สาปร้ายเพลิงรัก...จันทร์สีเลือด
ลาภวัต หรือ นายโชค ชายหนุ่มที่เกิดภายใต้ดวงดาวอันมืดมิดมีชะตาต้องสาปเมื่อมีความรักก็มักจะโดนทิ้ง จนกระทั่งมาเจอกับชายคนหนึ่งที่เข้ามาขัดขวางการกระโดดน้ำฆ่าตัวตายของโชคได้ทันเวลาก่อนที่จะหมดลมหายใจ ชายหนุ่มแปลกที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนกลับมีดวงตาไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไป ทำให้โชคนึกกลัว แล้วคำพูดชวนขนลุกนั่น ยิ่งทำให้เขาไม่อยากอยู่ใกล้

"เรียกผมว่าคาริ แล้วที่ช่วย เพราะอยากได้ทั้งหมดที่เป็นตัวคุณมาเป็นของผม"

ทั้งชื่อที่เขาแนะนำตัวหรือจะเป็นดวงตาสีแดงที่น่ากลัวนั่น ยิ่งทำให้โชคกลัว ถึงจะกลัวและปฏิเสธเท่าใด ชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้มักจะมาปรากฏตัวให้เห็นทุกครั้งไป




Tags: นิยายรัก วาย ชายรักชาย พระจันทร์ ความลึกลับ

ตอน: ชื่อใหม่

ย้อนกลับไปเมื่อ 13 ปีที่แล้ว ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผู้คนชอบทำอะไรเสี่ยงๆ โดนเฉพาะการพนัน เบื้องหลังของความโหดร้ายของเมืองที่มีแต่ความเจริญ 

"เอ้า สู้เข้า สู้สิโว้ย"

เสียงก้องจากกองเชียร์ดังไปทั่วสนามแข่ง การประลองสุนัขพันธุ์ดุร้ายและสุนัขนัมเบอร์ 21 เป็นตัวท็อปของงาน 

แต่ทว่าการต่อสู้มักมีเลิกราเมื่อนัมเบอร์ 21 พ่ายแพ้

"น่าเสียดายวะ" เสียงของพนักงานชายที่ถูกจ้างวานให้นำสุนัขที่แพ้นำไปปล่อยทิ้ง 

"ทำไงได้ เจ้านายของมันไม่ต้องการแล้วนะสิ" 

"น่าสงสารจัง"

"อย่าเอาความคิดมาขัดกับงานที่พวกเราทำอยู่สิ ก็รู้อยู่ว่าเราทำเพราะอะไร" เพื่อนร่วมงานเตือน แม้จะผิดแต่พวกเขาก็ตัดสินใจทำงานนี้แล้ว

ตุ๊บ...

เสียงสุนัขถูกโยนใต้ต้นไม้ใหญ่ พวกเขาปล่อยทิ้งไว้เพราะอีกไม่นานเจ้าสุนัขตัวนี้ก็จะตาย

ค่ำคืนที่เดียวดายกับพระจันทร์สีเลือด ในคืนนั้นเป็นคืนพิเศษและน่าตื่นเต้นของมนุษย์ โดยหารู้ไม่ว่าพลังงานลึกลับกับคำขอร้องอยากมีชีวิตอยู่ของสัตว์ที่หายใจรวยรินกำลังร้องขอ

"ฉันยังไม่อยากตาย"

ความปรารถนาของสุนัขตัวโตที่อยากมีชีวิตรอด กำลังได้ชีวิตกลับมาอีกครั้ง ขาของเขาเริ่มมีแรงที่จะเดิน

"ต้องออกไปจากที่นี่" 

ไม่สนว่าจะไปหยุดอยู่ที่ไหน ตั้งใจเพียงอย่างเดียวที่จะออกจากขุมนรกให้ได้

ปึก...

