สาปร้ายเพลิงรัก...จันทร์สีเลือด
ลาภวัต หรือ นายโชค ชายหนุ่มที่เกิดภายใต้ดวงดาวอันมืดมิดมีชะตาต้องสาปเมื่อมีความรักก็มักจะโดนทิ้ง จนกระทั่งมาเจอกับชายคนหนึ่งที่เข้ามาขัดขวางการกระโดดน้ำฆ่าตัวตายของโชคได้ทันเวลาก่อนที่จะหมดลมหายใจ ชายหนุ่มแปลกที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนกลับมีดวงตาไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไป ทำให้โชคนึกกลัว แล้วคำพูดชวนขนลุกนั่น ยิ่งทำให้เขาไม่อยากอยู่ใกล้

"เรียกผมว่าคาริ แล้วที่ช่วย เพราะอยากได้ทั้งหมดที่เป็นตัวคุณมาเป็นของผม"

ทั้งชื่อที่เขาแนะนำตัวหรือจะเป็นดวงตาสีแดงที่น่ากลัวนั่น ยิ่งทำให้โชคกลัว ถึงจะกลัวและปฏิเสธเท่าใด ชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้มักจะมาปรากฏตัวให้เห็นทุกครั้งไป




Tags: นิยายรัก วาย ชายรักชาย พระจันทร์ ความลึกลับ

ตอน: ความดำมืดที่ไม่ให้อภัย

"นี่มันผ่านมาเป็นเดือนแล้ว ทำไมยังแยกพวกมันออกจากกันไม่ได้" กริชโยนภาพถ่ายที่เขาได้มาใส่ลูกน้องอย่างอารมณ์เสีย

"พวกผมทำแบบนั้นไม่ได้ครับ คุณกวินอยู่กับพวกเขาทุกครั้ง และหนุ่มซูชิก็ตัวติดกับแฟนของเขาตลอดเวลา จะให้พวกผมทำยังไง" ลูกน้องคนสนิทพยายามอธิบาย แถมยังมีพวกลูกสมุนเป็นสิบประจำอยู่ที่ร้านอีก พวกเขาจะเอาอะไรไปสู้

กริชเอามือเท้าโต๊ะแล้วก้มหน้า ภาพทุกภาพที่ได้มามันบ่งบอกว่าน้องชายของเขาพยายามตามติดไอ้หนุ่มซูชิ แต่ไอ้บ้านั่นมันไม่ยอมละสายตาจากแฟนหนุ่มของมัน เขาควรทำยังไงดี

"โธ่ น้องพี่ คงเจ็บปวดมากสินะ" เขาเข้าใจดี ความรู้สึกแอบรักใครสักคนแล้วไม่สมหวังมันทรมานเพียงใด ยิ่งต้องมาเห็นพวกเขารักกันมันแย่ขนาดไหน 

ตั้งแต่วันนั้น เขาได้สัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำให้น้องชายเพียงคนเดียวของเขาต้องร้องไห้หรือบาดเจ็บ ใครหน้าไหนที่มาทำร้ายน้องของเขา เขาจะไม่มีวันปล่อยไว้แน่



ย้อนกลับไปช่วงเวลาก่อนที่นัมเบอร์ 31 จะได้ร่างของกวินมาครอบครอง 

กวินทุกข์ทรมานเพราะนายธฤตหรือสามีคนใหม่ของแม่ จะหนีก็ไม่ได้จะฆ่าตัวตายก็กลัว 

"อย่าดื้ออีกล่ะ พี่ชายมึงก็หนีออกจากบ้านไปแล้ว แม่มึงก็ตาย กูอู่ซ่าเลี้ยงมึงมา เอาร่างกายมาชดใช้ซะ ฮ่า ๆ" 

เสียงประตูและเสียงกลอนล็อกจากทางด้านนอก ทำให้เขาไม่สามารถหนีออกไปได้ ทุกค่ำคืนกับการโดนกักขังต้องตกเป็นทาสกามอารมณ์ของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อ เพียงแค่แม่ตายไปไม่กี่ปีเขาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเพราะติดเหล้าและผีพนันเข้าสิง

"ทำยังไงดี"

