ตะวันบนพื้นน้ำ
เขาเปรียบดังตะวันสาดแสงลงบนพื้นน้ำ

แผดเผากระจายไอร้อนบ่อนทำร้าย

ตะวันไม่เคยเห็นค่าพื้นน้ำแม้แต่หยดเดียว

.......................................................

ขอเมนสักนิดน๊า
Tags: ผู้แต่งยังไม่ได้กำหนด tags ของนิยายเรื่องนี้

ตอน: ตอนที่ 12 ข้าเล่นได้คนเดียว


ล๊อกเกอร์สีเงินวางติดผนังบริการพิเศษสำหรับเหล่านักเรียนของโรงเรียนอันเก่าแก่ มีมาหลายรุ่นหลายสมัยบางคนใช้เก็บของและบางคนใช้เป็นที่สารภาพความในใจแทนสื่อกลางของคนสองคน



"แอ๊ด" หญิงสาวหยิบซองจดหมายภายในล๊อกเกอร์ดูด้วยความแปลกใจก่อนแกะเปิดผนึกกาวออกดูเนื้อหาภายใน

พลัน!!! ใบมีดหักครึ่งหลายชิ้นล่วงกราวบาดเข้าเนื้อเป็นทางยาวเลือดแดงสาดกระจายเปื้อนบนมือขาวเรียกความเจ็บปวดมุ่งตรงเข้าจู่โจมอย่างไม่คาดคิด



"ออกห่างนากิมซะ" จดหมายลายกระดาษสมุดเรียนเขียนด้วยตัวหนังสือสีดำ
ส่งภาษาถ่ายทอดข่มขู่


………………………………………………………………………………………………….


ตะวันยามเย็นทอดแสงอ่อนลงจนจางหายไปในที่สุดเงาสีดำทอดตามทางลาดยาวบนพื้นคอนกรีตปรากฎเป็นร่างของหญิงสาวในสภาพไม่ปกตินัก อาการสั่นและหนาวเข้าจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัวขนกายลุกชันและขาสองข้างไร้เรี่ยวแรง

เรือนแหวนบนนิ้วชี้เริ่มออกฤทธิ์นรกเยือกแข็ง !!!ซึ่งเปรียบได้กับ
คำสั่งกักบริเวณของอสูรหนุ่ม (ถ้าเจ้าไม่ขึ้นรถก่อนมืดเจ้าจะได้เห็นนรก!!!)




"ทำไมไม่รอ" มือบางถูกกุมกระชับดึงรั้งเข้าหาตัว



"ปล่อย" แรงน้อยนิดพยายามบิดออกจากมือหนา



"กลับ" ร่างบางถูกลากไปยังพาหนะสีดำสนิทกลมกลืมไปกับความมืดยามค่ำคืน



"เลิกยุ่งกับฉันซักที" ตวาดห้วนอยากหนีไปให้พ้นจากอมนุษย์ตรงหน้าเหลือเกิน



แววตาสีน้ำตาลแดงแปรเปลี่ยนเป็นมรกตลุกติดไฟ แรงบีบแน่น และรุนแรง

ร่างบางถูกเหวี่ยงลงบนเบาะนุ่ม รถคันงามออกตัวเร็วแรงตามแรงอารมณ์ของคนขับ

ทางกลับไม่ใช่หอ หนทางออกนอกตัวเมืองขึ้นเรื่อยๆ




ร่างบอบบางถูกโยนลงท้องน้ำสีเข้มความเค็มเปียกแฉะทั่วลิ้นเพราะไม่ทันตั้งตัว

สำลักน้ำทะเลอึกใหญ่เข้าเต็มรัก บาดแผลบนนิ้วยิ่งกระตุ้นความเจ็บแสบบวกกับอากาศยามมืด

ยิ่งพาขนกายลุกชัน เป็นการ ทรมานดีๆนี่เอง




G1CNEK.jpg [779x225px] ฝากรูป
"หัวเย็นลงไหม" กระชากแขนและตะคอกถามดวงตาวาบวับเขียวสว่างเรืองรอง
สะท้อนแวววาวบนพื้นน้ำดำสนิท



"ปล่อย" แรงคลายมือไม่กระดิกสักนิดเดียว



"ฉันจะกลับหอ" แรงอารมณ์ของหญิงสาวรุนแรงไม่แพ้กัน



"อ้าว เมื่อกี้ไม่อยากกลับไม่ใช่หรอครับ" ยิ้มเยาะกวาดสายตาลากเยาะเย้ยจากหัวจรดเท้า



