สาปร้ายเพลิงรัก...จันทร์สีเลือด
ลาภวัต หรือ นายโชค ชายหนุ่มที่เกิดภายใต้ดวงดาวอันมืดมิดมีชะตาต้องสาปเมื่อมีความรักก็มักจะโดนทิ้ง จนกระทั่งมาเจอกับชายคนหนึ่งที่เข้ามาขัดขวางการกระโดดน้ำฆ่าตัวตายของโชคได้ทันเวลาก่อนที่จะหมดลมหายใจ ชายหนุ่มแปลกที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนกลับมีดวงตาไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไป ทำให้โชคนึกกลัว แล้วคำพูดชวนขนลุกนั่น ยิ่งทำให้เขาไม่อยากอยู่ใกล้

"เรียกผมว่าคาริ แล้วที่ช่วย เพราะอยากได้ทั้งหมดที่เป็นตัวคุณมาเป็นของผม"

ทั้งชื่อที่เขาแนะนำตัวหรือจะเป็นดวงตาสีแดงที่น่ากลัวนั่น ยิ่งทำให้โชคกลัว ถึงจะกลัวและปฏิเสธเท่าใด ชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้มักจะมาปรากฏตัวให้เห็นทุกครั้งไป




Tags: นิยายรัก วาย ชายรักชาย พระจันทร์ ความลึกลับ

ตอน: ขอเพียงได้อยู่ด้วยกัน

ความรู้สึกนุ่มๆ ข้างหลังของเขาคืออะไร ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดบริเวณต้นคอก็เช่นกัน ทำไมความฝันมันเหมือนจริงจนน่าแปลกใจ ฝันว่าแทนไทโอบกอดเขาทั้งคืน

แต่เดี๋ยวก่อน...มันเหมือนจริงจนเกินไป

"ทำไมเรามานอนอยู่บนเตียง" พึมพำเบาๆ และงุนงงเพราะตื่นมาอยู่ในตำแหน่งที่ไม่ใช่ตรงที่เขานอน ที่สำคัญรู้สึกเหมือนกับว่ามีใครกำลังนอนกอดเขาอยู่ มันไม่ใช่ความฝัน

และเจ้าสิ่งนั้นกำลังแทงข้างหลังเขา พอคิดหน้าก็เริ่มร้อน 

"อยู่นิ่งๆ สิ"

"เอ๊ะ!" ชะงักเพราะเป็นเสียงแทนไท การไม่หันไปมองคงจะดีกว่าเพราะตอนนี้เสียงหัวใจของเขามันเต้นแรงมาก

"ทำไมหัวใจเต้นแรงจัง" แทนไทกระซิบ 

"เฮ้ย...อย่าแอบฟังสิ" โชคเผลอพลิกตัวโวยวายจนได้ประจันหน้ากัน 

"ฮึ หลับสบายเชียวนะ" เขาตื่นตั้งแต่คนของของเขาเริ่มขยับตัวแล้วบ่นพึมพำเบาๆ 

"งื้อ พี่อย่าแกล้งกันสิ" คนโดนแกล้งทั้งหน้าแดงทั้งอายจนต้องเอามือดันหน้าอกให้ตัวห่างออกไป ไม่อย่างนั้นเขาต้องอายมากกว่าเดิมแน่

"ใครบอก แบบนี้ต่างหากที่เรียกว่าแกล้ง"

จู่ๆ แทนไทก็นึกวิธีที่ทำให้คนของเขาต้องทำตัวน่ารักกว่าเดิมโดยการประกบจูบ จากที่คิดและตั้งใจแค่แตะริมฝีปาก แต่มันหอมยั่วยวนจนเกินไป เพียงแค่แตะมันคงไม่เพียงพอ 

"อื้อ..." เสียงร้องในลำคอของคนที่อยู่ในอ้อมแขนและแรงกอดก็มากขึ้นตามมาด้วย

ไม่ไหวแล้ว หายใจไม่ออก เป็นความคิดของโชคในหัวของเขาขาวโพลนไปหมด หรือชายคนนี้ตั้งใจจะแกล้งให้เขาหมดลมหายใจทันที

แทนไทเริ่มรู้สึกตัวเพราะเสียงลมหายใจไม่เป็นจังหวะ เขาค่อยๆ คลายและปล่อยคนในอ้อมกอดให้เป็นอิสระ ถ้าไม่หยุดในตอนนี้เขาจะควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป

"แฮ่กๆ...งื้อ ผมหายใจไม่ทัน" มือหนึ่งดันอกอีกมือปิดปากอย่างเขินอาย เขาไม่คิดว่าแทนไทจะจูบได้เก่งจนแทบหายใจไม่ทัน

"ยังไม่เช้าเลย นอนต่อไหม" แทนไทจับมือที่ดันหน้าอกของเขาออกแล้วกุมมือไว้ เขาไม่อยากลุกจากเตียงและอยากอยู่ที่นี่นานๆ 

"มะ...ไม่นอนต่อแล้วครับ ผะ...ผมลงไปข้างล่างก่อน" 

ปั๊ก....

