ซ่อนรักเธอยัยอ้วน
อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นหลังจากกลับมาจากงานสร้างสรรค์ที่ทำงานทำให้นิชากรสาวร่างอ้วนต้องเปลี่ยนไป เข้าไปอยู่ในร่างสาวสวยไฮโซยังหฤทัยภัทร มัฑนากรสาวจะต้องทำเช่นไหร่ติดตามอ่านกันได้
Tags: สลับร่าง วิญญาณ น่ารัก

ตอน: ปฐมบท

นิชากรร่างอ้วนกำลังเดินอยู่ในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งในย่านเมืองกรุง

ระหว่างนั้นหล่อนกำลังนั่งรอเคหรือเคธี่เพื่อนชายหัวใจแหวว

"จะเอ๋นางนิชา"

เสียงนั้นทำให้ร่างอ้วนถึงกับสบถคำว่า

"แก่นายกรวิชญ์"

"นี้หล่อนฉันบอกชีกี่ครั้งแล้วว่าฉันชื่อเคธี่ดูปากน้องณัชชาน่ะ"

"ย่ะเคธี่ชื่อแก่ก็เพราะอยู่น่ะกรวิชญ์"

"นี้นางนิชาวันนี้น่ะแก่ช่วยฉันเลือกของหน่อยดิ"

"ว่าแต่คนที่แก่จะเปย์นี้เป็นกิ๊กคนที่เท่าไหร่"

"มานี่ค่ะเดี๋ยวตีปาก"

"คนที่3"

"นี้แก่ยังไม่เข็ดอีกเหรอเรื่องนี้น่ะ"

"เอาน่ะแก่มาช่วยเลือก"

"ตามใจแก่น่ะ"

"ฉันเตือนแล้วนะเดี๋ยวกลัวแก่จะนกอีกอ่ะ"

"ไม่เป็นอะไรหรอกนะ"

"นี้แก่ว่าสร้อยคอไม้กางเขนดีมั้ยเคธี่"

"เอ๋อก็ดีอ่ะชะนีน้อย"

"ว่าแต่ฉันหิวแล้วอ่ะเคธี่"

"เอาอีกแล้วนะนั่งนิชาเมื่อไหร่แก่จะเลิกกินอาหารขยะพวกนี้ซะที"

"นี้หล่อนนั่งนิชาที่ฉันเตือนแก่เพราะฉันน่ะรักแก่น่ะเว้ยนางนิชา เพราะฉันอยากให้แก่สวยและสุขภาพดีไงล่ะจะได้มีแฟนกับเขาสักที แก่จะได้ไม่ต้องคอยอิจฉาฉันไงนางนิชา"

"ไม่มีแฟนก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี้"

"อีกอย่างถึงฉันจะอ้วนฉันก็พอใจอีกอย่างฉันไม่เคยเชื่อเรื่องรักแท้อะไรนี้หรอกนะ แล้วฉันก็ไม่คิดว่าจะมีใครมารักชอบจริงๆๆ เหรอย่ะนางเคธี่"

"จ้า"

หลังจากที่ทั้งสองก็ได้เดินเลือกซื้อของกระจุ๋มกระจิ๋มเป็นพักๆๆ ไปแล้วทั้งกรวิชญ์และนิชากรก็ออกไปทานร้านก๋วยเตี๋ยวเรือ

"เฮ้ยๆๆๆ นิชากินเยอะเดียวก็อ้วนหรอก"

"ไม่เห็นต้องกลัวอ้วนเลยชาตินี้มีให้กินก็กินไปเถอะ"

"ย่ะกินไม่ดูร่างเลยน่ะย่ะ"

"ปากแก่เหรอนายกรวิชญ์"

"หยุดเดี๋ยวนี้น่ะนางนิชาชั้นไม่ชอบให้แก่เรียกชื่อนี้เลย"

"เฮ้อ!!!! เพื่อนชายหัวใจแหววนั่งถอนหายใจสามสี่รอบได้"

"ขอบคุณน่ะแก่นางเคธี่"

"ไม่เป็นอะไร"

สองคนนั้นแยกย้ายกันกลับบ้าน

ณ บ้านหฤทัยภัทร

"เมื่อไหร่แก่จะเลือกสร้างปัญหาให้ฉันสักที่ยัยหนึ่ง"

"ไม่ค่ะคุณพ่อจนกว่าคุณพ่อจะเลิกกับนางนั่น"

"แก่ยัยหนึ่งน้าสรวงเขาเป็นคนดี"

"เขาไม่เคยพูดจาให้ร้ายแก่"

"พอเถอะค่ะคุณ"

