สาปร้ายเพลิงรัก...จันทร์สีเลือด
ลาภวัต หรือ นายโชค ชายหนุ่มที่เกิดภายใต้ดวงดาวอันมืดมิดมีชะตาต้องสาปเมื่อมีความรักก็มักจะโดนทิ้ง จนกระทั่งมาเจอกับชายคนหนึ่งที่เข้ามาขัดขวางการกระโดดน้ำฆ่าตัวตายของโชคได้ทันเวลาก่อนที่จะหมดลมหายใจ ชายหนุ่มแปลกที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนกลับมีดวงตาไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไป ทำให้โชคนึกกลัว แล้วคำพูดชวนขนลุกนั่น ยิ่งทำให้เขาไม่อยากอยู่ใกล้

"เรียกผมว่าคาริ แล้วที่ช่วย เพราะอยากได้ทั้งหมดที่เป็นตัวคุณมาเป็นของผม"

ทั้งชื่อที่เขาแนะนำตัวหรือจะเป็นดวงตาสีแดงที่น่ากลัวนั่น ยิ่งทำให้โชคกลัว ถึงจะกลัวและปฏิเสธเท่าใด ชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้มักจะมาปรากฏตัวให้เห็นทุกครั้งไป




Tags: นิยายรัก วาย ชายรักชาย พระจันทร์ ความลึกลับ

ตอน: ห้องของแทนไท

"สีแดง"

พรึบ...

"กลับมาปกติ"

พรึบ...

"สีแดง"

พรึบ...

"คิก" เผลอหลุดขำออกมาจนคนรู้ตัวว่าโดนแกล้งต้องทำหน้านิ่ง

"พอยัง ถ้ายังเล่นอีกผมไม่เกรงใจแล้วนะ" ท่าทางหัวเราะและแววตาใสซื่อที่มองมายังตาสีแดงของเขา ยิ่งทำให้เขาอดทนในสัญชาตญาณตามธรรมชาติไม่ได้

"อ้า กลับมาปกติอีกแล้ว ผมขอสีแดง" มือนิ่มลูบไปมาบริเวณขมับ เขาอยากเห็นมากกว่านี้ สีแดงฉานแต่ภายในมีบางอย่างที่น่าดึงดูด จึงไม่สนใจว่าคนที่จ้องหน้าของเขาอยู่นั้นกำลังคิดอะไรอยู่

"พอเถอะ ไม่กลัวหรือครับ" พูดไปไซร้คอขาวไป

กึก...

"งื้อ...ผะ...ผมเจ็บ" ความรู้สึกเจ็บกับกลิ่นคาวเลือด และความเย็นบริเวณปลายลิ้นกำลังโลมเลียจนสะดุ้ง

"ลงโทษที่แกล้งกัน" แทนไทยิ้มและลูบไปมากับผลงานที่เขาทำ ร่องรอยบนคอทำให้เขารู้สึกภูมิใจนิดๆ

"โรคจิตหรือไง กัดมาได้" โชคลุกนั่งและลูบบริเวณที่แสบไปมาแล้วทำหน้ายุ่ง มีรอยแบบนี้เขาจะใส่เสื้อผ้ายังไง แค่ออกจากห้องก็คงโดนแซวเป็นแถวแน่ 

"หึ ผมโรคจิตได้มากกว่านี้อีกนะ"

"หยุดๆ พอแล้ว"

คนแรงน้อยกว่าโดนคนตัวใหญ่ดึงให้กลับมาอยู่ตำแหน่งเดิม แม้จะคับแคบแต่ไม่เป็นอุปสรรค ถึงจะดิ้นไปมาก็ต้องแพ้ให้กับแรงดึงดูดของปีศาจเจ้าเล่ห์

ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ที่มนุษย์ผู้อ่อนแอสลบไปและคนอย่างแทนไทได้แต่นอนตะแคงมองคนของเขา อีกเพียงไม่นานก็จะเช้า เขารู้สึกมีทั้งแรงกายและแรงใจในการมีชีวิตอยู่ต่อ

