มายาปฏิพัทธ์
เมื่อโชคชะตาให้เธอมาพบกับเขา

‘กตตน์’ ที่ไม่เคยรักภรรยาและคิดว่าไม่มีวันจะรัก
ส่วน ‘จรีภรณ์’ ที่ฟื้นจากความตายมาแบบงงๆ
อยู่ในร่างของหญิงสาวปริศนาหน้าอกสะบึ้ม
ใครจะไปรู้ว่า...เรื่องวุ่นๆ จะเกิดขึ้นตามมา

‘เอาร่างของฉันคืนมา!’
เเละนี่คือหนึ่งในเรื่องวุ่นๆ ที่เกิดขึ้น!!
Tags: วิญญาณ สามี ภรรยา ความรัก

ตอน: มายาปฏิพัทธ์ : บทที่ 1 เธอคือใคร? ( 2 )

จรีภรณ์ขยับตัวลุกขึ้นนั่งพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะจับผ้าพันแผลแต่ก็ตกใจเมื่อเส้นผมที่ซอยสั้นนั้นดันยาวและดัดลอน เดี๋ยวนะ...ผมเธอไม่ใช่แบบนี้นี่ ! ยังตกใจกับผมที่เปลี่ยนไปไม่พอนิ้วมือจากที่ป้อมๆ สั้นๆ ก็ดูเหมือนจะเรียวขึ้น

หญิงสาวจับไปทุกส่วนของร่างกายและรู้สึกว่ามันแปลก และเมื่อมือทั้งสองข้างจับที่หน้าอกก็ต้องตกใจมากกว่าเดิม หน้าอกเธอไม่เคยโตแบบนี้มาก่อน แล้วนี่ทำไมถึงใหญ่กว่าเดิมคูณสองเท่า !

จรีภรณ์กำลังมึนงงและเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พลางหันมองดูนาฬิกาหรือปฏิทินเพื่อนับวันเวลา หญิงสาวหันมองไปทางประตูและเห็นพยาบาลเดินเข้ามาจึงรีบพูดขึ้นทันที

“วันนี้วันอะไรคะ ?”

“วันเสาร์จ้ะ”

“อ้อ ค่ะ ” จรีภรณ์กำลังไม่เข้าใจตัวเองแต่ก็ไม่ลืมที่จะขอกระจกจากพยาบาล

“เออ...มีกระจกไหมคะ ?...”

พยาบาลวัยกลางคนมองหน้าก่อนจะเดินไปหยิบกระจกมาให้แล้วเดินออกจากห้องไป

“ขอบคุณค่ะ” จรีภรณ์ยิ้มและกล่าวของคุณ ไม่รอช้าที่จะรีบพลิกกระจกส่องมองตัวเองทันที

ผู้หญิงตรงหน้าของเธอคือใครกัน

จรีภรณ์ยกมือขึ้นลูบใบหน้าและตบแรงๆ ให้ตื่นจากฝัน

เพียะ !

เจ็บระบมไปทั่วใบหน้าซีกขวา แต่เมื่อส่องกระจกอีกครั้งก็ยังเห็นใบหน้าสวยหวานผมสีน้ำตาลดำดัดลอนอยู่

“เฮ้ย !...” จรีภรณ์ร้องอุทานด้วยความตกใจ มือก็โยนกระจกทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี คุณพระ ! นี่มันต้องเป็นความฝันแน่ๆ ความฝันที่ยังไม่ตื่น

เสียงเปิดประตูเข้ามาอีกครั้งจรีภรณ์ไม่ได้สนใจมากไปกว่าการตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง...ไม่มีใครทักผิดตั้งแต่แรก แต่เป็นเพราะเธอมาอยู่ในร่างของใครไม่เคยรู้จักพบเจอด้วยซ้ำ แล้วร่างของเธอล่ะไปไหนแล้ว !

“คุณแม่บอกผมว่าคุณประสบอุบัติเหตุ” จรีภรณ์สะดุ้งและค่อยๆ หันไปมองชายหนุ่มผู้มาเยือนใหม่

ใบหน้าหล่อขาวคมเข้มดวงตาสีน้ำตาลดำ จมูกโด่งในแบบชายไทย...