อาการนั้นทำให้แววตาเขียวสว่างพบสิ่งผิดปกติ



"เจ้าเป็นอะไร" มือหนาจับต้นแขนทั้งสองข้างลากเข้าหาตัวแรงกระแทกปะทะบนรอยบาด

ร่างบางสะดุ้ง เจ็บ แสบพยายามชักมือหนี



ดวงตาสีมรกตจ้องเพ่งเล็งมือบางถูกยกชูขึ้นก่อนเปล่งเสียงสบถสองสามคำ



"โดนอะไรมา" หันหน้าหนีหลีกเลี่ยงคำตอบฝ่ายคนถามฉุนจัด



แผลสดถูกกดจนแสบแทบน้ำตาเล็ดแค่น้ำทะเลก็แสบจะแย่อยู่แล้วยังต้องเจอ

กับแรงมือจากชายหนุ่มอีก แน่นอนความเจ็บปวดยิ่งเพิ่มขึ้นกว่าเดิม




"ปล่อย"สะบัดหนี แต่ไร้ผล



"เจ็บ" แรงกดไม่คลายลง



"สาม ใครทำเจ้า" คลายแรงและ น้ำเสียงเริ่มปลอมประโลม



"ไม่มี" โกหกคำโต



"อย่ามาโกหก" แววตาจับจ้องบีบคั้น



"รอยแผลจากของมีคมชัดๆ อย่าบอกนะว่าเจ้ากรีดนิ้วตัวเองเล่น" เริ่มประชดประชัน



"ใช่ สนุกดีออก" กวนประสาทไม่แพ้กัน



"สาม" สะเทือนเลื่อนลั่นทีเดียว



"จดหมายมีดโกน" คำสารภาพ



"เจ็บไหม" มือบางถูกกุม ชายหนุ่มกัดปากล่างมุมขวาเรียกเลือดสีดำสนิทก่อนใช้ปากประกบลงบนรอยบาดแนบลึก



รอยแผลและความเจ็บเลือนหาย เรียกความร้อนวาบบนแก้มสาวขึ้นมาแทนที่


เพียงไม่นานนิ้วเรียวไร้รอยบาดเลือดสีแดงแห้งเหือดจนลับหาย........นิ้วขวากลับมา

ขาวนวลดังเดิม



"ขอบคุณ" ชักแขนกลับใบหน้าร้อนชู่



ไม่นานนัก มือบางจึงถูกลากขึ้นพาหนะสีดำสนิทที่มีบรรยากาศเย็นเฉียบ
เยือกเย็นพอๆกับน้ำเสียงของปีศาจหนุ่ม

"จดหมายอยู่ไหน"



พาหนะสีดำสนิทจอดเทียบตรงหน้าหอพัก มือซ้ายละจากพวงมาลัยบีบมือคนข้างเคียง สัมผัสก่อกวนความรู้สึกแปลกปลอมเข้าปะทะก่อนหลบเร้น
ก่อนกลับลงสู่ที่มืด....ลึกลงในใจของอสูรหนุ่ม


"สาม" กดกระชับแน่นทั้งไม่ยอมปลดล๊อกเปิดประตู


PDGzpD.jpg [370x219px] ฝากรูป

"ล็อกเกอร์ที่โรงเรียน" หากไม่ตอบมือขวาคงต้องบอบช้ำ



"พรุ่งนี้อยู่หอ ไม่ต้องไปโรงเรียน" คำบัญชาก่อนคนสั่งลับหาย



"ทำไม" คนสั่งไม่รอรับการตอบรับ ทำได้เพียงปฏิบัติตาม



อีกครั้งเตียงสีขาวอีกฝั่งไร้ผู้ใช้งาน

……………………………………………………………………………………………………

"นากิม" เสียงหวานไพเราะลอยเรื่อยมาเคลียหู



"เวร่า ข้าไม่ว่าง" มือหนาโบกปัดความว่างเปล่าข้างกาย สายตาคนธรรมดาคงเห็นเพียง
ความว่างเปล่าแต่จริงแท้ นั้นร่างในชุดชมพูนุ่มละมุนถูกสะบัดปัดออกห่าง



"ท่านจะไปที่ใด" มือบางเกาะแขนเหนี่ยวรั้ง




ไม่มีการสะบัดหนี แต่กระนั้น
คนเกาะต้องรีบปล่อยแขนหนาอย่างฉับพลันด้วยควันสีดำสนิทพุ่งกระจายโอบล้อมบนข้อมือบางอย่างไม่ทันตั้งตัว ไอร้อนแผ่กระจายลวกผิวเนื้อจนแทบสุกประกอบกับแววตาสีมรกต
มองจ้องกดดันยิ่งทำให้ต้องรีบปล่อยแขนหนาเร็วขึ้น



