สาปร้ายเพลิงรัก...จันทร์สีเลือด
ลาภวัต หรือ นายโชค ชายหนุ่มที่เกิดภายใต้ดวงดาวอันมืดมิดมีชะตาต้องสาปเมื่อมีความรักก็มักจะโดนทิ้ง จนกระทั่งมาเจอกับชายคนหนึ่งที่เข้ามาขัดขวางการกระโดดน้ำฆ่าตัวตายของโชคได้ทันเวลาก่อนที่จะหมดลมหายใจ ชายหนุ่มแปลกที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนกลับมีดวงตาไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไป ทำให้โชคนึกกลัว แล้วคำพูดชวนขนลุกนั่น ยิ่งทำให้เขาไม่อยากอยู่ใกล้

"เรียกผมว่าคาริ แล้วที่ช่วย เพราะอยากได้ทั้งหมดที่เป็นตัวคุณมาเป็นของผม"

ทั้งชื่อที่เขาแนะนำตัวหรือจะเป็นดวงตาสีแดงที่น่ากลัวนั่น ยิ่งทำให้โชคกลัว ถึงจะกลัวและปฏิเสธเท่าใด ชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้มักจะมาปรากฏตัวให้เห็นทุกครั้งไป




Tags: นิยายรัก วาย ชายรักชาย พระจันทร์ ความลึกลับ

ตอน: ดวงตาสีแดง

"จบ...จบแล้ว" ตกใจหมด โชคจับหน้าอกแล้วสูดหายใจลึกๆ จะได้คลายความตกใจ

"แล้วทำไมไม่เข้ามากินต่อ" แทนไทมองหน้าโชคแล้วหันหลังกลับไปที่โต๊ะอาหาร

"โกรธเหรอ" โชคนิ่งไปสักพักกับท่าทางของแทนไท ที่สำคัญเวลาโกรธดวงตาของเขามักจะเป็นสีแดงโดยที่เจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจ มันเหมือนกับตอนนั้นไม่มีผิด

ทั้งสองนั่งทานอาหารท่ามกลางบรรยากาศอึมครึม ไม่มีใครยอมเปิดปากพูดจนกระทั่งเก็บถ้วยชามไปล้าง

"ผม...ผมขอไปห้องพี่ได้ไหม" อยากรู้ว่าจะเป็นจริงตามที่กวินบอกหรือเปล่า

"ทำไม...เมื่อกี้นี้ก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือไง"

"เห็นอะไร" โชคไม่เข้าใจ มันเกี่ยวกับการขอไปที่ห้องตรงไหน

"ตานี้ไง" ดวงตาสีแดงปรากฏบนใบหน้าของแทนไท กำลังจ้องมองมาทางโชค

ในครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งไหนๆ เขารู้และไม่ตื่นกลัวเหมือนคราวก่อน 

"แล้วไงครับ" เขาถามกลับ

"แล้วไง? ก็ผมเหมือนปีศาจไม่ใช่หรือไง" แทนไทไม่เข้าใจ ในเมื่อรู้แล้วทำไมไม่กลัวหรือรังเกียจเลย

"ครับ เหมือน" โชคยังคงพยักหน้าตอบแบบหน้าตาย

"แล้วยังอยากไป ไม่กลัวโดนกินหรือไง" 

"อืม ไม่กลัวและไม่สนด้วย" จริงๆ ก็แอบกลัวอยู่แต่แทนไททำดีกับเขาไม่เคยห่างไปไหน อีกอย่างก็รู้สึกดีเมื่ออยู่ด้วยกัน

"งั้นก็ไปสิ" แทนไทตกลงแต่เขาไม่รับประกันความปลอดภัยเพราะตอนนี้เขากำลังหงุดหงิดที่เห็นกวินเข้ามาชิดใกล้คนของเขา

"จริงเหรอ" 

