ปั่นหัวใจให้ลงล็อก
แล้วชีวิตเด็กมหา'ลัย ของฉันก็ได้เริ่มขึ้นแถมฉันยังดันไปปิ้งรัก(ข้างเดียว)กับเพื่อนในสาขาอีกน่ะสิ แต่มันจะไม่จบลงอย่างที่เค้าพูดหรอกนะว่า"พอมีรัก ต้องพักการเรียน" งานนี้เรื่องเรียน เรื่องรัก น้ำปั่นคนนี้ขอลองสู้สักตั้งเถอะ^^เอ๊ะ...แต่ทำไมไปๆมาเพื่อนคนที่ฉันแอบชอบที่บอกว่าโสด ดันจะแอบหนีกลับไปคืนดีกับ แฟนเก่า ซะแล้วสิ? หรือว่า ทฤษฎี รักแท้แพ้แฟนเก่า นี้จะมีจริงๆสินะ.
Tags: วัยรุ่น,แอบรักเพื่อน,เฟรชชี่,ชีวิตเด็กมหา'ลัย

ตอน: ตอนที่1



ฉันมาไกลแค่นี้ก็ดีเหลือเกิน ขอบใจนะที่ครั้งหนึ่งในชีวิตก็ยังแอดมิชั่นติดในคณะที่ใฝ่ฝัน
แถมยังติดมหา’ลัยที่ตั้งเป้าหมายไว้อีก อยากจะบอกว่ามหา’ลัยที่จังหวัดพะเยาเนี่ยสวยมากค่ะโอบล้อมไปด้วยธรรมชาติ บรรยาศแสนบริสุทธิ์ ^+++^


ฉันไม่เสียดายเลยจริงๆที่ได้มาเป็นส่วนหนึ่งในมหา’ลัยแห่งนี้ แม้ว่าอีกสักสิบนาทีข้างหน้าที่ตอนนี้รุ่นพี่ในสาขาจะให้ลุกขึ้นแนะนำตัวแล้วให้แยกกันไปหารายชื่อรุ่นพี่ปี2ทุกคนในสาขาและที่สำคัญคือต้องไปตามหาพี่รหัสให้เจอ ถึงแม้ฉันจะพบเจอกับอะไรยากเย็นแสนเข็ญแค่ไหนพริมรตา สาวน้อยลำปาง หุ่นบาง ผิวสีแทนคนนี้ขอสู้ไม่ถอยจ้า ^0^โอ๊ะ…ถึงคิวฉันแนะนำตัวแล้ว

“สวัสดีค่ะหนูชื่อ นางสาวพริมรตา นามสกุล เหม่งร้อน ชื่อเล่น น้ำปั่นค่ะ รหัสนักศึกษา56141500109 ค่ะ จบจากโรงเรียนเมืองรถม้าศึกษา จังหวัดลำปางค่ะ”

จากนั้นฉันก็นั่งฟังการแนะนำตัวของเพื่อนๆในสาขาเกือบราวๆ40กว่าชีวิต จนลืมไปว่าคนนั้นคนนี้ชื่ออะไรมันเยอะเกินไปที่ฉันจะจำหมดภายในหนึ่งชั่วโมงของการแนะนำตัว แต่ฉันจำเพื่อนคนหนึ่งได้อย่างแม่นยำทั้งชื่อจริง ชื่อเล่น รหัส ทุกอย่างและที่สำคัญที่สุดเหมือนฉันจะตกหลุมรักเขาเพียงแค่เจอกันครั้งแรกแล้วสิ!!!


“เดี๋ยวพี่จะปล่อยน้องๆไปหารายชื่อพวกพี่ๆนะแล้วก็ตามหาพี่รหัสให้เจอภายในวันนี้ด้วย ถ้าใครหาพี่ไม่เจอและพี่รหัสไม่รับเป็นน้องพรุ่งนี้ได้มาแสดงความสามารถให้ทุกคนดูแน่”รุ่นพี่ตัวเล็กๆตัดผมทรงหัวเห็ด ที่ฉันได้ยินเพื่อนๆเรียกว่า ‘จอม’บอกพร้อมกับปล่อยให้รุ่นน้องปี1เดินออกไปที่ละแถวเพื่อจะได้ไปหารายชื่อรุ่นพี่ปี2 ที่ตอนนี้แยกย้ายกันไปนั่งตามม้าหินอ่อนบริเวณใต้ตึกของสาขา

แล้วฉันจะเริ่มหาพี่รหัสจากจุดไหนก่อนดีเนี่ย แถมเมื่อกี้ตอนเพื่อนๆแนะนำตัวก็จำไม่ได้ด้วยว่าใครเป็นเพื่อนบัดดี้ของฉัน YxY ไม่หน้าเกิดมาเป็นคนความจำสั้นเลย