"หลับสบายเชียวนะ" ค่อยๆ บรรจงจูบบนหน้าผากเบาๆ แม้จะมีเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างเด็กถูกขัดจังหวะการนอน เขาก็ไม่สนใจ เพียงแค่ไม่ตื่นก็เพียงพอแล้ว เขาจึงได้แต่ใช้นิ้วโป้งลูบแก้มนิ่มไปมา และลงจากเก้าอี้โซฟาเมื่อเห็นท้องฟ้ากำลังเปลี่ยนสี

"วันนี้เป็นวันที่ดี" เขาเดินมาตรงหน้าต่างแล้วสูดหายใจเต็มปอดเพื่อต้อนรับวันที่สดใส 

จากนั้นได้ดึงม่านเพื่อไม่ให้แสงลอดเข้ามาจนทำให้คนนอนหลับต้องตื่น

ก๊อกๆ....

"คุณแทนครับ คุณแทน"

เสียงเรียกหนึ่งในพนักงานของร้าน ร้องเรียกให้แทนไทเปิดประตูเพราะมีธุระสำคัญ

"คุณแทน"

"ครับ" แทนไทรีบเดินไปที่ประตูและขานรับเพราะกลัวคนหลับจะรู้สึกตัวตื่น

"บอสเรียกให้ไปหาที่ห้องทำงาน ด่วนเลยครับ"

"ทำไมคุณโยชิดะถึงรีบให้ผมไปหาแต่เช้า" ดูจากท้องฟ้าแล้ว เขาคิดว่าน่าจะหกโมง

"ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ บอสแค่สั่งให้ผมมาเรียกคุณแทน" บอกไปหาวไป อย่างกับคนเพิ่งตื่นนอน

"อืม...งั้นเดี๋ยวผมลงไปครับ" แทนไทรับปากและรีบปิดประตูก่อนที่ชายหนุ่มจะมองเห็นคนของเขานอนหลับอยู่

คนที่ถูกสั่งให้มาเรียกแทนไทได้แต่ยืนงง นอกจากจะเปลือยท่อนบนแล้ว ทำไมต้องรีบปิดประตูและทำท่าทางมีพิรุธ 

"ยังไงก็ช่างเถอะ กลับไปนอนต่อดีกว่า" บ่นพึมพำเบาๆ โดนโทรปลุกใช้งานแต่เช้าแถมยังไม่ถึงเวลาเปิดร้านด้วยซ้ำ ยิ่งคิดยิ่งอยากกลับไปหาที่นอน 

ส่วนคนที่โดนเรียกได้แต่เสียดายเวลาอยู่กับคนที่เขาเฝ้าฝันอยากอยู่ชิดใกล้ พอจะต้องห่างแม้เพียงไม่กี่นาที เขาก็รู้สึกปั่นป่วนข้างใน 

"เดี๋ยวผมกลับมานะครับ" ก้มลงจูบเบาๆ ที่ริมฝีปาก และเลื่อนผ้าห่มกระชับขึ้นที่อก 

แทนไทยิ้มน้อยๆ ก่อนที่จะจัดการธุระของตัวเองแล้วเข้าไปหาโยชิดะที่ห้องทำงานตามคำสั่ง

"คุณโยชิดะครับ" แทนไทเคาะประตูแล้วเรียกคนอยู่ข้างใน

"อืม เข้ามา" 

เมื่อได้รับอนุญาต เขาได้เปิดประตูเข้าไปข้างใน แต่ต้องแปลกใจเมื่อโยชิดะให้เขานั่งและยื่นกระดาษสามสี่ใบให้กับเขา

"น่าจะตอบโจทย์ที่น่าสงสัยได้นะ"

"ครับ ผมก็คิดอยู่แล้วว่าช่วงนี้เหมือนมีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้น"

"แล้วเจ้าตัวรู้เรื่องอะไรกับเขาไหม" โยชิดะถาม

"ไม่เลยครับ" แทนไทส่ายหน้าและมองกระดาษอีกครั้ง 

ในกระดาษสี่ใบนั้นเป็นภาพถ่ายที่ถูกส่งมาอย่างเร่งด่วนทางอีเมล 

ภาพทั้งหมดที่ถ่ายมาได้ ถูกปริ้นออกมาให้แทนไทได้เห็น

ชายหนุ่มท่าทางมีพิรุธถูกจับได้เพราะคนของโยชิดะ การสะกดรอยตามชายแปลกหน้าโดยที่เจ้าตัวไม่ทันรู้ตัวแม้จะระวังตัวก็ตาม เป็นเรื่องง่ายสำหรับมืออาชีพ