คนที่ไม่รู้ตัวว่าตนเองทำอะไรให้โกรธ ก็ดีใจจนแสดงออกชัดเจน จึงทำให้คนมองโกรธไม่ลง

"อืม" แทนไทจ้องมองคนของเขามีปฏิกิริยาที่แตกต่างออกไป เขาจึงไม่อยากให้เสียบรรยากาศ

ทั้งที่ตกลงไปอย่างนั้นแต่เขาก็ไม่อยากให้โชคขึ้นมาบนห้องนอน จึงพาไปฝากไว้กับคุณโยชิดะ

"ทำไมทำแบบนี้นะ" โชคบ่นเบาๆ เมื่อต้องนั่งอยู่บนโต๊ะที่เต็มไปด้วยกองเอกสาร

"ลุงสายตาไม่ค่อยดี ช่วยเรียงตามวันที่ เดือนและแยกตามปีให้ลุงที แล้วเอาไปเก็บเข้าตู้ตรงกำแพงนั้นนะ" โยชิดะชี้ตู้เก็บเอกสารของเขา แล้วตั้งหน้าตั้งตาเขียนบางอย่างบนกระดาษ

โชครับมาทำอย่างว่าง่าย ก็ดีกว่าไม่มีอะไรทำ ถ้าได้ทำงานตามที่แทนไทแนะนำ เขาคงไม่ต้องใช้ชีวิตแบบหายใจไปวันๆ 

ช่วงเวลานั้นเขาเหลือบไปเห็นเหล่าลูกน้องกและแทนไทกำลังทำงาน เขาจับจ้องไปยังคนที่นอนห้องเดียวกันทุกคืน ไม่เคยสังเกตเลยว่าชายคนนี้ก็มีเสน่ห์เหมือนกัน ดูดีทุกด้านไม่ว่าจะมองจากทางไหนก็มักจะเห็นออร่าออกมาจากตัวตลอด 

"เขาดังนะ โดยเฉพาะสาว ๆ" โยชิดะเดินมา กระซิบก่อนที่จะเดินกลับไปนั่งที่

"ครับ" โชคพยักหน้าส่วนตายังคงมองไม่ให้คาดสายตา

แต่เขาเริ่มสังเกตมือของลูกค้าผู้หญิงหลายคนกำลังลวนลามแทนไท 

”เอ๊ะ ทำไมไม่ปฏิเสธนะ" ความรู้สึกหงุดหงิดนี้มันยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นแทนไท ยอมให้ผู้หญิงหลายคนจับมือ จับแขนและเอว มันไม่มากเกินไปหรือไง

"ฮืม...เป็นปกติของเขา ลูกค้าผู้หญิงมักจะขอจับเนื้อแน่นๆ โดยเฉพาะหน้าท้องที่เป็นมัดๆ และกล้ามของเขา หุ่นดีใช้ได้เลยล่ะ" โยชิโกะอธิบายแบบไม่ได้ใส่ใจ 

แต่โชคไม่พอใจ ทุกครั้งที่พบหน้าหรือทำอะไรให้แทนไทหงุดหงิด มักจะบอกเขาเสมอว่า ทั้งร่างกายและหัวใจเป็นของแทนไท แล้วทำถึงเอาร่างกายตัวเองไปให้คนอื่นแทนที่จะให้เขา

"ไม่ยุติธรรม มันน่าโมโหชะมัด" 

"พูดอะไรหรือ ลุงได้ยินไม่ชัด" โยชิดะเงยหน้าขึ้นมาถาม

"คือ...คือผมขอไปห้องน้ำก่อนนะครับ" 

"อืม ตามสบาย ห้องน้ำของพวกเราอยู่ข้างหลังร้าน"

โชคลงไปตามทางที่โยชิดะบอกจนได้สวนทางกับชายหนุ่มคนหนึ่ง ท่าทางเมาเล็กน้อยคงจะดื่มไปเยอะ

"เออ...น้องชาย ห้องน้ำอยู่ทางไหน"

"เออ...คือ ไม่ทราบครับ" เขาไม่รู้ว่าห้องน้ำสำหรับลูกค้าอยู่ตรงไหน เพราะทุกครั้งที่มาร้านของโยชิดะ มักจะสั่งจากทางหน้าร้านเสมอ ไม่เคยเข้ามานั่งทานอาหารข้างในเลยสักครั้ง

