สาปร้ายเพลิงรัก...จันทร์สีเลือด
ลาภวัต หรือ นายโชค ชายหนุ่มที่เกิดภายใต้ดวงดาวอันมืดมิดมีชะตาต้องสาปเมื่อมีความรักก็มักจะโดนทิ้ง จนกระทั่งมาเจอกับชายคนหนึ่งที่เข้ามาขัดขวางการกระโดดน้ำฆ่าตัวตายของโชคได้ทันเวลาก่อนที่จะหมดลมหายใจ ชายหนุ่มแปลกที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนกลับมีดวงตาไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไป ทำให้โชคนึกกลัว แล้วคำพูดชวนขนลุกนั่น ยิ่งทำให้เขาไม่อยากอยู่ใกล้

"เรียกผมว่าคาริ แล้วที่ช่วย เพราะอยากได้ทั้งหมดที่เป็นตัวคุณมาเป็นของผม"

ทั้งชื่อที่เขาแนะนำตัวหรือจะเป็นดวงตาสีแดงที่น่ากลัวนั่น ยิ่งทำให้โชคกลัว ถึงจะกลัวและปฏิเสธเท่าใด ชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้มักจะมาปรากฏตัวให้เห็นทุกครั้งไป




Tags: นิยายรัก วาย ชายรักชาย พระจันทร์ ความลึกลับ

ตอน: คนของฉัน ฉันดูแลได้

"ไปไหนนานจัง" โชคเริ่มบ่น เพราะแทนไทบอกให้เขารอ เขาจึงนั่งรอ แล้วไม่รู้ว่าให้รอนานขนาดไหน 

เมื่อเจ้าของห้องไม่อยู่ แขกอย่างเขาก็ขอเดินสำรวจความเป็นอยู่เสียหน่อย 

"อะไรกันเนี้ย" 

โชคตกใจกับหนังสือที่หลากหลาย ไม่ว่าจะหนังสือแบบไหน เก่าหรือใหม่ แทนไทมีหมดทุกอย่าง 

"ฮือ...ทำไมมีหนังสือพวกนี้ด้วย" หนังสือเกี่ยวกับสิ่งลี้ลับมากมายหลายเล่ม สะสมจนน่าแปลกใจ บางเล่มก็เก่าจนหาซื้อไม่ได้ก็ยังมี

"เรื่องนั้น" ตาก็เหลือบไปเห็นเล่มหนึ่งน่าสนใจจึงเอื้อมมือขึ้นไปหยิบ

"สูงจัง" แขนเจ้ากรรมดันมาใช้งานลำบากอีก เขาพยายามเขย่งเท้าอย่างเต็มที่ เพื่อให้ถึงเล่มนั้น

"ได้แล้ว"

ปึก...หนังสือเล่มนั้นตกลงจากชั้นทำให้ภาพถ่ายใบหนึ่งหลุดออกจากเล่ม

"นี่มัน" 

ภาพถ่ายเพียงใบเดียวที่หายไปตอนออกตามหาสุนัขของเขา เขาหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นน้อยๆ 

"เป็นไปไม่ได้" ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เห็น ในภาพคือรูปของเขากับน้องสุนัขที่เขาเลี้ยงไว้ในตอนนั้น

"ลางิ"

ทำไมแทนไทถึงมีรูปใบนี้ได้ เป็นรูปที่พ่อของเขาถ่ายให้เขาตอนที่อุ้มน้องหมา เป็นไปไม่ได้ที่จะมาอยู่กับแทนไทนอกเสียจากว่าเป็นเจ้าของสุนัขหรืออาจจะเป็นสุนัขเสียเอง 

หรือไม่...

อาจจะชอบเรามากขนาดตามเก็บรูปของเราไว้ แต่นั่นมันเป็นสิบปีเชียวนะ ไม่มีคนปกติที่ไหนจะชอบคนเพียงคนเดียวแบบนี้หรอก โดยเฉพาะคนอย่างเรา

"เอาเถอะ เขามาแล้วค่อยถามก็ได้นี่น่า" โชคเก็บภาพและหยิบหนังสือนำไปอ่านที่เก้าอี้โซฟาของแทนไท รู้สึกสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ทางด้านแทนไทได้เตรียมตัวออกจากร้าน ก่อนเปิดประตูออกไป เขาได้ฝากพนักงานไว้

"พี่ครับ ผมออกไปทำธุระข้างนอกก่อนนะครับ แล้วจะรีบกลับมา"