สรวงสุดาเห็นใจสามีของเธอและกลุ้มใจเรื่องหฤทัยภัทรซึ่งเธอก็รักไม่ต่างจากลูกในไส้

นึกแล้วหล่อนะก็เห็นใจทั้งสองฝ่าย

ืร่างบางไม่พอใจจึงกลับเข้าไปในห้องนอน

"ทำเป็นพูดดีคิดจะทำดีต่อหน้าพ่อฉันน่ะซิ"

"ใจเย็นน่ะค่ะคุณหนู"

"หยุดไปเลยแก่นางส้มหยุด"

"แก่ไม่ต้องมายุ่ง"

"ค่ะ" สาวใช้ได้แต่นั่งเงียบ

"เคยดูน่ะฉันจะทำให้คุณพ่อตาสว่างเอง"

หฤทัยภัทรพูดเป็นหมั่นเป็นเหมาะ

กลับมาที่นิชากร

ร่างอวบกลับมาถึงบ้านก็ได้เปิดดูซีรีย์เกาหลีดูได้เป็นชั่วโมง

นิชากรคิดในใจว่าถึงแม้ว่าหล่อนจะชอบดูซีรีย์ไม่ได้หมายความว่าหล่อนจะต้องปลื้มคนหล่อๆๆ

"นี้ไอ้นิ"

"ว่าไงแม่"

"เป็นไงบ้างล่ะเราช่วงนี้"

"ดีค่ะแม่"

"ว่าแต่แม่เลือกทำงานเถอะเดี๋ยวฉันช่วยแม่ขายขนมเองน่ะแม่"

"ไม่เป็นไรหรอกนิแม่ทำไหวน่ะลูก"

"ไม่ดิน่ะแม่"

"อีกอย่างพรุ่งนี้ถึงวันที่ต้องจ่ายค่าบ้านอีก"

"ไหวเหรอนิ"

"ไหวอยู่แล้วนิชาลูกแม่"

"จ้า" สุนิสาลูบหัวลูกสาว

แม้ว่านิชากรจะอ้วนหล่อนก็ไม่เคยว่าให้ลูกเสียใจเลยสักครั้งเรื่องเดียวที่หล่อนภูมิใจคือลูกสาวหล่อนเรียนจบและได้ทำงานเป็นมัฑนากรนั้นเอง

มันคงเป็นเพราะว่าตัวเธอเองมีอาชีพขายขนมไทยด้วยล่ะมั้ง

ตั้งแต่มียัยนิชากรยังเป็นวุ้นอยู่เลยก็ว่าได้

"เอาเถอะไปนอนได้แล้ว"

"ค่ะคุณแม่"

กริ่ง กริ่ง กริ่ง

"ฮัลโหลว่าไงแก่มีอะไร"

"มีสิแก่ก็ลูกคุณสันติไง"

"ทำไมเหรอ"

"ก็ชีดันไปอาละวาดน่ะซิ"

"อาละวาดเรื่องอะไร"

"แก่พูดเรื่องอะไรนี้นางเคธี่ ฉันง่วงนอนน่ะ"

"แค่นี้น่ะมีอะไรค่อยคุยกันที่ทำงานก็ได้"

พูดจบหล่อนก็วางสายเข้านอนในห้วงนิทรา

หล่อนไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อของหล่อนถึงไม่เชื่อว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนรักพ่อของเธอจริงๆๆๆ

เธอได้หยิบภาพถ่ายใบหนึ่งที่มีรูปพ่อแม่และก็เธอในงานรับปริญญา

"แม่ค่ะพ่อไม่รักหนูค่ะ"

"หนูผิดเหรอค่ะ"

"หนูก็แค่สั่งสอนให้พวกนั้นได้รู้ว่าอย่ามาแหยมกับเธอ"

"คนอย่างเธออยากได้อะไรก็ต้องได้"

"เธอต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว"

"แต่ก็เอาเธอคืนนี้นอนหลับดีกว่านัยหนึ่ง"

เช้าวันต่อมา

สาวร่างอ้วนกำลังเดินทางไปที่ทำงาน

"จะเอ๋นางนิชา"

"อกอีแป้นจะแตก"

"รีบขึ้นมาซินางนิชา"

"ขอบใจนะยะ"

"นางเคธี่เพื่อนสุดเลิฟ"

"จ้า"

"จริงดิเรื่องเมื่อคืนน่ะที่แก่โทรมาเล่าให้ฉันฟังน่ะ"

"เรื่องอะไร"

"มาเม้าส์มอยกัน"

หลังจากฟังแล้วนิชาฟังแล้วถึงกับอึ้ง

"น่าสงสารเขาน่ะแก่"

