โอบรักธารรุ้ง: อัยย์ (ปลายปากกาสำนักพิมพ์)
หมู่บ้านธารรุ้ง แผ่นดินผืนนี้คือทำเลทองของธุรกิจเขา
และคือบ้านเกิดแสนอบอุ่นที่เธอจะมาปักหลักเป็นเกษตรกร

'ภาณุรุจ' มีฝันจะทำรีสอร์ตแห่งใหม่ในพื้นที่ของ 'พิมริสา' โดยที่เธอเองก็มีฝันจะทำไร่ดอกไม้อยู่แล้ว
เขาจะรามือ หรือจะยื้อแย่งดี แต่เห็นความมุ่งมั่นขนาดนั้น เขาก็อดใจอ่อนไม่ได้
เพราะเธอก็ไม่ใช่คนไกล เป็นอดีตรุ่นน้องรหัสสมัยเรียนที่เขาเคยว้ากใส่จนไม่มองหน้ากันมาก่อน
ความฝังใจของเธอ เขาคือรุ่นพี่ที่ไร้เมตตา แต่เขาอยากจะบอกเธอว่า...ไม่เสมอไป
เพราะครั้งหนึ่งเธอเคยถามเขา “โทร.มาทำไมคะ ดึกๆ ป่านนี้ มีธุระอะไรเหรอ”
“ไม่ใช่โทร.มาขอซื้อที่แล้วกัน อย่างน้อยๆ ก็ไม่ใช่ตอนนี้นะ คือว่า...พี่นอนไม่หลับ”
“แล้วทำไมถึงโทร.หาพิมล่ะ คนทั้งหมู่บ้านก็มี”
เขาเงียบอยู่พักใหญ่ ก่อนตัดสินใจตอบ “ก็...ไม่ได้คิดถึงคนอื่นนี่”
ใช่ เขาคิดถึงเธอนั่นแหละ ทุกลมหายใจ
แล้วทีนี้จะให้ทำยังไง นอกจากดับฝันอันยิ่งใหญ่ของตัวเองเพื่อเธอ


******************

นิยายเรื่องนี้เขียนโดย อัยย์ และกำลังเปิดจองเพื่อตีพิมพ์โดย "ปลายปากกาสำนักพิมพ์ (Plaipakka Publishing)" ทีมงานปลายปากกาสำนักพิมพ์จึงนำมาลงให้ได้อ่านกัน ประมาณ 60-70% ของเรื่องนะคะ โรแมนติกน่ารักน่าหยิกตามสไตล์คุณอัยย์เช่นเคย และมีความคู่กัดระหว่างพระเอกนางเอก เพราะเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่ชังขี้หน้ากันตั้งแต่มหา'ลัย แต่ต้องมาเจอกันอีกในหมู่บ้านธารรุ้ง หวานๆ ฮาๆ ในเรื่องราวค่ะ นอกจากนี้มีเรื่องของการสร้างชุมชน และการมีกิจการของตัวเองเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย #รับประกันความสนุก!

***เปิดจองวันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 - 31 มกราคม 2563***

เต็มอิ่มจุใจด้วยจำนวน 544 หน้า
ในราคาเพียง 369฿ (จากราคาปก 402฿)
ส่งฟรีแบบลงทะเบียน กรณีจัดส่ง EMS บวกเพิ่ม 45฿

***ช่องทางสั่งจอง***
- Inbox เพจ 'ปลายปากกาสำนักพิมพ์'
- Line: plaipakkabooks
- เมล์ plaipakkabooks@gmail.com
-ร้านนิยายออนไลน์ที่ร่วมเปิดจอง (ร้านนิยายรัก ร้านbooksforfun ร้านบาร์บี้บิวตี้บุ๊ค ร้านภาวิกา และร้านThebookbokckub)

**หนังสือพร้อมส่ง ต้นเดือนกุมภาพันธ์**

ทุกยอดสั่งซื้อ/สั่งจองครบ 400 บาท ได้รับของขวัญปีใหม่เป็นถุงผ้าน่ารักๆ จากสนพ.ด้วยจ้าาาาา
Tags: โรแมนติก คู่กัด เกษตรกร รีสอร์ต รุ่นพี่ รุ่นน้อง