อีกไม่กี่ชั่วโมง เขารู้ชะตากรรมของตัวเองว่าต้องตกเป็นทาสของคนอื่น เพราะนายธฤตเตรียมจะขายเขาให้กับชายหนุ่มรุ่นพ่อ เขาทั้งรังเกียจและขยะแขยงเมื่อมือสากๆ ของชายคนนั้นมาลูบขาของเขาวันที่นายธฤตให้มาดูตัว สายตาแทะโลมอยากได้ตัวเขาให้ตกอยู่ภายใต้กามอารมณ์ของตัวเอง ทำอย่างกับเขาไม่ใช่มนุษย์แต่เป็นสินค้าพร้อมจำหน่ายจ่ายด้วยเงินก้อนโต

"เจ็บก็ต้องทน" ไม่มีสิ่งใดเจ็บไปมากกว่าการเสียศักดิ์ศรี ถ้าอยากเอาชีวิตรอดจะต้องยอมแลกกับความเจ็บปวด 

มีดที่เขาแอบซ่อนไว้ เอามาตัดเชือกที่ข้อมือด้วยความยากลำบาก นายธฤตจับเขามัดไว้ทั้งแขนขาจนระบมเป็นรอยช้ำไปหมด 

"ฮึก...อีกนิดเดียว" เชือกกำลังถูกตัด แม้จะทำจนเจ็บยังไงก็ต้องทน ถึงจะมองไม่เห็นจนเผลอเข้าเนื้อก็ตาม

ฉึก...

กลิ่นคาวเลือดมาพร้อมกับเชือกที่ถูกตัดออกจากกัน เขาไม่รอช้ารีบแกะเชือกที่มัดตรงข้อเท้าของเขาออกทันที แล้วมองไปรอบๆ หาทางออกจากห้องนรกนี่

ภายในห้องถูกปิดมิดชิด มีแต่โคมไฟบนหัวนอนที่ทำให้เห็นทุกอย่างภายในห้องว่าน่ากลัวเพียงใด เครื่องเล่นอุปกรณ์ทางเซ็กซ์ เครื่องทรมานร่างกายถูกแขวนเรียงไว้ใช้กับเขา ยิ่งเห็นยิ่งขนลุกและน่ารังเกียจมากขนาดไหน 

แค่คิดน้ำตาก็ตกอยู่ข้างใน เขาทั้งร้องไห้ร้องขอชีวิตก็ไม่มีใครเห็นใจ ทั้งเจ็บใจ ทั้งรังเกียจร่างกายที่มันสกปรกนี่ แต่ต้องหนี หนีให้พ้นจากการเป็นทาสกามอารมณ์ ขอเพียงแค่ได้ออกไปเท่านั้น 

จู่ๆ ประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับใบหน้าของนายธฤตและชายบ้ากามคนนั้น กวินได้จังหวะ เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีวิ่งเข้าไปกระแทกนายธฤตจนล้มและวิ่งหนีให้รอดจากที่นี่

"เวรเอ๊ย..." นายธฤตสบถ เขาไม่คิดว่าลูกเลี้ยงของเขาจะพยศและตัดเชือกหนีรอดออกมาได้แบบไม่ทันตั้งตัว

"เฮ้ย...นี่มันหมายความว่าไง กูจ่ายเงินไปแล้ว มึงทำมันหนีหรือไง"

"ไม่ใช่ครับ ผมจะรีบตามกลับมา" ธฤตเริ่มร้อนรน เขาจะเสียเงินก้อนนี้ไปไม่ได้

"ชักช้า เฮ้ย...รีบไปจับตัวมันมาเดี๋ยวนี้" ชายแก่อยากได้ตัวกวินมาก เขาไม่พอใจที่ธฤตไม่ทันใจแล้วยังปล่อยให้หนีรอดออกไปได้อีก จึงสั่งลูกน้องให้ไปตามตัวกลับมาแม้ต้องใช้หลายคนก็ตาม

ทางด้านกวิน เขาวิ่งแบบไม่คิดชีวิตแม้จะใส่แค่เพียงเสื้อเชิ้ตแขนยาวเพียงตัวเดียวก็ตาม ร้องไห้ใครช่วยก็มีแต่คนตกใจที่เห็นเขา และความมืดยิ่งทำให้เขาวิ่งหนีลำบาก คืนนี้เป็นคืนพระจันทร์สีเลือดจึงไม่แปลกที่จะมีผู้คนออกมาข้างนอกแม้ไม่พลุกพล่านก็ตาม ความเชื่อบางอย่างก็มีผลต่อวิถีชีวิตในแต่ละครอบครัว แต่วินาทีในการเอาชีวิตรอด เขาอยากให้ใครก็ได้ช่วยเขาที

"พี่ครับ ช่วยผมด้วย"

"คุณ...หนีอะไรมา" ชายคนนั้นชะงักที่เห็นใบหน้าและตัวมีแต่รอยช้ำ 

"มันอยู่นั่น เร็วเข้า" เสียงเรียกและจำนวนคนใส่ชุดดำกำลังวิ่งตรงดิ่งมาหากวิน

กวินตกใจตัวสั่น เขาต้องหนี ตอนนี้จะหาใครช่วยก็คงไม่ได้ 

แฮ่ก...แฮ่ก...