“ดีจ๊ะน้ำปั่น…เราชื่อแก้มนะ”แล้วก็มีเพื่อนผู้หญิงคนนึ่งมาสะกิดฉันหลังฉันพร้อมกับแนะนำตัว

“ดีจ้า….แก้ม”

“เราตามหาเธอตั้งนาน พอดีเรารหัส209 จ๊ะ”เย้ๆในที่สุดฉันก็เจอเพื่อนบัดดี้แล้ว คือในสาขาที่ฉันเรียนจะแยกห้องเรียนเป็นสองห้องค่ะ และรหัสสองตัวสุดท้ายของรหัสนักศึกษาคือตัวบอกว่านั่นคือเพื่อนบัดดี้ของเราแล้วฉันก็จะมีทั้งพี่รหัสและพี่บัดดี้หรือจะเรียกง่ายๆก็คือรหัสเราเป็นรหัสแฝดกันนั่นเองค่ะ

“เห้ย…ยัยแก้ม” มีเสียงหนึ่งเรียกเพื่อนบัดดี้ฉันในระหว่างที่พวกเรากำลังตามหาพี่รหัส

“อ้าว…นายกอล์ฟหาพี่รหัสเจอรึยังเนี่ย”คนนี้แหละ ผู้ชายคนนี้แหละที่ฉันบอกว่าฉันจำได้เพียงคนเดียวจากการแนะนำตัวทั้งหมดสาขา มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ฉันจะได้ขึ้นใจ

“เจอแล้ว…แล้วเธอหาเพื่อนบัดดี้เจอยังคนไหนอ่ะ พาฉันไปหาหน่อย” เอ๊ะ เค้าหมายถึงฉันรึเปล่าก็ฉันเป็นบัดดี้กับยัยแก้มหนิ

“นี่ไงคนนี้ชื่อ ‘น้ำปั่น’ ” ยัยแก้มแนะนำฉันกับเขาแล้วฉันจะทำยังไงได้ นอกจากส่งยิ้มให้ออกจะเขินๆนิดๆด้วยซ้ำ

“ส่วนคนนี้ชื่อ ‘กอล์ฟ’ เป็นญาติของเราเอง”ห๊ะ…อะไรนะ! เมื่อกี้ยัยแก้มบอกว่าเขาเป็นญาติO_o นี่มันพรหมลิขิตชัดๆเลยนะ จะไม่ให้เชื่อได้ยังไงว่าเป็นรักแรกพบของฉัน^^

“งั้นน้ำปั่นก็รหัส 109 น่ะสิ”

“อืม” ฉันตอบพร้อมกับยิ้มให้กับเขา คือฉันไม่ได้ออกแนวบ้าผู้ชายนะแต่นานๆฉันจะเจอคนที่ฉันดูแล้วรู้สึกว่าโดนใจ แบบมองแล้วใช่เลยอะไรเทือกนั้น

“งั้นดีเลยตามหาตัวตั้งนาน…ฉันขอยืมเพื่อนบัดดี้เธอก่อนนะแก้ม”พูดจบเขาก็คว้าหมับที่มือฉันพร้อมกับ
พาวิ่งไปไหนสักที่ก็ไม่รู้ ที่ไม่รู้ก็คือฉันมัวแต่มองมือที่เราจับกันจนไม่มองทิศทางเลยสักนิด แหมๆรู้จักกันยังไม่ถึงห้านาทีเขาก็มาจับมือฉันละ งั้นพรุ่งนี้มาขอฉันเป็นแฟนเลยได้มั้ยฮะนายกอล์ฟ ก้บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้บ้าผู้ชายแต่นานๆจะเจอคนที่ถูกใจสักที =_=!

“พี่หนูเล็ก…ผมเจอแล้วคนนี้ไงที่รหัส109” นายกอล์ฟลากฉันมาหารุ่นพี่ผู้หญิงกับผู้ชายคู่หนึ่งที่นั่งตรงม้าหินอ่อนที่เป็นมุมอับเพราะไม่ค่อยมีใครเดินมาเท่าไหร่ มองรอบๆฉันก็เริ่มจะกลัวแล้วนะเนี่ยเกิดพี่เค้าให้ฉันทำอะไรพิสดารเหมือนข่าวในทีวี ที่ต้อนรับน้องใหม่ฉันจะทำยังไงเนี่ย TxT

“นี่ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นก็ได้น้อง พี่ไม่ทำอะไรหรอกแค่…”พี่คนที่ชื่อหนูเล็กพูดขึ้นแค่นั้นก่อนจะหันหน้าไปมองพี่ที่เป็นผู้ชายอีกคน อ่าๆยังไงเนี่ยฉันเริ่มกลัวแล้วนะ แถมตอนนี้มือฉันคงเย็นๆแถมเหงื่อยังเริ่มซึมด้วยวัดได้จากมือของนายกอล์ฟนั่นแหละ คือตอนนี้เรายังจับมือกันอยู่