ตอน: บทที่ 4 -100%

‘ปางช้างนทีทอง’ ตั้งอยู่บนพื้นที่สูงชันด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือของหมู่บ้าน โดยอยู่ติดกับเขตป่าของอุทยานฯ

ภายในบริเวณ มีบ้านพักชั้นเดียวของควาญ คนสวน และคนงานกระจายในละแวกใกล้เคียงกันหกหลัง ส่วนที่โดดเด่นเป็นประธานของสถานที่ก็คือ บ้านไม้ใต้ถุนสูงที่เข้าถึงได้ก่อนใคร บ้านหลังนี้ใช้เป็นสำนักงาน พื้นที่โล่งอันเป็นใต้ถุนบ้าน เป็นที่พักรอช้างของนักท่องเที่ยว มีกาแฟ หนังสือ บริการพร้อมสรรพ ส่วนชั้นบน นทีได้จัดแต่งเป็นที่พักสุดหรูของตัวเองนอก เหนือจากคฤหาสน์ของเขาในตัวจังหวัด

ห่างบ้านไม้หกหลังไปไม่ไกลนักทางขวามือ เป็นซุ้มสำหรับขึ้นช้าง หน้าบันไดด้านล่างมีแผงขายกล้วย อ้อย และอาหารสำหรับให้นักท่องเที่ยวซื้อให้ช้างกินถึงสามแผง  

ภาณุรุจขับรถเข้ามาจอดในบริเวณปางช้าง จากนั้นก็เดินเข้าไปที่โถงพัก มองเห็นนักท่องเที่ยวมารอขึ้นช้างอยู่ค่อนข้างหนาตา ในนั้นมีลูกค้าจากรีสอร์ตเขารวมอยู่ด้วย ชายหนุ่มจึงเอ่ยทักทายโอภาปราศรัยตามธรรมเนียม ก่อนที่ครู่หนึ่งเจ้าของปางช้างจะเดินลงมาจากข้างบน

นทีแก่กว่าภาณุรุจห้าปี ในวัยสามสิบสาม เขาเป็นชายหนุ่มที่พร้อมพรั่งไปด้วยรูปสมบัติและคุณสมบัติครบถ้วน เฉกเช่นหรือมากกว่าภาณุรุจด้วยซ้ำ

ด้านรูปกายสองหนุ่ม คนหนึ่งบึกบึนสมาร์ต อีกคนดูปราดเปรียว ในยามที่ทั้งคู่เดินไปไหนมาไหนด้วยกัน สาวๆ ทั้งบางต่างมองเหลียวหลัง แต่ก็นั่นละ พวกเธอก็ทำได้แค่มอง เพราะชายหนุ่มทั้งคู่ไม่ต่างจากเพชรแท้ที่งามระยับ แต่กลับไปประดับอยู่บนยอดดอยสูง ยากนักที่ใครจะปีนป่ายไปคว้ามาครอบครองได้

ถ้าจะให้เลือกใครสักคนระหว่างนักธุรกิจสองหนุ่มนี้ที่เป็นหุ้นส่วนต่างสายเลือด สาวๆ คงทำใจลำบาก เพราะจัดว่าเป็นดีหนึ่งประเภทหนึ่งทั้งคู่ ภาณุรุจเป็นคนร่าเริง ติดดินกว่า พบเจอง่าย ส่วนนทีนั้นค่อนข้างเป็นบุรุษลึกลับ เพราะเจ้าตัวมักอยู่ในตัวจังหวัดมากกว่า อุปนิสัยใจคอเขาเป็นอย่างไร ไม่มีใครรู้นัก เพราะเขาไม่ค่อยสุงสิงกับใคร หากแต่เจ้าความขรึมและดูไว้ตัวจนเกือบเป็น ‘หยิ่ง’ นี้ ก็นับเป็นเสน่ห์แบบพระเอกในนิยายที่สาวๆ มักจะหลงใหลได้ปลื้ม

นทีพาหนุ่มรุ่นน้องขึ้นไปนั่งคุยกับเขาที่ห้องรับแขกด้านบน แล้วกระดิกนิ้วเรียกแม่บ้านของปางให้มารับคำสั่ง 