"อ้าว เป็นพนักงานประสาอะไร ไม่รู้ว่าห้องน้ำลูกค้าไปทางไหน แบบนี้ทำงานไม่ได้เรื่อง" ไม่โวยวายเปล่าแต่เข้ามาประชิดตัวด้วย

โชคตกใจรีบถอยหลังหนีแล้วมองหาคนช่วย แต่ไม่มีใครเลยสักคน 

"ใจ...ใจเย็นๆ นะครับพี่ เดี๋ยวผมไปถามพี่พนักงานให้ครับ พี่...พี่รอก่อนนะ" โชครีบหาทางไปหาพวกพี่พนักงานในร้านแต่ถูกชายคนนั้นจับแขนแล้วดึงกระชาก

ปั๊ก...เสียงไหล่ซ้ายกระทบกับกำแพง ความรู้สึกเจ็บแปล๊บแล่นเข้ามาทันที ทำไมถึงแรงเยอะขนาดทำให้เขาตัวลอยได้เลย

"มันจะมากไปหรือเปล่าครับ ผมแค่ไม่รู้ว่าห้องน้ำไปทางไหน ทำไมต้องทำรุนแรงด้วย" โชคพยายามตะโกนเสียงดังเพื่อนให้ใครสักคนได้ยิน เพราะจุดที่เขายืนอยู่มันลับตาผู้คน

"รุนแรง อะไรคือรุนแรงว่ะ แค่จับแขนดึงเท่านั้นเอง ทำเป็นสำออย" ท่าทางคงไม่จบง่ายๆ ชายคนนี้เป็นนักเลงเอาเรื่องเลยทีเดียว

โชคกัดฟันจ้องมองกลับ ชายตรงหน้าเขามันสุดจะทน เขาควรทำยังไงดี

"เฮ้ย...มึงมองหน้าหาเรื่องกูเหรอ กูบอกให้เลิกมองไง" ทั้งเสียงทั้งมือกำลังกำหมัดตั้งท่าจะต่อยคนตัวเล็ก 

ในวินาทีนั้น โชคหลับตาหลบหน้าไปอีกทางเพราะคิดว่าหมัดนั้นกำลังพุ่งตรงมาใส่หน้าของเขา

"หยุดแค่นั้นดีกว่านะครับ" เสียงคุ้นเคยมาพร้อมกับแรงมหาศาลห้ามหมัดของชายคนนั้นด้วยมือเพียงข้างเดียว

"เฮ้ย...มึงเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาห้าม นี่มันเรื่องของกูกับมัน" 

"คุณกำลังทำร้ายแฟนผมนะครับ" แทนไทกำมือของชายคนนั้นและบิดจนร้อง

"โอ๊ยๆ ขะ...แขนกู ปล่อย ปล่อยกู" ร้องโวยวายและดิ้นไปมาไม่สมกับท่าทางวางก้ามเมื่อกี้เลยสักนิด 

"ครับ ผมปล่อยแล้ว" แทนไทปล่อยมือและผลักจนชายคนนั้นล้มลง เขายิ้มเย็นยะเยือกจนรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่น่ากลัว

"มึง...มึงมันปีศาจ กูไม่อยู่แล้ว" รีบลุกและวิ่งออกจากร้านอย่างรวดเร็วเหมือนกับว่าเจออะไรที่มันน่ากลัวเข้าไป

แทนไทหันมาหาคนที่เป็นต้นเหตุของความเป็นห่วงทั้งหมดของเขา ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงและกลิ่นที่ชัดเจนจนเขาเข้ามาช่วยได้ทัน และถ้าไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใครที่จะมาช่วยได้ เล่นเกิดเรื่องในที่อับคนและปิดกั้นเสียงอีก 

"ทำไมถึงชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย" แทนไทตำหนิ ถ้าวันไหนเขาไม่อยู่แล้วใครจะมาช่วยได้อย่างวันนี้

"ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่อง" มันเป็นความผิดของเขาเองที่ไม่สามารถดูแลตัวเองได้

"ช่างเถอะ รีบกลับขึ้นไปข้างบนได้แล้ว ที่นี่มีแต่ผู้ชายเหม็นเหล้าทั้งนั้น" มันเป็นเพราะโปรโมชั่นดึงดูดลูกค้าของพวกลูกสมุนพวกนั้นแท้ๆ ทั้งคนทั้งความวุ่นวายเข้ามาไม่หยุด

หมับ....