แม้จะออกจากที่แห่งนั้นได้แล้วแต่ทำไมร่างกลับไร้เรี่ยวแรง 

"ใครก็ได้...ช่วยผมที" เสียงร้องเรียกภายในใจ จะมีใครเมตตาช่วยสุนัขไร้ประโยชน์ตัวนี้

"สุนัขเหรอ" เสียงของหนุ่มน้อยตัวเล็กคนหนึ่งกำลังวิ่งเข้ามาหา

"ยังไม่ตาย" เขามองไปรอบๆ เพื่อหาคนช่วย

"อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ เดี๋ยวจะพาไปรักษา"

หนุ่มน้อยคนนั้นพยายามอุ้มสุนัขที่ตัวโตกว่าอย่างตั้งใจ ผลสุดท้ายก็ล้มลงไปอยู่ที่เดิม

"ฮึก...ฮึก...ทำไงดี" เขาเริ่มร้องไห้เพราะสงสาร แต่ก็นึกได้ว่าพ่อกับแม่ช่วยเขาได้ เขาจึงรีบเช็ดคราบน้ำตาทันที

"รอก่อนนะ จะรีบกลับมา"

นัมเบอร์ 21 ได้ยินเสียงฝีเท้าของหนุ่มน้อยคนนั้นกำลังวิ่งและเสียงก็หายไป ให้รออย่างนั้นหรือไง ทำไม ทำไมถึงร้องไห้ให้กับสุนัขอย่างฉัน ขนาดเจ้านายที่ฉันรักยังไม่สนใจฉันเลย

"พ่อครับ แม่ครับ อยู่นี่ครับ" 

เสียงฝีเท้าของคนหลายคนกำลังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

"อุ๊ย! คุณค่ะ บาดเจ็บหนักเลยค่ะ" เธอตกใจที่สุนัขตัวนี้มีแต่คราบเลือด

"เดี๋ยวพ่ออุ้มไปเอง มีโรงพยาบาลสัตว์อยู่ใกล้ๆ แถวนี้นะ โชคช่วยพ่อหน่อย"

'เด็กคนนั้นชื่อ โชค อย่างนั้นเหรอ' นัมเบอร์ 21 คิด เขาโชคดีจริงๆ ที่ได้เจอหนุ่มน้อยนำความโชคดีมาหาเขา

เสียงคุยกันของมนุษย์และความรู้สึกที่ถูกอุ้มไปขึ้นรถ นัมเบอร์ 21 จำได้แม่นยำ รวมถึงตักนุ่มๆ และอบอุ่นของมนุษย์ตัวน้อยก็เช่นกัน

ทำไมรู้สึกดีจัง...

ดีจนไม่รู้สึกอะไรและดำมืดไปหมด รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนนอนอยู่บนเตียง

"ไม่เป็นไรแล้วนะ พรุ่งนี้เราค่อยมารับเจ้าสุนัขตัวนี้กัน" คุณแม่ของโชคบอกลูกชาย

"แต่ผมอยากอยู่กับเขานี่ครับ"

"แล้วไม่อยากดูพระจันทร์สีเลือดแล้วหรือไง" คนเป็นพ่อกอดอกถาม

"ไม่ครับ ผมอยากอยู่กับน้องหมา" 

"พรุ่งนี้ค่อยมาเถอะนะลูก เขาไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ" 

โชคมองสุนัขที่เขาช่วยเอาไว้อย่างเสียดาย ยื่นมือลูบเบาๆ ที่หัว ก่อนที่จะจำยอมเดินตามพ่อกับแม่ของเขาออกไป

ส่วนสุนัขที่ร่างกายอ่อนเพลียแม้แต่ตาก็ลืมไม่ขึ้น เขาอยากรู้ว่ามนุษย์คนไหนที่คอยเป็นห่วงเขาได้ขนาดนี้กัน 

'จะมาหาฉันใช่ไหม' คิดในใจและคาดหวังว่าจะหายไวๆ เขาจะได้พบหน้าของหนุ่มน้อยคนนั้น

เช้าอีกวัน นัมเบอร์ 21 กลับมาปกติ ร่างกายแข็งแรงจนอยากวิ่งออกจากกรงสี่เหลี่ยมแห่งนี้

แต่ยังมีความหวัง คำพูดเหล่านั้นที่จะมารับเขา จะมาจริงๆ ใช่ไหม เขายังหวังกับเมนุษย์ได้อีกหรือเปล่า