"นากิม เรื่องของเหยื่อ เหตุใดต้องยุ่งเกี่ยว" คนหลังพยายามรั้งร่างสูง



"หาใช่เรื่องของเจ้าเวร่า หุบปาก" ฟังแล้วดุจเสียงตะคอกผิดเสียแล้วน้ำเสียงเรียบเรื่อย
ไร้อารมณ์ ราวกับคุยเรื่องสัพเพเหระธรรมดาหาใช่คำสั่งประหัตประหารอย่างที่เป็นอยู่



"ท่านดุข้าเพราะมัน" ร่างของหญิงสาวสลายหายไปกับสามลมยามค่ำคืนพร้อมกับความน้อยใจที่อสูรตรงหน้าไม่สนแม้แต่นิดเดียว


"เหยื่อ ใช่มันเป็นเพียงแค่ เหยื่อ" ทวนคำ แววตาครุ่นคิด


.............................................................




ก๊อกๆๆ



ประตูบานขาวเปิดกว้าง



"พี่นากิม มาได้ไงค่ะ" หญิงสาวผมยาวมองคนตรงหน้าด้วยความชื่นชม

ชายหนุ่มตอบรับการเรียกอย่างสนิทสนมด้วยรอยยิ้ม




"ใจสั่งมา" ร่างหนาหายลับเข้าหลังบานประตู



"เหล้านะค่ะ" แขนบางถูกยึด มือหนากุมรอบข้อมือจนมิด



"กุ๊กไก่ พี่ว่านะใบมีดยังน้อยไป ต้องเล่นให้หนักกว่านี้สิครับ



แอบถ่ายก็แจ๋ว รุมโทรมก็ดี " คนฟังหน้าซีดลงเรื่อยๆ



"ดีไหมครับ" รอยยิ้มพิมพ์ใจ ในช่วงเวลาอันไม่เหมาะสม



"พี่นากิม" พยายามดิ้นรน



"ครับ" ใบหน้าไร้เดียงสาส่วนเหยื่อมือสั่นจนตรอก



"พี่นากิม" มือไขว้คว้าหาหลักยึด



"ไก่ครับ กรุณาอย่าเสนอหน้ามาให้ผมเห็นคุณอีกเป็นครั้งที่สอง!!!"



"ตกลง รุมโทรมดีไหมครับ อยากลองพี่จะหามาสนองให้ "



มือหนาตบแแก้มเหยื่อราวเย้าเอ็นดูเสียเต็มประดา ส่งยิ้มลาชวนขนลุกก่อนปากประกบแนบสนิท เหยื่อทรุดกองหน้าประตูแววตาหวาดกลัวราวสัตว์บาดเจ็บ


แสงไฟทางตามทางสาดฉายใบหน้าด้านข้างของขายหนุ่ม บึ้งตึงและขรึมเครียด



"ฮึ้ย" เสียงสบทของร่างหนา ไม่สบอารมณ์อย่างสุดขีด



"เหยื่อของข้า ข้าเล่นได้คนเดียว!!!" รอยยิ้มอำมหิตผุดขึ้นบนริมฝีปาก


,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

เช้าวันรุ่งขึ้นที่บอร์ดสีครีมติดป้ายแดงสด ข่าวใหญ่เด่นหราพาดโจ่งแจ้ง
ภาพถ่ายโพลารอยด์ฉากหวานดูดดื่มปากประกบปาก ประกอบกับคำบรรยายด้านล่าง
เป็นหลักฐานอันแน่นหนา


+รักร้อน ของหนุ่ม น กับ นาวสาว ก


………………………………………………………………………………………………………….

ป้ายหน้าห้องน้ำหญิงแขวนคล่องกับลูกบิด

<ทำความสะอาด>



"ด้าน กล้าแย่งแฟนชาวบ้าน" ร่างในเสื้อขาวเปียกปอนตั้งแต่หัวจรดเท้า


เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสะท้อน



"นากิม เป็นของฉัน" แรงดึงกระชากเส้นผมเป็นการส่งท้าย การทำร้ายครั้งสุดท้าย




ก่อนประตูบานหนาจะถูกกระชากเปิดกระแทกผนังและปิดสนิท



"เจ็บไหม" เสียงปลอมประโลมเคลียข้างหู



พี่นากิมเข้ามาทางไหนในเมื่อประตูถูกปิดสนิท !!! ความคิดทำให้คนคิดตื่นตระหนก


"พี่จะช่วยให้หายเจ็บ"

zVEtoy.jpg [301x65px] ฝากรูป

บทรักเร่งร้อนในเวลาจำกัดกระดุมเม็ดสุดท้ายเข้าล็อก ซิบกางเกงรูดติดดังเก่า


ผละจากร่างเปลือยเปล่าบนพื้นใส่คำพูดตอกย้ำ




"จืดชืด"