แรงกอดของคนตัวเล็กโอบเอวของเขาจากทางด้านหลัง ทำให้แทนไทแทบหยุดหายใจ

"ขอโทษ อย่าทำหน้าดุแบบนั้นอีกเลยนะ จะไม่ทำให้เป็นห่วงอีกแล้ว" ขอแค่อย่าทำท่าทางเหินห่างกันก็พอ เท่านี้เขาก็ไม่เหลือใครให้อยู่เคียงข้างเขาแล้ว 

แทนไทจับหัวไหล่ทั้งสองข้างของโชคให้ออกจากตัวเขา 

"โอ๊ย" เสียงร้องเบาๆ กับใบหน้าเหยเกยิ่งบ่งบอกว่าเจ็บขนาดไหน

"ขอโทษ เจ็บมากไหม" แทนไทลืมทุกอย่างและรีบดูหัวไหล่ที่เจ็บทันที

"ไม่มากเท่าไหร่ครับ แต่ก็เจ็บๆ เอาเรื่องเหมือนกัน แต่ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวผมก็หาย แผลแค่นี้ไกลหัวใจ" รอยยิ้มกลบเกลื่อนไม่สามารถหลอกแทนไทได้

"ตามผมมา" แทนไทจับมืออีกข้างแล้วพาขึ้นไปยังห้องนอนของเขา

ภายในห้องของแทนไท ทั้งมืดและไม่มีหลอดไฟ อาศัยแสงจากหน้าต่างเท่านั้นที่ช่วยในการมองเห็น

"เข้ามานั่งข้างในก่อน ห้องของผมค่อนข้างเล็กและแคบ"

ห้องใต้หลังคาก็ต้องเล็กและคับแคบ ยิ่งมีแต่ชั้นหนังสือ ตู้เสื้อผ้า ตู้เก็บของ ยิ่งทำให้คับแคบไปใหญ่ 

"ทำไมไม่มีไฟครับ" ที่แปลกไปกว่านั้นไม่มีเตียงนอน 

"ผมไม่ชอบแสง ส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยขึ้นมาเท่าไหร่จึงไม่จำเป็น" เมื่อก่อนมีหลอดไฟเล็กๆ เพราะห้องนี้เคยเป็นห้องเก็บของมาก่อน พอมันเสีย แทนไทก็เอาออกจนหมด 

"พี่นอนยังไง เตียงก็ไม่มี" โชคเอียงคอเล็กน้อยอย่างสงสัย หรือว่าจะไม่ได้นอนห้องนี้กันแน่

"ตรงนี้ไง มานั่งสิ" แทนไทลากคนขี้สงสัยมานั่งบนเก้าอี้โซฟาขนาดใหญ่ข้างหน้าต่าง แล้วก็ยิ้มน้อยๆ

"ให้ผมนั่งเฉยๆ หรือครับ" ทำไมต้องให้เขานั่งแล้วรอยยิ้มแบบนั้นคืออะไร

"นั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวผมมา" 

แทนไทปล่อยให้โชคอยู่ในห้องของเขา เพื่อที่เขาจะได้ลงไปหายาข้างล่างและลงไปจัดการบางอย่างที่น่าสงสัย



HM06
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 29 มี.ค. 2564, 19:59:10 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 29 มี.ค. 2564, 19:59:10 น.

จำนวนการเข้าชม : 4





<< แลกเบอร์   คนของฉัน ฉันดูแลได้ >>
เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account