“เอากาแฟมาให้คุณไผ่หน่อย กาแฟสองช้อน น้ำตาลหนึ่ง ครีมไม่ใส่”

แม่บ้านรับคำจากไป ภาณุรุจจึงพูดขึ้น

“ขอบคุณครับพี่นที แหม...ทำไมจำแม่นขนาดนี้ครับ ผมว่าผมก็ไม่ ได้กินกาแฟให้พี่เห็นตั้งนานแล้ว”

“ต้องจำได้สิ สมัยเรียนที่ลอนดอน ผมจำอะไรที่เกี่ยวกับไผ่ได้หมดนะ ถึงแม้ตอนนั้น คุณจะตัวติดกับพาเมล่าเป็นปาท่องโก๋ก็เถอะ” 

ชื่อ พาเมล่า ทำให้แววตาอีกฝ่ายเปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนจะกลับเข้าสู่ปกติ นทีสังเกตเห็นก็รู้ว่าตัวเองพลาดไปแล้ว เขาจึงรีบเข้าเรื่องสำคัญ

“มาว่าถึงเรื่องรีสอร์ตของเราดีกว่า ถ้าฟังจากที่คุณโทร.มาเมื่อวาน เราเจอปัญหาใหญ่แล้วใช่ไหม”

“ครับ ตอนลูกสาวบ้านนั้นมาขอร้องให้เปลี่ยนเส้นทางช้างที่ผ่านบ้านเธอ เพราะเธอจะทำไร่ดอกไม้ ทีแรกผมก็ยังนึกภาพไม่ออกว่ามันตรง ไหนกันแน่ เมื่อวานกับวันนี้ก็เลยแวะไปดูให้ชัดๆ ปรากฏว่าใช่จริงๆ ที่ดินของเธอก็คือที่ดินที่เราจะซื้อนั่นแหละครับ”

ขณะพูด ชายหนุ่มอดนึกถึงวงหน้าขาวผ่องอมชมพูของคนที่เขาเพิ่งผละมาไม่ได้ สวย ใส แต่ไม่ใช่ใสซื่อ ผู้หญิงจอมดุ ก้าวร้าว นิสัยทุกอย่างที่ไม่ดี ดูเหมือนเธอมีพร้อม 

นี่เธอรู้หรือยังนะว่าไอ้พื้นที่ที่เธอทำท่าหวงแหนนักหนาจนจะเอามาแปรเป็นทุ่งดอกไม้นั้น ที่จริงบิดามารดาของเธอได้ตอบตกลงจะขายให้เขากับนทีแล้ว เห็นโวยวายอยู่แค่เรื่องช้างเดินผ่าน แต่เรื่องที่บิดามารดาจะขายที่ดินให้เขา ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่กว่าเรื่องช้างไม่ยักเห็นเธอพูดถึง เขาเองก็ยังไม่อยากเอ่ยอะไรไป เพราะผู้ใหญ่ของเธอแค่รับปากว่าจะขาย แต่ก็ยังไม่ได้เซ็นสัญญาขายเป็นเรื่องเป็นราวเสียทีเช่นกัน

“ไม่มีอะไรมั้ง เราเสนอเงินให้เขาก็ไม่น้อยนี่นา ที่ตรงนั้นนายไพ โรจน์กับเมียก็ไม่น่าจะได้ผลอะไรจากพืชผลมากนัก จะเก็บไว้ทำไม แล้วลูกสาวคิดจะมาปลูกดอกไม้ เหอะ จะไหวหรือ มันจะได้สักกี่บาท”

“ผมก็ว่างั้น แต่ลูกสาวคนนี้ของเขาดูตั้งใจมากๆ คงศึกษามาดีแล้วมั้งครับ”

“ลูกสาวคนเป็นครูนะหรือ ที่ชื่อพร คนนี้ผมเคยเจอครั้งหนึ่ง เธอก็ทราบเรื่องนี้ดี และไม่มีปัญหานี่นา ครูพรดีใจเสียด้วยซ้ำที่พ่อแม่จะได้เงิน”

