สาปร้ายเพลิงรัก...จันทร์สีเลือด
ลาภวัต หรือ นายโชค ชายหนุ่มที่เกิดภายใต้ดวงดาวอันมืดมิดมีชะตาต้องสาปเมื่อมีความรักก็มักจะโดนทิ้ง จนกระทั่งมาเจอกับชายคนหนึ่งที่เข้ามาขัดขวางการกระโดดน้ำฆ่าตัวตายของโชคได้ทันเวลาก่อนที่จะหมดลมหายใจ ชายหนุ่มแปลกที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนกลับมีดวงตาไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไป ทำให้โชคนึกกลัว แล้วคำพูดชวนขนลุกนั่น ยิ่งทำให้เขาไม่อยากอยู่ใกล้

"เรียกผมว่าคาริ แล้วที่ช่วย เพราะอยากได้ทั้งหมดที่เป็นตัวคุณมาเป็นของผม"

ทั้งชื่อที่เขาแนะนำตัวหรือจะเป็นดวงตาสีแดงที่น่ากลัวนั่น ยิ่งทำให้โชคกลัว ถึงจะกลัวและปฏิเสธเท่าใด ชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้มักจะมาปรากฏตัวให้เห็นทุกครั้งไป




Tags: นิยายรัก วาย ชายรักชาย พระจันทร์ ความลึกลับ

ตอน: จะไม่ให้เป็นของใคร

แสงสีแดงที่โอบรอบตัวในความมืดมิด ภาพต่างๆ หลั่งไหลเข้ามา

"แกเป็นหมาของฉัน ฉันไม่มีทางทิ้งแกแน่นอน" หนุ่มน้อยทั้งกอดทั้งหอม 

ช่วงเวลาหลับก็มักจะแอบพาขึ้นเตียงนอนเสมอ

"คาริ ขึ้นมาเร็ว" 

พอสุนัขตัวใหญ่ขึ้นมานอนด้วย เขาก็รีบโอบกอดทันที 

ความอบอุ่นของพวกเขาแลกเปลี่ยนจนเกิดความเคยชิน ความรู้สึกเหมือนในตอนนี้ไม่มีผิด

พรึบ... 

โชคลืมตาทันทีที่ฝันนั้นทำให้เขานึกขึ้นได้ว่าช่วงเวลาอันแสนอบอุ่นเหล่านั้น เขาหลงลืมไปได้อย่างไร

"ฮืม" ความรู้สึกเหมือนคนโอบกอดเขาจากทางด้านหลัง ลมหายใจอุ่นๆ บริเวณต้นคอทำให้เขาต้องพลิกตะแคงหันไปมอง

"เอ๊ะ" สิ่งที่แปลกใจคือเจ้าของห้องกลับเบียดตัวเองให้เข้ามานอนกอดเขาได้ โชคดีที่เขาตัวเล็กและเก้าอี้โซฟาตัวใหญ่ ไม่เช่นนั้นไม่มีทางที่จะนอนได้สองคนแน่

สิ่งที่น่าดึงดูดให้หยุดทุกอย่างด้วยดวงตาทั้งสองข้าง คงเป็นใบหน้าที่สะท้อนแสงจันทร์ ทั้งเด่นและดึงดูดไม่ให้หันไปมองทางอื่น เขายกมือหนึ่งและใช้นิ้วชื้ค่อยๆ ลากตามใบหน้าเบาๆ จากคิ้วไปจมูก ริมฝีปาก ทุกอย่างเข้ารูปไปหมด 

หมับ...