"รู้มาว่า เป็นคนของนายกริชและน้องชายของเขาที่ชื่อกวิน ฉันเคยเห็นเขามากับเธอ เป็นคนสนิทกันใช่ไหม" โยชิดะถามแทนไทอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ หวังว่าคงไม่มีเรื่องที่ทำให้ถึงกับต้องสูญเสียคนสำคัญกันไปอีกเลย

"ครับ เคยสนิทกัน" 

"อย่างนั้นสินะ ได้ข่าวว่านายกริชคนนี้เป็นพวกหมาบ้า น่าจะเป็นจริงสินะ" แค่ดูจากอาการคลั่งน้องแล้วก็คงไม่ต้องหาเหตุผลอะไรมาคุย นอกเสียจากสิ่งที่ต้องการ

"ครับ แต่ผมไม่สนใจหรอก ผมดูแลคนของผมได้" แทนไทเข้าใจดีถึงความเป็นห่วงของโยชิดะ

"อืม...ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วย ก็บอกมา เพราะเราเป็นครอบครัวเดียวกัน" โยชิดะยิ้มอย่างอบอุ่น ขอแค่พูดออกมา เขาพร้อมเสมอที่จะช่วย

"ขอบคุณครับ" แทนไทไม่รู้ว่าจะตอบแทนยังไง ชายคนนี้มีแต่ให้เขาจริงๆ

ทางด้านโชคที่นอนหลับเอาเป็นเอาตายก็ตื่นท่ามกลางห้องมืดๆ 

"กี่โมงแล้วเนี้ย หูย...ปวดไปทั้งตัว" แค่ลุกขึ้นนั่ง เขาก็รู้สึกปวดไปหมดแล้วคนที่นอนกับเขาเมื่อคืนหายตัวไปไหน

เขาเดินไปเปิดม่านให้แสงเข้าเพื่อจะได้มองเห็นภายในห้อง สายตาเหลือบไปเห็นกระดาษโน๊ตและชุดบนโต๊ะ 

"บ้าชะมัด เอว...โอ๊ย" ร่างกายเปลือยเปล่าเดินไปยังตำแหน่งที่มีกระดาษโน๊ตอย่างยากลำบาก 

'ผมมีเรื่องด่วนต้องไปหาคุณโยชิดะ ผมเตรียมชุดไว้สำหรับเปลี่ยน ส่วนห้องน้ำอยู่ชั้นสอง ลงบันไดไปอยู่ทางซ้ายมือ เสร็จธุระแล้วผมจะรีบไปหา เราไปทานข้าวด้วยกันนะครับ รอผมก่อนนะที่รัก'

อ่านจบใช่ว่าจะเขิน พอตกลงคบกันจริงจังก็มีคำว่าที่รักออกมา 

"เสื้อผ้าเราอยู่ไหนกัน" กวาดสายตามองหาชุดของตัวเอง เพราะอารมณ์พาไปพอรู้ตัวอีกทีร่างกายก็เปลือยเปล่าซะแล้ว 

มองหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอและคิดว่าแทนไทคงเอาไปซัก รีบอาบน้ำแต่งตัวดีกว่ารอให้ใครมาเห็น

"อืม ยังดีมีผ้าขนหนูเตรียมไว้ให้" เขาหยิบผ้าขนหนูมาปิดบังร่างกายก่อนที่จะลงไปเข้าห้องน้ำ 

การชำระล้างร่างกายนั้นเป็นไปอย่างง่ายดาย เหมือนกับว่าห้องใต้หลังคากับชั้นสองของร้านซูชิไม่มีใครอยู่เลย

"รู้สึกสบายตัวจริงๆ" พอได้อาบน้ำตัวที่หนักๆ ก็เบาลง 

"ทำไมไม่รีบขึ้นห้อง" เสียงของคนที่คุ้นเคยดังมาจากทางข้างหลัง โดยไม่ทันตั้งตัว 

"อ้าว พี่มายืนอยู่ตรงนี้ได้ไง"