“ไม่ใช่ครับ อีกคน ผมก็ไม่รู้นะว่าบ้านนี้มีลูกกี่คน แต่คนนี้มีปัญหาแน่ๆ เธอชื่อพิมริสา เพิ่งกลับมาอยู่บ้าน และที่จริงเธอก็...เคยเป็นรุ่นน้องที่มหา’ลัยผมเอง เคยรู้จักหน้าค่าตากันอยู่ แต่ไม่ได้สนิทอะไร”

แล้วภาณุรุจก็เล่าเรื่องราวต่างๆ โดยเว้นเรื่องที่เขาไปเปลี่ยนจุดช้างลงน้ำให้นทีฟังก่อนจะสรุปตบท้าย 

“พี่คิดดูแล้วกัน ขนาดเรื่องช้างเดินผ่านนิดหน่อย เธอยังไม่ยอมเลย แล้วเธอจะยอมให้ที่ทั้งหมดกับเราหรือ ผมว่าที่พ่อแม่ของเธอลังๆ เลๆ อยู่นี่ ก็คงเพราะยายนี่จะเอาที่มาทำสวนดอกไม้นั่นละมั้ง”

“ชักอยากเห็นหน้าแล้วสิ คนที่มาทำแผนเราพัง”

นทีพูดเสียงขรึมแต่แววตาวิบวับขึ้นมา

“ผมก็ชวนเธอมาคุยเรื่องนี้ที่นี่นะครับ แต่เธอไม่ยอมมา”

นทีนิ่งคิด นี่คือปัญหาที่เขาไม่คาดคิดมาก่อน ถ้าสองผัวเมียคู่นั้นไม่ขายที่ดินให้จริงๆ ทุกอย่างก็พังทลาย เพราะโครงการนี้ เขากับภาณุรุจใฝ่ฝันมาก เขาเองอยากได้มากกว่าภาณุรุจด้วยซ้ำ เพราะปางช้างกับธุรกิจให้เช่ารถเอทีวีเที่ยวป่า สองอย่างที่ทำอยู่นี้ รายได้ไม่ค่อยคุ้มรายจ่าย แถมยังต้องพึ่งนักท่องเที่ยวที่มาพักจากรีสอร์ตของภาณุรุจอีกด้วย รู้สึกเหมือนกำลังยืมจมูกรุ่นน้องหายใจ เขาเคยพูดทำนองนี้กับภาณุรุจ แต่อีกฝ่ายตอบมาว่า

‘ต่างคนต่างเอื้อกันนะครับ ถ้าไม่มีปางช้าง แขกของผมก็คงไม่มีอะไรทำ แล้วเขาจะมาพักไหมล่ะครับ มานอนอย่างเดียวนี่น่ะ’

นทียอมรับว่า แม้จะเป็นคนพื้นที่นี้ และเริ่มคิดจะทำธุรกิจท่องเที่ยวขึ้นก่อน แต่พอลงมือเข้าจริงๆ เขามักช้ากว่ารุ่นน้องหนึ่งก้าวเสมอ ภาณุรุจเป็นคนคิดเร็ว ทำงานเร็ว และกล้าตัดสินใจกว่าเขา อาจเพราะครอบครัวของภาณุรุจมาทางสายนี้ก่อนแล้วก็ได้ เท่าที่รู้ ตระกูล ‘ฉายะฉัตร’ มีธุรกิจรีสอร์ต ตามเมืองท่องเที่ยวชายทะเลหลายแห่ง อาชีพนี้อยู่ในสายเลือดของหนุ่มรุ่นน้องก็ว่าได้  

ส่วนครอบครัวเขานั้น เน้นทำธุรกิจด้านโรงงานผลิตสินค้ามากกว่าอย่างอื่น พวกธุรกิจที่เกี่ยวกับท่องเที่ยว ก็มีแค่โรงแรมห้าดาวในตัวจังหวัดแห่งเดียวเท่านั้น เขาอยากมีรีสอร์ตที่ธารรุ้งอีกสักแห่ง แห่งแรกนั้นพลาดไปแล้วที่ภาณุรุจทำก่อนและทำคนเดียวเสียด้วยเพราะใช้ทุนไม่มาก เขาจึงต้องเลี่ยงไปทำปางช้างแทน และด้วยความที่ยังขาดความมั่นใจ เขายังต้องชวนภาณุรุจมาเป็นหุ้นส่วนอีกราวๆ สิบเปอร์เซ็นต์   

