ทำให้โชคนึกกลัว แล้วคำพูดชวนขนลุกนั่น ยิ่งทำให้เขาไม่อยากอยู่ใกล้

"เรียกผมว่าคาริ แล้วที่ช่วย เพราะอยากได้ทั้งหมดที่เป็นตัวคุณมาเป็นของผม"

ทั้งชื่อที่เขาแนะนำตัวหรือจะเป็นดวงตาสีแดงที่น่ากลัวนั่น ยิ่งทำให้โชคกลัว ถึงจะกลัวและปฏิเสธเท่าใด ชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้มักจะมาปรากฏตัวให้เห็นทุกครั้งไป




Tags: นิยายรัก วาย ชายรักชาย พระจันทร์ ความลึกลับ

ตอน: แลกเบอร์

เสียงช้อนกระทบชามข้าวของคนสามคนบนโต๊ะอาหาร ไม่มีใครเริ่มพูดก่อนจนรู้สึกอึดอัด

"เออ...คือ...อาหารรสชาติเป็นยังไงบ้างครับ" โชคถามกวิน

"อร่อย" กวินตอบและตักคำต่อไปเข้าปาก เขาอมยิ้มและเหล่มองแทนไทกำลังทำหน้ามุ่ย นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้แกล้งพี่ชายคนนี้

"เออ...ผมขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ พวกพี่ก็กินให้อิ่มนะ" รู้สึกอึดอัดจนต้องหาทางหลบไปที่อื่นก่อน เขาลุกขึ้นและเดินไปห้องน้ำที่อยู่ข้างหลัง โดยปล่อยให้ทั้งสองนั่งคุยกันไป

"เอาล่ะ บอกมาว่ามีแผนอะไร" แทนไทวางช้อนแล้วจ้องหน้ากวินอย่างหาเรื่อง 

"มีแผนอะไร ผมไม่เคยมีแผน" กวินเบ้ปาก ทำไมถึงคิดแบบนั้น

"โกหก" 

"ไม่ได้โกหก ตอนแรกผมยอมรับว่าไม่อยากให้พี่ต้องหลงรักมนุษย์ เพราะยังไงพวกเราไม่สามารถรักกับมนุษย์ได้หรอก คนพวกนั้นก็ต้องมองเราเป็นแค่ของเล่นอย่างหนึ่งก็เท่านั้น" ยังไงมนุษย์ก็คือมนุษย์

"แต่ไม่ใช่กับคนนี้ นายเลิกยุ่งกับพวกฉันได้แล้ว" แทนไทยืนขึ้นและตะโกนใส่อย่างอารมณ์เสีย เป็นใครมาจากไหนถึงกล้ามาดูถูกคนของเขา

"ไม่ ผมไม่เลิกยุ่งกับพี่หรอก ก็ผมมีแค่พี่เพียงคนเดียว" กวินยังคงนิ่งอยู่เหมือนเดิม

"เลิกพูดแบบนี้ได้แล้ว นายก็รู้ไม่ใช่หรือไงว่านายอยู่ในร่างมนุษย์คนไหน มีชีวิตยังไง อย่าทำเป็นไม่รู้นะว่าพี่ชายนายกำลังทำอะไรอยู่" เขารู้สึกว่าช่วงนี้เหมือนกำลังโดนสะกดรอยตาม ถ้าความคิดของเขาไม่ผิดพลาด คนที่ทำเรื่องแบบนี้ได้ก็คงไม่ใช่ใครที่ไหนนอกเสียจากพี่ชายของกวิน

"ผมรู้และรู้มากกว่าที่พี่เห็นด้วย" กวินจ้องกลับ สิ่งที่เขาได้รับรู้มันเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากเรียกชายคนนั้นว่าพี่

"ยังไง" แทนไทไม่เข้าใจ

"เรื่องนี้คงบอกพี่ไม่ได้หรอก และผมก็จะมาหาพี่ทุกวันเหมือนเดิม" ส่งยิ้มกลับอย่างกวนๆ

"เฮ้อ...อยากทำอะไรก็ทำ ฉันขี้เกียจยุ่งกับนายแล้ว" แทนไทนั่งลงมองกวินนิ่งๆ คิดจะทำอะไรก็อย่ามากวนคนของเขาแล้วกัน 

"ฮึๆ ผมก็คงอยู่กับพี่ไม่นานหรอก" 