"คงขาดความอบอุ่นในชีวิตล่ะมั้ง"

"ก็นางเล่นไล่ในแผนกพี่จิ๊บออกมาเป็นทอดๆๆๆ "

"เอ่อไปเถอะแก่ไปเข้าออฟฟิศเถอะ"

"เดี๋ยวบอสเล่นงานเราจะแย่ว่ะ"

"จริงรีบไปสแกนบัตรเข้างานเถอะพวกแก่"

สองเพื่อนซี้เข้ามาในแผนกของตัวเองต่างนั่งในที่ของเอง

และแล้วก็มีเสียงเรียกจากเด็กหนุ่มคนหนึ่ง

"เจ้นิ"

"มีอะไรนายเก่ง"

"เจ้บอสเรียกใช้ไปพบ"

"ได้"

"มีอะไรอีกนางนิชาบอสเรียกแก่ไปทำไม"

"ฉันไปรู้เหรอแก่นางเคธี่"

"พอ"

หลังจากร่างอ้วนเดินเข้าไปในห้องที่มีกั้นคอกเห็นบอสของเธอนั่งรออยู่บนโต๊ะ

"ขออนุญาตน่ะค่ะบอส"

"เชิญนั่งครับคุณนิชากร"

หลังจากที่บอสเธอพูดจบ ร่างอ้วนก็ได้นั่งลง

"ตกลงที่บอสเรียกฉันมา"

"มีอะไรหรือเปล่าค่ะ"

"ฟังนะคุณนิชาลูกค้าที่หัวหินเขาประทับใจในงานออกแบบของคุณมาก"

"เอ่อ"

โล่อกไปที

"เมื่อกี้คุณว่าอะไร"

"เปล่าค่ะเชิญบอสพูดต่อเถอะค่ะ"

"แล้วผมก็ไม่ผิดหวังจริงๆๆๆ น่ะคุณนิชากรที่ผเลือกคุณให้ไปทำงานนี้"

"แล้วนี้ก็เงินเดือนเดือนหน้าของคุณและที่พักโรงแรมฟรี5 ดาวตลอดทั้งทริป"

"จริงเหรอคะบอสนี้นิ"

"ไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย"

"ดีค่ะขอบคุณมากค่ะบอส"

"ไม่ต้องหรอกมันเป็นเพราะตัวคุณเองด้วย"

"ค่ะขอลาน่ะค่ะ"

"ตามสบาย"

หลังจากที่เพื่อนสาวเดินออกจากห้องบอสมา

กรวิชญ์ก็ได้พูดว่า

"จริงดินางชะนีหอยสังข์"

"บอสเขาเรียกแก่ไปทำไมว่ะนางนิชา"

"นี้แก่อยากรู้จริงๆๆๆ เหรอ"

"ใช่ซิ"

"พอดีได้รับโบนัสน่ะ"

"แถมยังได้สิทธิ์โรงแรม5ดาวฟรีอีกน่ะเว้ย"

"เฮ้ยจริงเหรอเจ๊"

"เฮ้ยไอ้เก่งมาตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว"

"มาตั้งแต่พวกเจ้เม้าส์น่ะนิ"

"แก่มาก็ดีแล้วบอกเลขบัญชีมาเดี๋ยวจะได้โอนให้และอย่าลืมแบ่งให้กับคนที่เหลือด้วยล่ะ"

"อืมได้"

"และวันนี้หลังเลิกงานไปเจอกันร้านเดิมน่ะเจ้เลี้ยงเอง"

"จ้า"

"แก่ด้วยน่ะลูกหว้า"

"ค่ะ"

"เจ้นิชา"

"จัดไปอย่าให้เสีย"

ณ บ้านของหฤทัยภัทร

ร่างเร่งน้อยกำลังเดินออกมาจากข้างบนด้วยอาการงัวเงีย

"ทำไมแก่เพิ่งตอนอ่ะยัยหนึ่งนี้มันเป็นเวลากี่โมงแล้วแหกตาดูนาฬิกาซิ"

"นี้มัน7โมงเอง" สาวเจ้าตอบกลับกับบุพการี

"เมื่อไหร่แก่จะไปช่วยพ่อทำงาน"

"ก็จนกว่าพ่อจะเลิกกับนางนั่น"

"หยุดพูดเดี๋ยวนี้น่ะ"

"ไม่ค่ะ"

"ดีค่ะ"





"แก่ยัยหนึ่ง" ร่างระหงเดินออกไปโดยไม่สนใจพ่อของหล่อน

ณ บริษัท

"นี้เลิกงานแล้วย่ะนั่งเค"