"โอ๊ย เจ็บ" 

โชคดิ้นแล้วตกลงไปนอนที่พื้น ส่วนคนที่มองเขาอยู่บนเตียงกำลังกลั้นขำ 

"มะ...ไม่ต้องมาหัวเราะเลย ผมจะไม่ขึ้นมาแล้ว"

พูดจบก็รีบออกจากห้องทันที อายก็อายแล้วยังเจอคนน่าหมั่นไส้อีก ยังไงก็นอนต่อไม่ได้ ถ้ายังขืนหลับต่อมีหวัง คงเป็นเขาเองที่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้

"ทำเอามีอารมณ์ซะงั้น" เพราะจูบนั่นทำให้เขาต้องปั่นป่วน อีกเพียงนิดเดียวแทนไทเกือบทำเขาเคลิ้มไปตามบรรยากาศ

"พอๆ เลิกคิด" ส่ายหน้าไปมาและตั้งใจทำอาหารเช้าเตรียมไว้ก่อนที่แทนไทจะลงมา หรือว่าเขาควรหางานทำเสียทีจะได้ไม่คิดอะไรฟุ้งซ่าน

เวลาผ่านไปไม่กี่นาทีแทนไทก็ลงตามโชค เขาชะงักเล็กน้อยกับแสงจากโคมไฟ ร่างกายที่ไม่สมบูรณ์บวกกับสิ่งเร้ารอบตัวยิ่งทำให้เขามีความรู้สึกไวมากกว่าปกติ 

"งั้นรอให้สว่างกว่านี้ก็แล้วกัน"

แทนไทพิงกำแพงและเหล่มองแสงไฟจากห้องครัว เสียงกุกกักจากการทำอาหารและฝีเท้าของคนที่เขาอยากเข้าไปกอดกำลังเดินไปเดินมาในห้อง ตอนนี้เขาอยากได้ร่างมนุษย์เหมือนอย่างกวินมากกว่าร่างครึ่งคนครึ่งสัตว์ที่ต้องอาศัยแสงจันทร์ในค่ำคืนปกติในการคงอยู่ แต่ถ้าได้ร่างมนุษย์มาจริงๆ เขาก็กลัว กลัวว่าคนของเขาจะจำเขาไม่ได้และหนีเขาไป

"ใกล้คืนพระจันทร์สีเลือดแล้วสินะ" ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินกลับขึ้นห้องไปนั่งบนโซฟาตามเดิม คืนนี้คงขอแสงจันทร์อย่างเช่นทุกวันและคาดหวังว่าเขาจะอยู่กับโชคจนร่างสลายตามคนของเขาไปเช่นกัน

คลิกๆ...กุกกักๆ...คลิกๆ...

เสียงคลิกของเมาส์และแสงจากจอคอมพิวเตอร์ทำให้แทนไทตื่น เขามองโชคกำลังหาบางสิ่งจากจอสี่เหลี่ยม ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะทัก

"เดี๋ยวสายตาก็เสียหรอก"

"อ้าว...ผมทำให้ตื่นหรือเปล่าครับ พอดีอยากหาอะไรทำก็เลยเปิดคอม"

เขาเห็นแทนไทหลับสบายจึงไม่กล้าเปิดไฟ อีกอย่างกว่าจะเช้าก็อีกตั้งชั่วโมง อาหารที่ทำไว้ก็เตรียมเสร็จแล้วอยู่ในหม้อ 

"หาอะไรอยู่ บอกได้ไหม" แทนไทลุกจากโซฟาตรงดิ่งเข้ามาหาโชค

"หางาน" ตอบเสร็จก็คลิกแล้วก็เลื่อนหาต่อ โดยไม่สนใจคนที่ยืนอยู่ข้างๆ สักนิด

พรึบ...

จู่ๆ คอมก็ดับลง ทำให้โชคตกใจหันไปมองรอบๆ เขาคิดว่าไฟดับ

"ไฟดับหรือครับ?" 

"ไม่ได้ดับ ผมดึงปลั๊กเอง" แทนไทตอบและโชว์สายไฟในความมืดมิด

"ทำแบบนั้นทำไมครับ ผมยังหางานไม่ได้สักที่เลย" โชคเริ่มโมโห เขาไม่เข้าใจแทนไทว่าทำไปทำไม ถ้าเกิดคอมพิวเตอร์ของเขาเสียขึ้นมาจะต้องส่งซ่อมอีกจะทำยังไง

"ไม่ต้องหาแล้ว ไปทำงานกับคุณโยชิดะไหม เดี๋ยวจัดการให้" ทำไมต้องไปอยู่ไกลจากสายตาของเขา เขาจะไม่ยอมให้เกิดขึ้นเด็ดขาดจะต้องอยู่ในสายตาของเขาเท่านั้น 

"ทำงานที่ร้านซูชิหรือครับ" โชคทวนคำถาม 

"ใช่ ลืมแล้วหรือไงว่ามีใครอยู่ใกล้ๆ จะไปหางานทำให้ยุ่งยากทำไม" 