"ทำไม" แทนไทขมวดคิ้ว

"จริงๆ ผมมีบางอย่างต้องทำและต้องไปจัดการให้เด็ดขาด" จู่ๆ กวินก็ทำหน้าจริงจังขึ้นมาทันที

"อะไร ถ้าไม่มาลำบากพวกฉัน จะทำอะไรก็ทำ" ทำตัวแปลกจนน่าแปลกใจ ปกติกวินไม่เคยเป็นแบบนี้เลยสักครั้งแต่วันนี้กลับทำตัวแปลกเสียได้

กวินมองแทนไทอีกครั้งก่อนที่จะลุกขึ้นยืน 

"งั้นผมไปแล้ว ขอบคุณสำหรับอาหารนะครับ พอดีผมมีอย่างอื่นต้องทำอยู่พอดี" ยิ้มให้กับแทนไทแล้วหันหลังกลับไปที่ประตู หมดเวลาทำตัวชิวๆ แล้วสินะ

ระหว่างเดินกลับกวินได้สวนทางกับโชค 

"อ้าว พี่จะไปไหนครับ" โชคทัก เพิ่งจะมาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงทำไมถึงรีบกลับ

"จะกลับบ้านแล้วครับ มีใครบางคนไม่อยากให้ผมอยู่" กวินยิ้มน้อยๆ จนโชคเริ่มลำบากใจ

"เออ...คือว่า ผมขอถามอะไรได้ไหมครับ" ปากพาถามเรื่องที่คาใจเสียได้

"เรื่องอะไรครับ หวังว่าผมจะตอบได้นะครับ"

"คือ...พี่ชอบพี่แทนใช่ไหมครับ" 

กวินชะงักกับคำถาม เป็นปัญหาคาใจเขาเช่นกัน จะว่าชอบก็คงใช่ เขาปฏิเสธเรื่องนี้ไม่ได้ แต่สำหรับเขาแล้วคำว่าชอบคงไม่ใช่อย่างที่มนุษย์จะเข้าใจ ตั้งแต่เกิดมาเขาก็มีเพียงนัมเบอร์ 21 เป็นต้นแบบของเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ถ้ามาถามเขา เขาจะอธิบายความสัมพันธ์แบบนี้ได้ยังไง

"ครับ ผมชอบพี่แทนไทมากและมีเพียงเขาคนเดียวที่ผมไว้ใจ เขาเป็นทุกอย่างของผม"

โชคนิ่งและรู้สึกแปลกๆ กับคำพูดของชายตรงหน้า คำว่าทุกอย่าง มันเหมือนหนามทิ่มลงกลางใจ จึงอดคิดไม่ได้ว่าแทนไทจะรู้สึกแบบนั้นเหมือนกันหรือเปล่า กวินก็ออกจะน่ารัก ส่วนเขาก็เป็นแค่ชายคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรเด่นดี จะทำดีหรือทำตัวน่ารักก็ไม่ได้เหมือนคนอื่น 

"แต่ว่า นั่นมันเมื่อก่อนครับ โชคก็เห็น ว่าเขาแทบจะกระโดดงับคอผมได้ทุกเมื่อ" กวินกลั้นขำเมื่อนึกท่าทางของแทนไทไปด้วย

"ก็จริงนะครับ ทำไมพี่เขาถึงทำท่าทางแบบนั้นกันนะ" โชคพยักหน้าเข้าใจ เจอหน้ากันก็ตั้งแง่กันแล้ว

"เห็นไหม และที่ผมรู้ เขาชอบคนนี้มากกว่า ไม่อย่างนั้นจะตามติดไปทุกที่ขนาดนี้เหรอ" กวินใช้นิ้วจิ้มที่หน้าอกของโชคแล้วก็ยิ้ม 

"อ่า...อย่าแกล้งกันสิครับ แบบนี้ผมก็เขินแย่" เกาแก้มแก้เขิน ทำไมกลับกลายเป็นแบบนี้ไปได้

 "แล้วโชคล่ะ ชอบพี่ชายคนนั้นหรือเปล่า" 

โชคชะงัก จู่ๆ ก็โดนถามกลับ แบบนี้เขาจะตอบยังไง แล้วยังเป็นคำถามที่เขาไม่สามารถตอบทันทีได้อีก