เขาวิ่งแล้วก็วิ่ง เมื่อไหร่จะหนีพ้น ถ้าตายไปคงสบายกว่านี้ ถึงหนีไปแล้วเขาตามตัวเจออีกจะทำยังไง ไม่อยากกลับไปอยู่แบบนั้นอีกแล้ว

แฮ่ก...แฮ่ก...

ไม่ไหว...ขาเริ่มไม่มีแรง...ไม่ไหวแล้ว...

ปึก...

วินาทีนั้น เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างและล่องลอยไปกับแสงสว่างที่หาจุดกำเนิดไม่ได้ วิญญาณของชายหนุ่มได้หายไปพร้อมกับวิญญาณของนัมเบอร์ 31 เข้าแทนที่ในร่างของชายหนุ่ม ส่วนร่างของสุนัขก็กลายเป็นซากไร้วิญญาณในคืนพระจันทร์สีเลือด

นัมเบอร์ 31 ในร่างของกวิน ฟื้นอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมสีขาว รอบตัวมีแต่สายระโยงระยางเต็มไปหมด เขาลุกขึ้นนั่งจึงมองเห็นชายแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จัก

"มนุษย์?" พึมพำเบาๆ แล้วสำรวจร่างกายของตนเองถึงนึกออก

"เป็นไปไม่ได้" ไม่อยากจะเชื่อ นี่มันอะไรกัน เพียงแค่อยากหนีเอาชีวิตรอดแต่ทำไมถึงมาอยู่ในร่างของมนุษย์ สายพันธุ์ที่เขารังเกียจ

"วิน ตื่นแล้ว ฮึก" จู่ๆ ก็จับมือของกวินแล้วร้องไห้ 

"เดี๋ยว...เดี๋ยวพี่เรียกพยาบาลก่อนนะ" 

"คุณเป็นใครครับ" ปากพาถาม ทำให้คนฟังอย่างกริชใจหายวาบ

"เรา...จำพี่ไม่ได้เหรอ" ใบหน้าตกใจของเขาทำให้นัมเบอร์ 31 อึ้ง 

"ไม่เป็นไร เราคงตกใจมากสินะ พี่จัดการทุกอย่างแล้ว ต่อไปก็จะมีแต่พวกเราสองคนพี่น้อง จะไม่มีใครมารังแกพวกเราได้อีกต่อไป" ใบหน้าจริงจังของกริชทำให้นัมเบอร์ 31 นิ่ง เขาลูบมือที่เต็มไปด้วยแผลของน้องชายไปมาก่อนที่จะวางกลับไว้บนเตียงอย่างเดิม

"เดี๋ยวพี่ไปตามพยาบาลก่อน" 

กริชบอกและเดินออกไป เขายืนนิ่งๆ หน้าประตูและกำมือแน่นด้วยความแค้นที่มีต่อคนที่ทำน้องชายของเขา

"ฮึ...ต้องไม่ตายดี" 

นายธฤตที่ถูกคนของกริชจับตัวไว้ในโกดังแห่งหนึ่ง เขาโดนซ้อมจนกระดูกหักและแตกไปหลายท่อน 

"พวกมึงจับกูมาทำไม...แค่ก"

"พูดมาก บอสสั่งมา"

การซ้อมชายที่ยังไม่ตายก็เป็นความซะใจอย่างหนึ่งของคนที่แค้นมาเป็นเวลานาน

"ฮึ...กระดูกแข็งไม่เบา ยังไม่ตายอีก" เสียงของกริชมาพร้อมกับการปรากฏตัวของเขาให้ธฤตเห็น

"ไอ้...ฮึก" แรงบีบที่คอทำให้หยุดพูดทันที

"จากที่กูสำรวจบ้านของกู มึงทรมานน้องชายกูขนาดไหน แค่นี้ยังน้อยเกินไป ยังเลวคิดจะขายให้คนอื่นทำชั่วอีก" กริชได้เห็นสภาพห้องและได้รับการรายงานจากลูกน้อง เขาไม่สามารถให้อภัยได้ แค่นี้ยังน้อยเกินไป