“แนะนำตัวให้พี่เค้าฟังสิน้ำปั่น”นายกอล์ฟบอกกับฉันก่อนจะบีบมือฉันเล็กน้อย เหมือนให้กำลังใจ นี่ถ้าสถานการณ์ข้างหน้าไม่หน้ากลัวแบบนี้ฉันคงจะรู้สึกดีกว่านี้นะเนี่ย

“สวัสดีค่ะหนูชื่อ พริม ค่ะ รหัส109” ฉันไหว้พร้อมกับแนะนำตัวให้รุ่นพี่สองคนฟัง

“จ้าพี่ชื่อ พี่หนูเล็กนะ เป็นพี่รหัสของนายกอล์ฟ ส่วนนี่ ชื่อพี่ดาด้า เป็นพี่รหัสของน้อง พริมนั่นแหละ” จริงๆแล้วพี่หนูเล็กนี่ก็ดูเหมือนจะใจดีนะซึ่งขัดกับพี่ผู้ชายหน้าโหดที่เป็นพี่รหัสฉันเพราะพี่เค้าทำหน้าเหมือนลืมอึมาสักสองวันอ่ะ W_W”

“หนูเล็ก ขอเถอะอย่าแกล้งน้องของด้าได้มั้ยน้องเป็นผู้หญิงนะ สงสารน้อง”

“เอ้าก็ที่เมื่อกี้…ด้ายังแกล้งให้น้องรหัสหนูเล็กไปสารภาพรักกับยัยโอ๊ตซี่เลยนะ”พี่ดาด้าทำสีหน้าแบบปลงๆ อ้อ…ฉันรู้แล้วพี่ข้าวโอ๊ตหรือพี่โอ๊ตซี่ นั่นน่ะเป็นรุ่นพี่ปี2ของสาขาเรานี่แหละแถมปีที่แล้วพี่เค้ายังได้ตำแหน่งดาวเทียมของคณะอีกด้วย

“ตามสบายเลยแล้วอย่าแกล้งน้องของด้าแรงนะ ไม่งั้นน้องรหัสของหนูเล็กจะโดนมากกว่านี้อีก” ฉันซาบซึ้งในความปรารถนาของพี่รหัสหน้าโหดจริงๆ

“รู้แล้วน่า ก็เล็กถึงบอกให้ย้ายมานั่งตรงนี้ไงจะได้ไม่มีใครสนใจ”

“สู้ๆนะน้อง พี่เป็นกำลังใจให้”พี่ดาด้าหน้าโหดยิ้มด้วยแหละ

“พี่จะให้น้องน้ำปั่น ร้องเพลงพร้อมกับโชว์ท่าเต้น ข้อแม้คือต้องเอาแบบตลกๆนะ”ห๊ะ!!!นี่ฉันต้องมาเต้นแสดงความสามารถให้รุ่นพี่ดูก็พอทำใจได้นะ แต่พอหันมามองคนข้างๆฉันเนี่ยบอกตรงๆเลยนะว่าอายชะมัด

“เออคือ…ปั่นต้องเต้นให้พี่สองคนดูแล้วกอล์ฟล่ะค่ะ”ฉันถามออกไปเผื่อเขาจะได้มาเต้นคู่กับฉัน

“กอล์ฟก็มานั่งนี่เร็วๆ”พี่หนูเล็กเรียกนายกอล์ฟพร้อมกับชี้ที่นั่งให้นั่งแถมยังเป็นจุดที่อยู่ตรงหน้าฉันอีก ฆ่าฉันให้ตายเถอะ ใครเค้าจะอยากทำอะไรที่มันรั่วๆ น่าอายแบบนี้ให้คนที่ตัวเองชอบดูกันเล่า TxT

“เต้นให้พี่สองคนดูแค่นั้นไม่ได้เหรอค่ะ”

“ไม่ต้องอายหรอกน้ำปั่น…เพราะเมื่อกี้ตอนพี่ด้าบอกให้กอล์ฟไปสารภาพรักกับพี่โอ๊ตซี่ คนเกือบทั้งใต้ตึกสาขาเรามุงดูกันเต็มเลย” แล้วฉันไปอยู่ไหนเนี่ย ทำไมไม่เห็น YxY

“พี่ขอโทษนะน้ำปั่น เมื่อกี้อารมณ์อยากแกล้งมันพาไป”พี่ด้าหันมาขอโทษฉัน เอ่อ…พี่ค่ะเปลี่ยนเป็นว่าให้หนูเต้นเสร็จแล้วพี่ให้นายกอล์ฟมาสารภาพรักกับหนูอีกรอบได้มั้ย