ป้ายทำความสะอาดถูกถอดออกพร้อมกับการสลายหายไปของร่างชายหนุ่ม!!!

.......................................................

ฝีเท้าเดินวนรอบห้องหาทางออก




คิดๆก็น่าเจ็บใจนัก.............



รุ่งเช้ารีบลุกขึ้นแต่งตัวหวังไปโรงเรียนหากเพียงเอื้อมมือจับลูกบิด พลังขุมใหญ่ซัดกระแทก
จนกระเด็นกลับเข้ามาจนมุมตรงกลางห้อง ประตูออกไม่ได้ไม่ง้อ หน้าต่างสองบานเป็นหนทางต่อไปแต่เพียงมือแตะกระแสไฟฟ้าขนาดอ่อนแล่นเข้าสู่ผิวหนังสร้างอาการสะดุ้ง
เจ็บชาไปพักใหญ่ ท้ายสุดเตียงกลับเป็นที่พึ่งสุดท้าย



ร่างบางบางนั่งจุ้มปุกคิดหาหนทางหลุดพ้นจากอาคมของชายหนุ่ม




น่าตลกนักในสิ่งที่หญิงสาวไม่คิดไม่ทันความเจ้าเล่ห์ของผู้ลงอาคม ประตู หน้าตาไม่มีกลิ่นไอของอาคมแม้สักนิด ชายหนุ่มวางอาคมไว้ในที่เปิดเผยที่สุด และเห็นชัดอย่างที่สุด
กลิ่นไอของอาคมกระจายโอบล้อมร่างของคนบนเตียงจนมิด



"เด็กดี อยู่ไหน" เสียงนำทางมาก่อนตัว




จะให้ตอบอยู่นี่หรือไงตาบ้าเอ๊ย เคืองอยู่ภายใน



"ขังฉันทำไม" เอาเรื่อง



"อยากทำ" ดูคุณท่านเขาตอบ



"หิว กินข้าวกัน" กวนเสร็จเปลี่ยนเรื่องซะงั้น



"ไป" ร่างบางในชุดนักเรียนถูกลากพาลงข้างล่าง



บนโต๊ะม้าหินอ่อนข้าวผัดสองจานถูกเสริฟลงตรงหน้าของลูกค้า

ฝ่ายชาย กินอย่างไม่ลืมหูลืมตาส่วนฝ่ายหญิงยังนิ่งเงียบ



"กินก่อน ค่อยพูดกัน" จบคำของชายหนุ่มข้าวบนจานจึงพร่องลงบางส่วน



ไม่กล้าขัดใจจำได้ดีถึงผลที่จะตามมาหากคนตรงหน้ามีโทสะ

และยิ่งไม่ใช่คนความเสียหายอาจถึงขนาดย่อยยับ



"ไอ้ปีศาจไม่รักษาสัญญา มาล่ามฉันทำไม" เสร็จจากการหม่ำ

ร่างบางถูกส่งกลับมาที่เตียง โซ่เหล็กล่ามขาติดกับปลายเตียงการเคลื่อนที่ไปได้ไม่ไกลนัก



“ข้าขี้เกียจวางอาคม มันเปลือง” คำตอบไร้ความรับผิดชอบสิ้นดี


"ไหนว่าจะพูดกัน ปีศาจบ้า"




"ใครบ้านะสาม อยู่ห้องเป็นเด็กดีอย่าเกเร" แก้มใสถูกล่วงเกินสัมผัสแผ่วเบา



"ใครบ้า" ตัวตนหายลับทิ้งไว้เพียงเสียงยั่วเย้า

ปีศาจหนุ่มทิ้งหญิงสาวไว้ในห้องเพียงคนเดียวอีกครา



**************************12





ลายหมึก
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 23 ก.ค. 2557, 22:23:41 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 23 ก.ค. 2557, 22:23:41 น.

จำนวนการเข้าชม : 905





<< ตอนที่ 11 ไฟ   ตอนที่ 13 น่าสงสัย >>
เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account