"ฮึ...มึงทำน้องกูยังไง มึงต้องโดนอย่างนั้นจนกว่าจะตาย" พูดจบก็ปล่อยมือออกจากคอของธฤต

"แค่ก ๆ...มึงคิดจะทำอะไร" ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดกำลังมองคนที่เขาเคยเลี้ยง ถึงแม้จะเปลี่ยนไปมาก เขาก็ยังจำได้

"ก็ทำอย่างที่ทำกับน้องของกูไง" 

ธฤตชะงัก เขาไม่คิดว่าจะตกอยู่ในสภาพแบบนี้ และไม่คิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าของเขาจะกลับมาพร้อมกับลูกน้องจำนวนมาก

"ต้องขอบคุณความเลวของมึง ที่ทำให้กูต้องพยายามเอาตัวรอด จนได้เจอคนที่เมตตาเลี้ยงดูจนกูมีอำนาจ มีเงินทองขนาดนี้ ฮ่า ๆ เตรียมใจรับผลที่มึงก่อไว้แล้วหรือยัง"

"มึง...มึงจะทำอะไร"

"ฮึ...เดี๋ยวก็รู้ ทำอย่างที่มึงทำกับน้องกูไง"

กริชส่งสัญญาณให้ลูกน้องเอาอุปกรณ์ทั้งหมดในห้องของกวินมาวางตรงหน้าธฤต เมื่อธฤตได้เห็นเขาก็หน้าซีดทันที

"เดี๋ยวก่อน...อุ๊บ" จะร้องเรียกก็คงไม่ทันเพราะตอนนี้เขาโดนผ้าอุดปากไว้เรียบร้อยแล้ว

"มันตายแล้ว ก็เก็บกวาดด้วย"

"ครับบอส"

ตลอดทั้งวันทั้งคืนถ้าใครได้เดินผ่านไปแถวนั้น ก็คงได้ยินเสียงที่ไม่รู้ว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น ความทรมานที่คนอย่างธฤตต้องได้รับและมากกว่าร้อยเท่าพันเท่ากับการสูญเสีย จะได้สิ้นสุดลงเมื่อเขาหมดลมหายใจ 

กริชเขาได้สืบสายงานต่อจากบอสคนก่อนที่รับเลี้ยงเขาไว้เป็นลูกบุญธรรม เมื่อพ่อบุญธรรมของเขาเสียทุกอย่างจึงตกเป็นของเขาตามกฎหมาย รวมถึงงานนอกกฎหมายด้วยเช่นกัน งานที่เขาทำเป็นงานไม่สวยงามแต่ได้อำนาจพร้อมกับเงินทองจำนวนมาก เมื่อมีทุกอย่างพร้อมเขาจึงสามารถปกป้องคนที่เขารักได้

ถึงอย่างนั้น เขาก็อยากมีน้องชายเพียงคนเดียวและได้เห็นน้องของเขามีความสุขไม่ว่าต้องแลกกับอะไรก็ตาม

"พี่ขอโทษนะ ที่หนีไป" มือของเขาค่อยๆ ลูบหัวคนนอนหลับบนเตียงเบาๆ แม้น้องของเขายังทำตัวแปลกอยู่ เขาจะเอาทุกอย่างที่เป็นความสุขในอดีตกลับคืนมาให้หมด เพื่อชดเชยทุกอย่างที่เสียไป 

เมื่อเสียงประตูถูกปิดลง นัมเบอร์ 31 ในร่างของกวินก็ลุกขึ้นนั่ง ความทรงจำของเจ้าของร่างค่อยๆ กลับมา 

"กวินคือชื่อของนายสินะ" เขารู้สึกปวดใจแทน แม้ไม่ใช่เรื่องของตัวเองก็ตาม

"พี่นายก็ผิดที่ไม่พานายหนีไปด้วย ก็แค่คนเห็นแก่ตัว เอาตัวรอดก็เท่านั้น เฮอะ" มนุษย์ยังไงก็คือมนุษย์ ความเห็นแก่ตัวเห็นแก่ได้มันมีมากจนน่าสะอิดสะเอียน แม้แต่สายเลือดเดียวกันยังทิ้งกันได้ลง แล้วจะไปหาความจริงใจได้ยังไง



HM06
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 17 มี.ค. 2564, 20:32:02 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 17 มี.ค. 2564, 20:32:02 น.

จำนวนการเข้าชม : 8





<< ขอเวลาหน่อย   ค่ำคืนที่หอมหวาน >>
เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account