"อืม...แบบนั้นก็ได้" โชคพยักหน้า จะทำที่ไหนก็เหมือนกันขอแค่ไม่ต้องอยู่เฉยๆ ให้ต้องคิดนั่นคิดนี่

"ต้องแบบนี้สิ ถึงจะสมเป็นคนของผม เชื่อฟังจะได้น่ารัก" แทนไทแกล้งเอามือไปขยี้ผมแรงๆ จนโชคต้องปัดออก

 "อย่าแกล้งกันสิครับ" เขาค้อนกลับอย่างอารมณ์เสีย และรู้ว่าแทนไทคงไม่เห็นเพราะมันยังมืดอยู่

แต่โชคคิดผิด ดวงตาของแทนไทพิเศษยิ่งกว่าคนปกติทั่วไป เพียงเท่านี้ทำไมเขาจะไม่เห็นท่าทางน่ารักของคนที่เขารักได้ยังไง

"หึหึ"

"หัวเราะอะไร" เสียงในลำคอของคนชอบแกล้งทำให้โชคต้องขมวดคิ้ว มีอะไรน่าขำกัน

"ช่างเถอะ ว่าแต่ทำไมเมื่อวานถึงไม่มาตามนัด" ได้ทีต้องขุดเอาเรื่องคาใจเอามาเป็นประเด็น ไหนสัญญากันเป็นเรื่องเป็นราวแต่ทำไมมาสาย

"ไม่ได้ผิดสัญญานะ ผมก็รีบมาหาแล้ว และอีกอย่างที่ร้านมีงานเลี้ยงเล็กๆ ผมก็ต้องอยู่แทนคุณโยชิดะ มันเป็นเรื่องธรรมดา" แต่ถ้าให้ดีกว่านี้ไม่อยากเลิกงานหรือปิดร้านดึกเลย เขาไม่ชอบแสงไฟยามค่ำคืนและไม่ชอบกลิ่นเหล้า

"ก็ได้" โชคทำหน้ามุ่ย และแทนไทก็เห็นเต็มสองตา

"จะก็ได้ไม่ได้นะ ใครกันพาขึ้นนอนที่เตียง" กระซิบเบาๆ ข้างหู แบบนี้ต้องแกล้งให้เข็ด โทษฐานลืมและมาตำหนิเขา

"อะ...อะไรกัน โอ๊ย...ไม่ผิดสัญญาก็ได้" หน้าร้อนไปหมด ทำไมชายคนนี้ถึงชอบทำให้เขาต้องอายอยู่ตลอดเวลา ถ้าขืนยังอยู่ต่อในห้องต้องแย่แน่ๆ

"ผมลงไปจัดโต๊ะก่อนนะครับ รีบลงมากินข้าวด้วยนะ" โชคลุกพรวดแล้วรีบเดินออกจากห้องทิ้งให้แทนไทยืนยิ้มอยู่คนเดียว

"กี่โมงแล้วนะ" แทนไทหันไปมองข้างนอก เขาเริ่มเห็นแสงจากพระอาทิตย์กำลังขึ้น ถ้าให้เดาก็คงประมาณหกโมงเช้าน่าจะได้

"รีบลงไปหาที่รักดีกว่า" หัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวในห้องมืดๆ คำว่าที่รักน่าจะเหมาะกับเขาในเวลานี้ ยิ่งคิดยิ่งเหมือนคู่แต่งงานใหม่ ไม่อยากให้เวลาผ่านไปเร็วอยากหยุดทุกอย่างเอาไว้อยู่เพียงตรงนี้

แต่ทุกอย่างมันไม่เป็นไปตามที่แทนไทคิด เมื่อเขาลงมาเห็นคนที่ไม่ควรอยู่

"นายมาทำอะไรอีก กวิน"

"อ้าว พี่ก็ถามแปลก ผมก็ต้องทานข้าวเช้าเหมือนกันนะ"

ตอบอย่างหน้าตาเฉย นับวันความหนาของหนังหน้ายิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ แทนไทยืนมองกวินนิ่งๆ อย่างหาเรื่อง

ส่วนกวินก็ยิ้มร่านั่งรอทุกคนพร้อมทานอาหารที่โต๊ะกินข้าว ส่วนโชคก็เริ่มทำตัวไม่ถูกกับบรรยากาศชวนเกิดสงครามตลอดเวลา

"มากินสิครับพี่ ผมกับโชคพร้อมแล้วนะ" 

แทนไทกัดฟันกำมือแน่นยอมทำตามที่สั่ง เขาไม่อยากให้บรรยากาศต้องเสียเพราะคนเพียงคนเดียว ถึงจะมาทุกวันก็ตามแต่แบบนี้มันไม่เกินไปหรือไง



HM06
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 24 มี.ค. 2564, 10:49:01 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 24 มี.ค. 2564, 10:51:45 น.

จำนวนการเข้าชม : 9





<< ค่ำคืนที่หอมหวาน   แลกเบอร์ >>
เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account