ส่วนคนรับเรื่องได้แต่พยักหน้า จนพนักงานคนอื่นๆ ในร้านหันมามอง

"คุณแทนไปไหน"

"ผมก็ไม่รู้ครับ บอกแค่ว่าออกไปทำธุระ"

"คงเพราะชายคนนั้นล่ะมั้ง" 

"อืม นั่นสิ ไอ้คนที่กวนตีนแล้วหน้าตื่นๆ วิ่งออกจากร้านไป ดีนะจ่ายเงินแล้ว" จริงๆ ยังไม่ได้จ่ายแต่โดนฉกเงินจากกระเป๋า

"จ่ายแล้วเหรอ ทำไมไม่เห็น"

"นี่ไง จ่ายยัง?" คนฉกเงินอย่างชำนาญ โชว์แบงก์หลายใบในกำมือ เพราะเห็นท่าทางไม่ดี เลยรีบลงมือก่อนออกจากร้าน

ส่วนคนที่บอกทุกคนว่ามีธุระ เขาได้สะกดรอยตามตัวก่อกวนจนเจอต้นเหตุของเรื่องในวันนี้

"โธ่โว้ย ทำงานพลาดอีกแล้ว มึงมันไม่ได้เรื่อง" ฝ่ามือตบลงที่ศีรษะของชายคนนั้นไปหลายที จนแทนไทต้องรีบหลบหลังพุ่มไม้เพื่อไม่ให้พวกเขาสังเกตเห็น

"ผมขอโทษครับบอส ต่อไปจะไม่พลาดอีกแล้ว"

"กี่รอบแล้ววะ ทำงานประสาอะไร สั่งไปไม่เคยจัดการอะไรได้สักอย่าง"

"จริงๆ ผมเกือบจะขู่ให้ชายคนนั้นกลัวแล้ว แต่คนที่ชื่อแทนไทมาห้ามไว้ก่อน หมอนั่นมันเหมือนปีศาจมากเลยครับ ดวงตามันสีแดงจนน่ากลัว" 

"อย่ามาไร้สาระ เพราะมึงมันติดเหล้าแบบนี้ไง งานก็พลาดแถมยังมาพูดจาเพ้อเจ้ออีก ไสหัวออกไป อย่าให้กูเห็นหน้ามึงอีก ไม่อย่างนั้นมึงเตรียมตัวตายได้เลย"

แทนไทมองการสนทนาของชายทั้งสองจนต้องขมวดคิ้วคิดหนัก ทำไมเป้าหมายถึงมาทำร้ายคนของเขาได้ ไม่มีเหตุผลเลยจริงๆ

"อยากรู้ไหมว่าทำไมพี่ชายของผมถึงจ้องเล่นงานคนของพี่" เสียงกระซิบเบาๆ ข้างหูทำให้แทนไทสะดุ้ง

"มาแบบปกติไม่ได้หรือไง ตกใจหมด" เขารีบถอยห่างจากกวิน ไม่เข้าใจว่าจะมาไม้ไหนอีก

"ก็ถ้ามาแบบปกติ พูดเสียงดังออกมา พี่ของผมก็รู้หมดว่าใครแอบสะกดรอยตาม" กวินบอกและย่อตัวลงมาอยู่ข้างๆ 

"งั้นบอกเหตุผลที่พี่ของนายทำกับพวกเราแบบนี้ มันเพราะอะไร" แทนไทถอยห่างและหันไปจ้องหน้า รีบบอกจะได้รีบกลับ คนของเขารออยู่

"อืม...วันนั้นพี่เขามาถามว่าผมชอบพี่หรือเปล่า" 

"แล้วนายตอบว่าอะไร"

"ก็ตอบว่าชอบ ชอบมาตั้งนานแล้ว ก็แค่นั้น" พูดจบก็หันไปมองหน้าแทนไท

"แล้วไง นายชอบฉัน แต่ฉันไม่อยากยุ่งกับนาย แล้วพี่นายมาทำร้ายคนของฉันทำไม" ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ชอบไม่ชอบ แต่อยู่ที่ทำไมถึงต้องมาวุ่นวายกับคนของเขา