“คุณเป็นใคร ?” จรีภรณ์เอ่ยถามขึ้นพลางส่งสายตามองชายหนุ่มตรงหน้า

ชายหนุ่มมองหญิงสาวร่างเล็กพลางครุ่นคิดในใจโดยไม่ปริปากพูดอะไร

“คุณเป็นใคร เพื่อนงั้นเหรอ” จรีภรณ์พูดด้วยน้ำเสียงห้วน พลางพินิจมองชายหนุ่มตรงหน้าที่แต่งตัวดูภูมิฐานดี

“คุณจำผมไม่ได้ ?”

หญิงสาวมองด้วยความหมั่นไส้นิดๆ เมื่อคนแสดงท่าทางนิ่งขรึมเก็กหล่อ

ถ้ารู้จักจะถามไหมล่ะ !!...

“ถ้ารู้จักคงถามหรอก” จรีภรณ์พูดโดยไม่ได้สนใจอีกฝ่าย เธอขยับตัวพยายามเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำที่วางไว้บนโต๊ะข้างเตียง

หยิบไม่ถึง…!! ทำไมผู้หญิงร่างนี้ถึงแขนสั้นนัก

กตตน์มองคนป่วยบนเตียงก่อนจะก้าวไปและหยิบแก้วและเทน้ำส่งให้

จรีภรณ์รับแก้วมาพลางมองโดยไม่กล่าวขอบคุณ เธอดื่มน้ำไม่สนใจคนที่ยืนรอข้างเตียง จะให้สนได้ยังไงแค่หน้าตายังไม่คุ้นว่าเคยพบกันเลย

“งั้นผมจะบอกคุณเผื่อบางทีคุณอาจจะลืม” กตตน์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งมองหญิงสาวที่ไม่สนใจอะไรนอกจากตั้งหน้าดื่มน้ำในแก้ว

“ผมเป็นสามีของคุณ...”

พรวด !!!

เมื่อได้ยินจรีภรณ์ก็สำลักน้ำออกมาทันที ยกมือขึ้นลูบหน้าอกเบาๆ ก่อนหันมองชายหนุ่มพลางเช็ดปาก

“คุณพูดอีกทีซิ บางทีฉันอาจหูฝาดไป” หญิงสาวบอกให้เขาพูดอีกครั้งเผื่อความมั่นใจ

“สามี...แค่ในนามเท่านั้น” กตตน์มองหญิงสาวตรงหน้าที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

จรีภรณ์แทบจะเป็นลมทำอะไรไม่ถูก มือที่ถือแก้วอยู่ได้ร่วงลงไป ถ้าจะเป็นแบบนี้ให้ตายแล้วกลับมาอยู่ในร่าง หญิงคนนี้ยอมตายเสียดีกว่า !! ถึงจะเป็นแค่สามีในนามหรือสามีจริงๆ ก็เถอะ แบบนี้มันนรกชัดๆ !

“นี่คุณ...” หญิงสาวเอ่ยปากเรียกด้วยเสียงแผ่ว ดวงตากลอกไปมาแสดงถึงความสับสน

“ตบหน้าฉันทีสิ”

กตตน์มองหน้าหญิงสาวโดยไม่แสดงความรู้สึกออกมา ครั้นมองคนป่วยที่กระวนกระวายราวกับรับความจริงไม่ได้ก็รู้สึกแปลกใจ

“คุณจำอะไรไม่ได้เลยอย่างงั้นเหรอ ?” ชายหนุ่มถามอีกครั้ง

จรีภรณ์อยากจะเอาหัวชนฝาผนังจริงๆ ทำไมโชคชะตาเล่นตลกกันแบบนี้ !!!

“คุณคงสับสน พักเถอะ” กตตน์เอ่ยขึ้นก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปเงียบๆ

“มันไม่ตลกนะ ไม่ตลกเลยสักนิด ม่ายยยยยยย...”

เมื่อประตูปิดลงแล้วจรีภรณ์ถึงกับต้องร้องออกมาเสียงดังกับโชคชะตาที่เล่นตลกแบบนี้



=======================================

หากสนใจหนังสือสอบถามรายละเอียดได้ที่

เพจ Mamaya Writer นะคะ



MamayaWriter
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 4 ส.ค. 2560, 11:59:32 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 4 ส.ค. 2560, 11:59:32 น.

จำนวนการเข้าชม : 579





<< มายาปฏิพัทธ์ : บทที่ 1 เธอคือใคร? ( 1 )   มายาปฏิพัทธ์ : บทที่ 1 เธอคือใคร? ( 3 ) >>
เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account