"เพิ่งคุยกับคุณโยชิดะไป" สายตาจับจ้องมาที่ร่างเปลือยท่อนบน แทนไทรู้สึกไม่ชอบใจ

"เอ๊ะ ทำไมทำหน้าอย่างนั้นครับ ผมทำอะไรผิด" โชคไม่เข้าใจกับท่าทางแปลกๆ ของคนตรงหน้า

"ไม่ได้ผิดอะไร แต่ผมไม่ชอบใจที่ชักช้า" ไม่รอจังหวะให้พูดอีก แทนไทรีบรวบตัวช้อนอุ้มขึ้น เขาแค่ไม่อยากให้ใครเห็น ถ้าอยู่นานคนอื่นก็จะผ่านขึ้นมาพอดี จะต้องรีบพากลับห้อง

"ปล่อยผมเดินเถอะครับ จะ...จะอุ้มทำไม" โชคเริ่มดิ้น ยอมรับว่าชายคนนี้แรงเยอะจนเขาขัดขืนไม่ได้เลย ยิ่งคบกันยิ่งเอาแต่ใจ

"อยู่นิ่งๆ ผมแค่อยากให้รีบแต่งตัว" คนขี้ระแวงเอาแต่ใจได้วางคนของเขาที่เก้าอี้โซฟา และยื่นชุดที่เตรียมไว้ให้สวมใส่

"ขอบคุณครับ"

โชครับมาและมองแทนไทที่เดินออกจากห้อง เขาเอียงคองงเล็กน้อยแล้วส่ายหน้าเบาๆ เพื่อสลัดความคิดฟุ้งซ่าน นานวันยิ่งไม่เข้าใจชายคนนี้เลยจริงๆ

พอแต่งตัวเสร็จแทนไทก็เข้ามาพร้อมกับเดินประชิดตัว ทำให้โชคตกใจลงไปนั่งที่เก้าอี้โซฟาอย่างเดิม

"จะ...จะทำอะไรครับ" 

"อยู่เฉย ๆ" ค่อยๆ แปะปลาสเตอร์ตรงรอยกัดเบาๆ 

"แค่นี้ก็เสร็จแล้ว" แทนไทยิ้มกับผลงานตัวเอง

"ขอบ...ขอบคุณครับ" ลูบคอตัวเองเบาๆ แล้วเบนหน้าหนีหลบตา เมื่อกี้เกือบคิดแล้วว่าแทนไทกำลังจะจูบเขา

"คิดอะไรอยู่" แทนไทยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างกับรู้ทัน

"แฮะๆ เปล่าครับ" เกาแก้มแก้เขินแล้วตอบกลับไป

"ว่าแต่ไปหาคุณโยชิดะแล้วเป็นไงบ้างครับ" เปลี่ยนเรื่องแก้เขินทันทีที่นึกออก

"ฮึ ไม่มีอะไรที่ต้องใส่ใจ" 

"งั้นๆ ผมไม่สนใจก็ได้" รู้สึกเหมือนตนเองถามเยอะเกินไป

"ไม่มีอะไรจริงๆ อย่าทำหน้างอนแบบนั้นสิ" แทนไทแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ พอเห็นหูกับหน้าเปลี่ยนสีของคนตัวเล็กยิ่งทำให้เขาใจเต้นจนไม่อยากไปไหน

จ๊อก....

จู่ๆ ก็มีเสียงท้องร้องมาขัดจังหวะได้พอดี โชคกุมท้องแล้วยิ้มแก้เขิน ก็คนมันหิวจะให้ทำยังไงตอนนี้ท้องก็ร้องประท้วงแล้วนะสิ

"อุ๊บ งั้นไปกินข้าวกันเถอะครับ"

แทนไทจับมือโชคให้ตามเขาลงไปข้างล่าง อาหารเช้าน่าจะเสร็จแล้ว



HM06
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 5 เม.ย. 2564, 20:26:16 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 5 เม.ย. 2564, 20:26:16 น.

จำนวนการเข้าชม : 3





<< จะไม่ให้เป็นของใคร   ว่าด้วยเรื่องมือถือ >>
เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account