"เตรียมตัวไปคาราโอเกะกัน"

"ดีเลยแก่"

"พวกเจ้ครับผมโทรจองห้องคาราโอเกะให้แล้วนะครับ"

"ดีมากน้องรัก"

"ขอบคุณพี่นิมากเลยครับ"

"ไม่เป็นไรแก่ไอ้เก่งแก่ทำงานกับฉันมานานแล้ว"

"พี่นิมีน้ำใจกับพวกผมมากๆๆๆ "

"ไม่เป็นไรหรอกแก่"

"ก็พวกเรามันทีมเดียวกันน่ะ"

"เอาล่ะเย็นนี้แก่ไปรอพวกฉันที่ร้านเดิมน่ะ"

"ครับเจ้"

"ผมลาล่ะน่ะ"

"อืม"

ณ บาร์แห่งหนึ่ง

หฤทัยภัทรกำลังเดินไปที่บาร์แห่งหนึ่ง 

 "ว่าไงหนึ่ง"

"ว่าไงเจนนั่งก่อนเถอะ"

"จ้าหนึ่ง"

"มีอะไรหรือเปล่าแก่หนึ่ง"

"มีเรื่องอะไรหรือเปล่า"

"มีซิ"

"ฉันเครียด"

"ใจเย็นๆๆๆ"

ร่างระหงเอาแต่ดื่มค็อกเทลยังเดียว

"เพลาๆๆๆหน่อนหนึ่ง"

"เดี๋ยวก็เมาเหรอ"

"อืม"

"ขอบคุณมากน่ะ"

"ที่แก่ก็ยังค่อยอยู่ข้างฉัน"

ร่างระหงเอาแต่ร้องไห้ระบายกับเจนหรือเจนจิรา

เจนจิรากับหฤทัยเป็นเพื่อนสนิทกันในมหาวิทยาลัยตั้งแต่ปีที่ 1 ปีที่ 4

หฤทัยภัทรเป็นลูกคุณหนูไฮโซเย่อหยิ่ง หล่อนเป็นคนไม่เอาไหน ไม่เอาการ เอางานเห็นแก่ตัวเป็นคนไม่เห็นหัวใคร ไม่มีใครอยากคบกับหล่อนสักคน ส่วนใหญ่ที่เข้ามาคบกับเธอเพื่อหวังผลประโยชน์จากหล่อนทั้งนั้น  เรื่องนี้เจนจิราหล่อนรู้ดี เพราะว่าหล่อนเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของหฤทัยภัทร ยิ่งเจนจิรารู้ว่าบ้านของเพื่อนสนิทมีปัญหาหล่อนยิ่งสงสารจึงยอมรับฟังปัญหาของหล่อน

"เจนทำไมพ่อไม่รักฉัน"

"เอาแต่ฟังนางแม่เลี้ยงไม่ยอมฟังฉัน"

"คนที่เข้ามาหาพ่อฉันล้วนต้องการเงิน"

"ทั้งนั้น"

"แก่แน่ใจเหรอ"

"ว่าแม่เลี้ยงแก่เป็นคนแบบนั้นจริงอ่ะ"

"จริงสิฉันมั่นใจ"

"แล้วแก่จะทำยังไงต่อไป"

"ฉันก็จะกระชากหน้ากากนางแม่มดนั้นเอง"

"เฮ้อๆๆๆๆๆ" เจนจิราส่ายหัวกับความคิดของเพื่อนสนิท

"เอาเข้าไปแก่ยัยหนึ่ง"

"ว่าแต่งานของแก่เป็นไงบ้างล่ะเจน"

"ก็ดีอ่ะ"

"ว่าแต่แกก็เถอะไม่คิดจะทำงานบ้างเหรอ"

"ยังก่อนแก่ถ้าฉันยังช่วยให้พ่อฉันตาสว่างไม่ได้ฉันก็ยังไม่ทำ"

"เอาจริงดิแก่"

"พอๆๆๆได้แล้วไปกลับบ้านกันแก่หนึ่ง"

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันกลับเองได้"

"จะดีเหรอยัยหนึ่ง"

"ดีสิ"

"ตามใจแก่แล้วกัน"

ร่างสูงโปร่งเดินออกไปจากบาร์แห่งหนึ่งพร้อมขับพายานหนะคู่ใจทิ้งให้เพื่อนสนิทอยู่ในนั่นคนเดียว  

โดยมีสายตาคมของบุรุษผู้หนึ่งลอบมอง

"แก่สนใจเขาเหรอ"

"เปล่า"

"จริงเหรอ"

"ปากหมาน่ะนาย"

ปภังกรพูดแซวเพื่อน

"ครับคุณมังกร"