"เอ๊ะ" ตกใจที่จู่ๆ คนที่เขาคิดว่าหลับลืมตาตื่นและจับข้อมือเขาไว้

"ไม่มีใครบอกหรือไง ว่าอย่ายั่วคนนอนหลับ"

"ฮะ...ใครยั่ว ไม่ใช่ซะหน่อย ปล่อยมือผมนะ" พูดอะไร คนหลับไปแล้วจะไปยั่วได้ยังไง โชคพยายามดึงมือออกจากการถูกกุมมือด้วยแรงไม่มาก ถึงจะไม่เจ็บแต่ก็ไม่สามารถเอาออกได้

"ไม่ปล่อยให้หลุดจากมือหรอกนะ"

"ไม่ต้องทำมาพูดดี ไม่รู้ว่าใครให้ผมต้องนั่งรอจนหลับแล้วเจอ...เอ๊ะ" เพิ่งนึกออกว่าตนเองอ่านหนังสือคาไว้แล้วรูปของเขาหายไปไหน

"มองหาอะไร" แทนไทสงสัย ถึงคนของเขาจะดิ้นขนาดไหน มือที่จับเอาไว้ก็ยังจับอยู่อย่างนั้น

"เออ...ผมหารูปของผม"

"ฮืม รูปอะไร" แทนไททำเป็นถามทั้งๆ ที่เขารู้ว่าคนตรงหน้าของเขานั้นกำลังพูดถึงเรื่องไหน

"รูป...รูปน้องหมาของผม มันหายไปและผมต้องการรูปคืน" โชคจ้องหน้ากลับ รูปแทนใจใบเดียวที่มี อยากได้คืนแต่ตอนนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าแทนไทอาจจะคืนให้กับเขาหรือเปล่า

"ถ้าหมาตัวนั้นมันกลายเป็นปีศาจในร่างคน จะรักมันไหม" จู่ๆ ก็ถามไปแบบนั้น ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้เตรียมใจไว้เลยสักนิด ถึงแม้คนของเขาจะปฏิเสธยังไง เขาก็ไม่ยอมให้ไปไหนเด็ดขาด จะทำจนกว่าคนคนนี้จะยอมรับเขาได้

"ว่าไง ยังจะรักอยู่ไหม" แทนไทถามอีกครั้ง เขารู้สึกใจเต้นแรงจนเริ่มกลัวคำตอบเมื่อคนในอ้อมแขนของเขานิ่ง

"ถ้าลองมาเป็นผม แล้วคิดแทนผมสิครับ ว่าผมจะรู้สึกยังไง" โชคถามกลับ เขามองคนถามด้วยใบหน้าที่นิ่ง 

"ผมไม่อยากคิด ถึงได้ถามยังไงล่ะ" แทนไทเบนหน้าไปทางอื่นและปล่อยมือของโชคให้เป็นอิสระ ในใจเริ่มกังวล ความมั่นใจที่จะอยู่เคียงข้างชายคนนี้มันหายไปไหนหมด เขากลัวว่าคนของเขาจะเกลียดและรังเกียจปีศาจอย่างเขา

"ถึงน้องหมาของผมจะเปลี่ยนไปยังไง หายไปนานขนาดไหน ผมก็ไม่เคยลืมความรู้สึกครั้งแรกที่ได้เจอกันได้ ผมไม่สามารถเลี้ยงหมาตัวไหนได้อีก เพราะผมลืมความผูกพันครั้งนั้นไม่ได้แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก็ตาม" โชคจับมือของแทนไทและนำมากุมไว้ที่อกของเขา

"ผมขอถามอีกครั้งว่า พี่คือ คาริ น้องหมาของผมใช่ไหมครับ" ตอนนี้ไม่อยากสงสัยหรือคิดไปเองอีกแล้ว ถ้าพูดกันขนาดนี้ก็คงต้องถามกลับให้หายสงสัยเสียที

แทนไทหันกลับมามองคนของเขาอีกครั้ง แสงจันทร์จากทางหน้าต่างยิ่งสะท้อนให้เห็นความเด่นชัด  ดวงตาที่จับจ้องมาทางเขายิ่งทำให้เขามั่นใจว่าคนของเขานั้นคาดหวังอะไร

"ใช่ ผมคือน้องหมาตัวนั้นและกลายมาเป็นปีศาจในรูปแบบคนให้เห็นในตอนนี้ไงครับ" ดวงตาสีแดงปรากฏให้เห็นเด่นชัดท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา 

แทนที่คนตัวเล็กจะนึกกลัว เขากลับโล่งใจและสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขานำมืออีกข้างค่อยๆ ลูบไล้บริเวณใบหน้าของแทนไทเบาๆ และจ้องมองดวงตาสีแดงน่ากลัวนั่น แม้จะน่ากลัวแต่เขาก็รู้สึกถึงความอบอุ่น