"ก็นะ...แค่ผมบอกว่าชอบพี่แค่นั้น เขาก็ทำหน้าอยากจะร้องไห้และบอกกับผมว่าจะทำให้ผมสมหวังให้ได้ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไรก็ตาม" กวินอธิบาย ก็เข้าใจอยู่ว่าชายคนนั้นเป็นพวกคลั่งน้องชาย อาจจะสำนึกผิดหรือเหตุผลยังไงก็แล้วแต่ เขาก็ไม่สนใจหรอก

"ไร้สาระ ทำอะไรบ้าบอชะมัด ไปบอกพี่ของนายสิว่า ไม่สนใจฉันแล้ว จะได้ไม่ต้องมาวุ่นวายหรือสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นอีก" แทนไทค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเมื่อแน่ใจว่าคนที่เขาสะกดรอยตามกับลูกสมุนกลับกันไปหมดแล้ว

"ฮืม...ผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เขาอยากทำอะไรก็ทำไปสิ ไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อย ส่วนพี่จะรักใครก็เรื่องของพี่ พี่ก็ปกป้องคนของพี่เองสิครับ ฮึๆ ผมไปแล้ว" โบกมือเบาๆ แล้วหันหลังกลับไม่สนใจแทนไทที่กำลังร้องเรียก

"เจ้าบ้า เชอะ...คนของฉัน ฉันดูแลและปกป้องเองได้ อย่ามาวุ่นวายกับชีวิตคนอื่น" กำมือแน่นด้วยความหงุดหงิด หมาลอบกัดชัดๆ 

เวลาเพียงไม่นานแทนไทได้กลับมาที่ร้าน ทุกคนในร้านหันมามองเขาเป็นตาเดียว 

"กลับมาแล้วหรือครับคุณแทน"

"อืม มีอะไรกันหรือเปล่า" แทนไทสงสัยเพราะบรรยากาศมันแปลกไปตั้งแต่เปิดประตูเข้ามา

"มีครับ มีใครก็ไม่รู้มาหาบอส บอกว่ากำลังตามหาคนที่ชื่อ ลาภวัต แต่บอสไล่ไปแล้ว บอกว่าไม่รู้จัก"

"ว่าแต่คุณแทนรู้จักไหมครับ"

แทนไทนิ่งและไม่ตอบคำถามใครทั้งนั้น เขารีบเดินขึ้นห้องทิ้งให้ทุกคนงุนงง

"อะไรวะ" พนักงานคนนั้นเกาหัวแล้วกอดอกด้วยความสงสัย จนเพื่อนต้องมาสะกิด

"ไปทำงานได้แล้ว เรื่องของเจ้านายไม่ใช่เรื่องของพวกเรา"

"เออๆ รู้แล้วน่า" คนมันสงสัยจะไม่ให้ถามเลยก็คงไม่ได้ แต่ในเมื่อเขาไม่ยอมบอกก็คงต้องได้แต่ปล่อยไป

ทางด้านแทนไท ทั้งกังวลและรู้สึกร้อนใจที่เขาปล่อยให้คนของเขาอยู่คนเดียว 

"ไอ้บ้านั่น มันจะเอายังไงกันแน่" 

เขารีบเปิดประตูเข้าไปหาคนของเขาและต้องชะงักเมื่อเห็นโชคกำลังหลับอยู่ที่เก้าอี้โซฟาข้างหน้าต่าง ในมือถือหนังสือเรื่องที่เขาอ่านไปแล้ว และในนั้นมีรูปที่เขาซ่อนเอาไว้อยู่

"หลับสบายเชียว คงสงสัยแล้วสินะ" แทนไทหยิบทั้งหนังสือและภาพถ่ายออกจากมือของโชคอย่างระวัง เขาเก็บภาพถ่ายในความทรงจำไว้ในหนังสือเหมือนเดิม จ้องมองหนังสืออีกครั้งก่อนที่จะนำกลับขึ้นไปไว้ที่ชั้น 

เขาค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปนอนกอดคนตัวเล็กอย่างเบามือ นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้ทำแบบนี้ ตอนเป็นสุนัขเขาได้ซุกไซร้แทบทุกวันจนลืมเรื่องร้ายไปหมดสิ้น ความรู้สึกในตอนนั้นทั้งอบอุ่นและปลอดภัย ครั้งนี้ก็เหมือนกันแต่เขาจะเป็นคนปกป้องเอง



HM06
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 30 มี.ค. 2564, 22:45:00 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 30 มี.ค. 2564, 22:45:00 น.

จำนวนการเข้าชม : 6





<< ดวงตาสีแดง   จะไม่ให้เป็นของใคร >>
เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account