"ผมไม่ใช่สาวๆๆๆของคุณน่ะครับ"

"พูดซะเต็มยศเลยน่ะครับคุณออกัส"

"ใครจะสนใจยัยคุณหนูขี้วีนกัน"

"ผู้หญิงนิสัยร้ายกาจอย่างเธอใครจะไปรักไปชอบได้ลงหฤทัยภัทร" เขาได้แต่พรึมพร่ำในใจ

"ถ้าแก่ไม่สนใจ ทำไมแก่ถึงมองเขา"

"ปากเหรอ" 

"เดี๋ยวโดนลูกถีบเอามั้ย"

"ผมกลัวแล้วครับ"

ชายหนุ่มคนหนึ่งไล่แตะเพื่อนสนิท 

ทำให้ร่างระหงคิดว่า 

"สองคนนี้น่าจะเป็นชายรักชายแน่ๆๆเลย"

หญิงสาวได้แต่คิดในใจ 

จบตอน

"ตกลงจะไปเลยมั้ยแก่"

"จัดไปแก่เคธี่ราตรีนี้อีกยาวไกล"

"รอแป๊บนะ"

กริ่ง กริ่ง กริ่ง

มือขาวผ่องหยิบมือถือขึ้นมา

"ฮัลโหลยัยวันนี้จะกลับบ้านกี่โมงล่ะลูก"

"ค่ะแม่วันนี้หนูอาจจะกลับดึกหน่อยค่ะพอดีหนูจะเลี้ยงพวกน้องและนางเคธี่น่ะพอดีบอสเขาให้โบนัสแถมใจดีมีทริปี่พักฟรีค่าเดินทางเอาล่ะแม่แค่นี้น่ะ"

สุนิสาคงไม่รู้ว่าวันนี้เธอจะได้ยินเสียงสุดท้ายของลูกสาวของเธอ

"จ้าอย่าดื่มเยอะล่ะลูก"

"ค่ะแม่"

พูดจบร่างอ้วนก็กดวางสายแล้วเก็บมือถือไว้ที่กระเป๋า

"เตรียมพร้อมยัง"

"Let's go"

"ไปเถอะแก่"

ณ ร้านคาราโอเกะย่านกลางเมืองหลวง

มีกลุ่มหนึ่งไปรอแล้วคือเก่งกับลูกหว้านั้นเอง 

"เป็นไงบ้างน่ะ"

"สั่งอาหารได้ยัง"

บริกรหนุ่มเดินเข้ามายังห้องคาราโอเกะvip  

"เอาอาหารง่ายๆๆๆกะนดีกว่าครับเจ้เคธี่"

เพื่อนชายหัวใจแหววเห็นบริกรหนุ่ม

"หนูจ้าถ้าพี่จะสั่งผัดผักแอบรักได้ไหมคะ"

"พอเหรอแก่นางเคธี่"

"เอาปลาราดพริกและต้มยำรวมมิตรทะเลน้ำข้น แกงป่าหมู และเครื่องดื่มเป็นเบียร์สด3ขวดน้ำแข็งเปล่าแล้วข้าวเปล่าด้วย"

บริกรหนุ่มจดทำที่นิชากรสั่ง  

โดยมีสายตาหวานเกย์หนุ่มลอบส่งให้บริกรหนุ่มบ่อยๆๆๆ ทำให้หล่อนเห็นแล้วจึง

"ฮะแอมนี้ไอ้เคธี่แก่มองหน้าน้องเขายังตะกินเข้าอ่ะแก่"

"เชิญน้องไปได้แล้วค่ะถ้าพวกพี่จะสั่งอะไรเดี๋ยวจะเรียก" บริกรหนุ่มพอได้ยินแบบนี้ถึงกับดีใจจึงได้ออกไป"

"เพลาๆๆๆลงหน่อยน่ะเจ้เคธี่".ลูกหว้าพูด

"นิสัยบ้าผู้ยังไม่เคยเปลี่ยนน่ะแก่"

"อีกอย่างแก่ก็มีแฟนแล้วด้วย" ร่างอ้วนพูดขัดใจเพื่อนหนุ่มหัวใจแหวว         

"เอานะแก่ถือเป็นอาหารตาน่ะ"

"ใช่หรอ"

"มานางนิชาระหว่างรออาหารมาร้องคาราโอเกะดีกว่า"

"จัดไป"

"เจ้"

"ตามนั้นแก่"

จบตอนค่ะ








































Boobie
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 3 พ.ค. 2564, 13:13:41 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 3 พ.ค. 2564, 13:13:41 น.

จำนวนการเข้าชม : 173





เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account