"ค่อยๆ เดินสิลูก เขาไม่ไปไหนหรอกนะ" 

กลิ่นนี้ กลิ่นของหนุ่มน้อยคนนั้น

'ฉันจะได้เห็นแล้ว คนที่ช่วยฉันไว้' ความดีใจถูกแสดงออกมาทางหาง และท่าทางที่เฝ้ารอคอย

"มาแล้ว ผมมาแล้ว" 

ดวงตาของทั้งสองประสานกัน โชคเข้ามากอดสุนัขไร้ชื่อและไร้บ้านตัวนี้อย่างลืมตัว ก่อนที่พ่อกับแม่ของเขาจะดึงตัวให้ออกห่างเพราะสายตาของพวกเขายังมองว่าเจ้าสุนัขตัวนี้สกปรกอยู่

ในใจของนัมเบอร์ 21 รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก หนุ่มน้อยคนนี้น่ารักจนอยากอยู่ด้วยตลอดเวลา

"พวกเราเลี้ยงเขาได้ไหมครับ" โชคหันไปร้องขอ

"คุณค่ะ" คนเป็นแม่หันไปถามสามีเพราะคนที่จะตัดสินใจได้คือหัวหน้าครอบครัว

"กลับบ้านกันก่อนเถอะแล้วค่อยว่ากันอีกที"

ผลสุดท้ายก็ต้องนำสุนัขไร้บ้านกลับไปเลี้ยงตามการเรียกร้องของลูกชาย โดยมีข้อแม้ต้องแน่ใจว่าไม่มีเจ้าของแล้ว

"ทำไมตรงนี้ถึงอุบัติเหตุบ่อยจัง" คำบ่นของคนขับที่พาภรรยากับลูกชายและสุนัขหนึ่งตัวกลับบ้าน

"อันตรายจริงๆ เลยค่ะ คุณต้องระวังนะคะเวลากลางคืน ขับรถกลับจากที่ทำงานดึก ๆ" แล้วก็ตามด้วยเสียงบ่นของผู้เป็นภรรยา

ส่วนหนุ่มน้อยที่ชื่อว่าโชคนั้น เอาแต่ลูบหัวสุนัขตัวใหญ่จนความอบอุ่นอบอวลไปถึงใจสุนัขอย่างนัมเบอร์ 21

เวลาผ่านไป 3 วัน พวกเขาพยายามตามหาเจ้าของสุนัขทุกช่องทางแต่ก็ไร้วี่แววเจ้าของ

"คุณแม่ครับ ผมขอเลี้ยงเขาได้ไหมครับ" โชคขอ เขาอยากเลี้ยงสุนัขสักครั้งหนึ่งในชีวิต 

"อืม...เย็นนี้คุณพ่อกลับบ้าน ลูกลองถามคุณพ่อนะครับ" แม่ของโชคบอก เธอยิ้มให้กับความน่ารักของลูกชาย

"ครับผม" โชคดีใจกระโดดไปมา ถึงยังไม่ได้เลี้ยงแต่เขาก็มีความหวัง

"ถ้าคุณพ่อให้เลี้ยง ฉันจะตั้งชื่อให้นะ" โชคบอกกับนัมเบอร์ 21

นัมเบอร์ 21 ได้ฟัง เขารู้สึกตื่นเต้นตามไปด้วย

'ชื่ออย่างนั้นเหรอ' ตั้งแต่เกิดมาและจดจำได้ก็มีแต่กรงและสนามแข่ง เลือดของคู่ต่อสู้ รวมถึงการหลบหนีเมื่อรู้สึกอ่อนแอก็เท่านั้น จะมีชื่อที่เขาเรียกกันจริงๆ แบบนั้นใช่ไหม



HM06
เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ : 15 ก.พ. 2564, 10:52:16 น.
แก้ไขครั้งล่าสุด : 15 ก.พ. 2564, 10:52:16 น.

จำนวนการเข้าชม : 7





<< นายอีกแล้วนะ   ยังไงก็จำได้ >>
เข้าระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็นด้วย weblove account