นทีอยากเป็นเจ้าของรีสอร์ตที่นี่อยู่เสมอ แต่ยังหาที่เหมาะๆ ไม่ได้ แต่แล้ววันหนึ่ง ภาณุรุจก็เป็นคนพูดขึ้นก่อน

‘พี่ครับ ผมเจอทำเลสวยมากที่หนึ่ง พี่สนใจจะมาทำรีสอร์ตร่วมกับผมไหม เที่ยวนี้ทำให้ใหญ่เลย แบ่งกันคนละครึ่ง’

แล้วเขาก็ได้ไปเห็นทำเลแสนสวยตามที่ภาณุรุจบอก ซึ่งให้ตายเถอะ มันก็อยู่ไม่ไกลจากปางช้างเลย ทำไมเขาพลาดไปได้นะ มันเป็นเนินสูงเหนืออ่างเก็บน้ำขึ้นไป เมื่อมองลงมา นอกจากเห็นอ่างเก็บน้ำแล้ว ก็ยังมองเห็นสายรุ้งที่ทอแสงงามอร่ามตามแนวลำธารอย่างชัดเจนอีกหลายจุด 

เจ้าความงามอันมหัศจรรย์นี้ ทำให้นทีไม่อาจทนนิ่งเฉยได้ ถึงแม้จะเป็นหุ้นส่วนกับภาณุรุจ เขาก็ต้องยอม เพราะเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะทำเองอีกแห่งเพื่อจะมาเป็นคู่แข่งภาณุรุจ และสำหรับธารรุ้ง มีรีสอร์ตใหญ่ๆ แค่สองแห่งก็เกินพอ     

“ว่าไงครับพี่” เสียงภาณุรุจปลุกนทีตื่นจากภวังค์

“ผมว่าเราโทร.ถามนายไพโรจน์ หรือไปคุยให้รู้เรื่องเลยดีกว่าครับ”  

น้ำเสียงภาณุรุจร้อนรนปิดไม่มิด รีสอร์ตเดิมของเขาคนเริ่มซาแล้วเพราะทำเลไม่มีจุดขายอะไร ตอนนี้เขาฝันอยากเห็นรีสอร์ตแห่งใหม่อยู่ใกล้ลำธารบนเนินสูงนั่น ที่ซึ่งคนมาพักได้นั่งมองสายรุ้งเหนือธารน้ำอยู่ที่ระเบียงบ้านตัวเอง เขาดีไซน์แบบบ้านกับนทีแล้วด้วยซ้ำ

“ดีเหมือนกัน ไปคุยเลยดีกว่า จะได้เห็นหน้าเห็นตากันเอาให้ชัวร์ๆ ชัดๆ ไปเลยว่าจะขายหรือไม่ขาย”

ทั้งสองหนุ่มลุกขึ้นยืนพร้อมกัน แต่นั่นก็เป็นเวลาที่แม่บ้านวัยกลาง คนเดินขึ้นบันไดมาพอดี เธอบอกนที

“มีคนมาขอพบค่ะ”

“ใคร หรือพี่แจ่ม มากี่คน” นทีถาม

“สองค่ะ เขาบอกว่า เขาเป็นเจ้าของที่ดินที่คุณจะซื้อ”

สองหนุ่มหันมองหน้ากัน แล้วต่างก็ผลุนผลันลงบันไดตามกันไป



หมายเหตุ: เนื่องจากมีการจัดหน้าไว้ในรูปแบบหนังสือเล่มขนาด A5 อาจมีคำฉีกหรือเว้นวรรคมากกว่าปกติเมื่อนำลงเว็บ



ปลายปากกาสำนักพิมพ์
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 5 พ.ย. 2562, 14:11:50 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 5 พ.ย. 2562, 14:11:50 น.

จำนวนการเข้าชม : 33





<< บทที่ 4 -50%   บทที่ 5 -30% + รายละเอียดสั่งจอง >>
เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account