"อย่าช้านักสิ ไม่อย่างนั้นผมทวงของผมคืนนะครับ" กวินยิ้มน้อยๆ เขารู้ว่าชายตรงหน้ากำลังเขินและสับสนอะไรบางอย่าง เพราะทั้งสีหน้าและท่าทางมันดูออกง่ายมาก

"คะ...ครับ" 

"ลองขอเขาไปที่ห้องของเขาดูสิครับ" กวินแนะนำแล้วยิ้ม

"ที่ห้องมีอะไรครับ ทำไมผมต้องไปด้วย" 

"ฮึๆ ลองถามเขาดูสิ ว่าทำไมเขาถึงชอบนั่งที่โซฟา"

โชคนิ่งไปทันที ก่อนจะถาม เขาต้องสงสัยก่อนถึงจะถูก ว่าทำไมกวินถึงรู้ ไม่ใช่ว่าพวกเขาสองคนจะเคยนอนห้องเดียวกัน

"ผมรู้แค่ว่าเขาไม่เคยนอน ไม่เชื่อก็ลองขึ้นไปที่ห้องนอนของเขาสิ แล้วจะรู้ครับ" กวินกระซิบเบาๆ ข้างหู เขาแค่อยากแกล้งหยอดนิดหยอดหน่อยแล้วเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปมันก็สนุกดี

ส่วนโชคเมื่อได้ฟังเขาก็รีบส่ายหน้า เป็นไปไม่ได้ ก็ทุกๆ คืน เขาเห็นแทนไทหลับสบายตลอด ขนาดนอนกอดเขายังเคยมาแล้ว 

'บ้าชะมัด ทำไมเราต้องคิดถึงเรื่องเมื่อคืนด้วย' ทั้งหน้าทั้งตัวแดงไปหมด แบบนี้จะให้เขาเชื่อได้ไง

"เป็นอะไรไป" กวินแปลกใจเมื่อเห็นท่าทางของโชค ทำอย่างกับว่าทั้งสองคนมีบางอย่างคืบหน้าไปไกลเกินพี่น้อง 

"ปะ...เปล่าครับ พอดีคิดอะไรเพลินไปหน่อย แต่ว่า ผมขอแย้งที่พี่แทนไม่ได้นอน จริงๆ เขานอนนะครับ"

"อ้อเหรอ" กวินหันไปทางอื่นแล้วก็ยิ้ม เขาไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคนอย่างแทนไทถึงยึดติดกับชายหนุ่มคนนี้ ดูใสซื่อและน่ารักนี่เอง จะหลอกให้หลงเชื่อก็คงทำไม่ยาก

"งั้นผมขอเบอร์โทรหน่อยสิ" กวินยื่นโทรศัพท์ส่งให้กดเบอร์

โชครับมาอย่างงงๆ แล้วกดตามที่บอกอย่างว่าง่าย เขาส่งกลับไปหาเจ้าของ ทำไมกวินถึงอยากได้เบอร์ของเขาทั้งๆ ที่รู้จักกันมาตั้งนานเจอกันทุกวันแทบไม่เคยขอ

"ทำไมจู่ๆ พี่ถึงอยากได้เบอร์ผม" จริงๆ เขาอยากได้ของแทนไทมากกว่า อยู่กันทุกวันยังไม่เคยขอเลยสักครั้ง

"แปลกเหรอ พอดีนึกออกเลยขอก็เท่านั้น อีกอย่างผมคงไม่ค่อยมาหาแล้ว มีบางอย่างที่ผมต้องทำ ยังไงก็ขอบคุณนะครับสำหรับอาหารอิ่มท้องทุกเช้า แล้วว่างๆ ผมจะโทรหานะครับ" กวินยิ้มแล้วเปิดประตูออกไป 

ยิ่งทำให้โชคงง ทำไมกวินต้องทำตัวลึกลับอย่างกับว่ามีบางอย่างปิดบังอย่างนั้น

"คุยกันจบยัง" น้ำเสียงดุดันดังขึ้น ทำให้โชคสะดุ้ง 



HM06
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 27 มี.ค. 2564, 16:33:28 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 27 มี.ค. 2564, 16:35:24 น.

จำนวนการเข้าชม : 6





<< ขอเพียงได้อยู่ด้วยกัน   ดวงตาสีแดง >>
เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account