"ตาสีแดง ไม่น่ากลัวเลยสักนิด"

แทนไทจ้องมองชายตรงหน้าไม่วางตา อย่างกับกลัวว่าถ้าละสายตาไปจากชายคนนี้แล้ว ความสุขที่ได้รับในตอนนี้จะหายไปกับความฝัน ใบหน้าของเขาไซร้มือเล็กนุ่มนั้นให้รู้สึกว่ายังเป็นความจริงอยู่

"อย่าไปไหนอีกนะ เป็นแฟนกับผมได้ไหมครับ"

คำพูดหวานของคนที่แทนไทเฝ้ามองและรอคอยมานาน ได้หลุดออกมาจากชายที่เขาหวงแหนมากกว่าชีวิต มีหรือที่เขาจะปฏิเสธ 

ใบหน้าคมคายของชายที่มีดวงตาสีแดงค่อยๆ เลื่อนเข้าไปใกล้และบรรจงจูบริมฝีปากบางของคนตัวเล็กกว่าเขา แขนที่ถูกเป็นหมอนรองคอสำหรับคนของเขาได้ดันตัวคนในอ้อมแขนให้แนบชิดใกล้มากยิ่งขึ้น ลมหายใจอุ่นกับความหอมหวานถูกแลกเปลี่ยนกันไปมาผ่านริมฝีปากของคนทั้งสอง

ท่ามกลางแสงจันทร์ที่ถูกสาดส่องเข้ามาจนเห็นกันและกันอย่างเด่นชัด ไม่อาจกลบกลิ่นอายที่อบอวลไปด้วยความรักของทั้งคู่ได้ ความยั่วยวนและกลิ่นหอมชวนหลงใหลได้นำพาคนทั้งคู่เคลื่อนผ่านค่ำคืนนี้ไปอย่างเร่าร้อน

"ผมว่า พี่ควรซื้อเตียง" โชคบอกและอมยิ้มซุกหน้าลงบนอกแกร่งของชายหนุ่ม

"อ่า...ทำไมครับ" ถามกลับพร้อมกับดันตัวชายในอ้อมกอดให้แนบชิดใกล้ยิ่งขึ้น

"มะ..มันเมื่อย" ยิ่งไม่อยากตอบเพราะรู้สึกว่าตัวเองโดนแกล้งให้พูดเรื่องน่าอาย 

"ครับ เดี๋ยวผมซื้อเตียงสำหรับเราสองคนดีไหม แต่ห้องมันแคบนะ จะให้ไปวางตรงไหน" แกล้งกระซิบเบาๆ ที่เขาเลือกห้องนี้เพราะไม่จำเป็นต้องนอนต่างหาก ในเมื่อใจของเขาตรงกับคนที่เขารักแล้ว เขาก็ควรเปลี่ยนห้องใหม่

"งั้น เรากลับไปนอนที่ห้องของผมไหม" โชคค่อยๆ เงยหน้าถาม คิดจะกอดกันบนเก้าอี้โซฟาจริงๆ อย่างนั้นหรือ ถ้าเป็นแบบนั้น เขาคงหนีไม่พ้นความปวดเมื่อยแน่ 

"ก็ได้นะครับ ยิ่งสบายผมยิ่งไม่ปล่อยนะ ยิ่งอยู่ใกล้ผมก็ยิ่งอยากทำอีกรอบ" สูดความหอมจากตรงซอกคอ จนคนในอ้อมกอดสะดุ้งหูแดง

"งื้อ...อยากทำอะไรก็ทำ ผมไม่รู้ด้วยแล้ว" ยิ่งอยู่ใกล้ชายคนนี้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้เขาต้องอายมากกว่าเดิม ทั้งคำพูดทั้งการกระทำมีแต่ทำให้เขินได้ตลอด



HM06
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 1 เม.ย. 2564, 23:02:02 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 1 เม.ย. 2564, 23:02:01 น.

จำนวนการเข้าชม : 8





<< คนของฉัน ฉันดูแลได้   ห้องของแทนไท >>
เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account