“ทำให้ดีนะแค่รอบเดียว ถ้าทำไม่ดีพี่จะเรียกคนทั้งสาขามาดู”พี่หนูเล็กเห็นตัวเล็กๆ ผิวขาว หน้าตาจิ้มลิ้ม แต่ทำไมใจร้ายจัง แล้วฉันจะทำยังไงได้นอกจากหลับหูหลับตายอมรับชะตากรรม

“ห้ามหัวเราะนะ” ฉันสบตากับนายกอล์ฟเป็นเชิงบอกให้เขา ก็ดูสิยังไม่ได้เต้นเขาก็แอบหัวเราะฉันแล้วเนี่ย ทั้งอายทั้งเขิน

“กางเกงใน1รอบ พร้อม…พร้อมแล้วค่ะ พร้อมแล้วค่ะ อุ้ย อยากเต้น อุ้ย อยากเต้น สามสี่” แล้วฉันต้องกลั้นใจร้องเพลงแถมยังทำท่าอุบาทว์ๆอีก

“กางเกงใน5บาท 125เซนติเมตร ปริมาณคัพตูดเต็มที่ ใส่ได้ใส่ดี ใส่กางเกงใน เฮ ใส่กางเกงใน เฮ 5บาทเต็มตูด” แล้วมันก็จบลงในท่าใส่กางเกงใน สาบานว่าเพลงนี้ฉันคิดออกสดๆเมื่อกี้ แล้วจะจดจำไว้ให้รุ่นน้องรหัสปีหน้าเอาไปเต้นโชว์ด้วย คอยดู!

“มาๆนั่งนี่เร็ว”พี่หนูเล็กเรียกฉันให้ไปนั่งข้างๆพร้อมกับโอบไหล่

“ยิ้มหน่อยสิ ไม่ต้องอายหรอก”นายกอล์ฟบอกฉันพร้อมกับกลั้นหัวเราะ

“อ่ะ…สมุดลายเซ็นของน้องสองคนพวกพี่ๆเขียนชื่อและเบอร์โทรศัพท์ให้แล้วนะ”พี่หนูเล็กยื่นสมุดรวบรวมรายชื่อรุ่นพี่ในสาขาที่พวกรุ่นพี่แจกให้เด็กปี1ทุกคนล่ารายชื่อพี่ๆปี2ให้ครบทั้งสาขาเพื่อที่จะได้ขึ้นไปทำความรู้จักกับรุ่นพี่ปี3

“เวลามีเรื่องอะไรไม่สบายใจเรียนมีปัญหายังไงก็มาปรึกษาพวกพี่ได้นะหรือบางทีน้ำปั่นอาจไม่กล้ามาปรึกษากับพี่เพราะพี่เป็นผู้ชายก็ไปปรึกษากับพี่หนูเล็กได้ ส่วนเราเจ้ากอล์ฟปรึกษากับพี่ได้แค่คนเดียวห้ามโทรไปหาหนูเล็กถ้าไม่จำเป็น ถ้ารู้ล่ะโดนแน่ๆ”ทำไมพี่ดาด้าโหดแบบนี้นะ

แล้วเย็นวันนี้หลังจากรุ่นพี่ปล่อยกลับหอฉันก็ได้รายชื่อพี่สาขาครบทุกคนในปี2แถมยังได้ทำความรู้จักเพื่อนใหม่อีกตั้งหลายคนแต่ก็นั่นแหละคนความจำสั้นแบบฉันก็ต้องลืมง่ายเป็นธรรมดา แต่ระยะเวลา5ปีที่จะเริ่มเรียนที่นี่รับรองฉันจะเก็บเกี่ยวความรู้และมิตรภาพสิ่งดีๆที่เกิดขึ้นไว้ให้ได้มากที่สุดโดยเฉพาะนายกอล์ฟแค่เห็นแว๊บเดียวฉันก็รู้สึกว่าเจอคนที่ใช่เข้าแล้วไง




----ฝากด้วยนะคะ พึ่งลองแต่งเป็นเรื่องแรก ยังไงก็ฝากคนอ่านคอมเม้นให้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ----








หมูน้อยอวกาศ
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 15 พ.ค. 2556, 21:40:14 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 15 พ.ค. 2556, 21:40:14 น.

จำนวนการเข้าชม : 1131





<< บทนำ   
คิมหันตุ์ 16 พ.ค. 2556, 22:44:50 น.
ยังใช้คำผิด แล้วก็ สะกดคำผิดอยู่หลายที่เลยนะคะ หาข้อมูลการเขียนเยอะๆนะจ๊ะ

อ่านไปแล้วก็ ลื่นไหลเข้าใจดีค่ะ...แต่เดินเรื่องช้า แล้วก็ลงสั้นไปนิดนะคะ


เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account